Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Πουτάνες, νταβατζήδες, τσατσάδες, τζουτζέδες και παράσιτα μας κυβερνούν. Κράτος αδηφάγων και ασυστόλων κώλων...


«Την Αγρύπνια,αναγνώστη, μπορείς να την καταλάβεις μόνο με τα άγρυπνα μάτια της ψυχής σου».

Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής
«Αφού εξήτασα λεπτομερώς όλα τα πρόσωπα με τη μεγαλύτερη φήμη, ανακάλυψα πως αποδίδονται τα λαμπρότερα κατορθώματα σε δειλούς, οι συνετότερες συμβουλές σε ηλιθίους, η ειλικρίνεια σε αυλοκόλακες, η αρετή σε προδότες, η ευσέβεια σε ασεβείς, η αγνότητα σε σοδομίτες, η φιλαλήθεια σε καταδότες. Έβλεπα να αναρριχώνται στα υψηλότερα αξιώματα της πολιτείας κακούργοι, αποκτώντας τίτλους και περιουσίες… τα συμβούλια και τα κοινοβούλια διεκδικούσαν οι πουτάνες, οι νταβατζήδες, οι τσατσάδες, οι τζουτζέδες και τα παράσιτα της κοινωνίας… ανακάλυψα πώς μια πόρνη μπορεί να κυβερνάει, στα παρασκήνια, ένα συμβούλιο και το συμβούλιο να κυβερνάει ένα κοινοβούλιο. (Από «Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ» του Ιωνάθαν Σουίφτ.)

Ιδού, λοιπόν, το αποκρουστικό πρόσωπο, το δυσειδές μούτρο των νταβατζήδων του λαού. Το πονηρό προσωπείο των αρχόντων.  ...

Στην πρωτεύουσα της Λαπούτας, Λαγάδο, οι πολιτικοί αναμορφωτές, οι νεαροί σύμβουλοι, ο επί του στρατηγικού σχεδιασμού σύμβουλος του Ηγεμόνα: «Αδιόριστος εκπαιδευτικός-σερβιτόρος. σχολείο πήγα, γράμματα έμαθα, (σ.σ. ανορθόγραφα) και επίσης, ότι η καριέρα είναι σαν την χολέρα, αρνητής στράτευσης και μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης», (δημοσιευμένο από τον ίδιο βιογραφικό του) θέλουν να αναδομήσουν, να γκρεμίσουν τα πάντα: παιδεία, υγεία, ασφάλιση, δημόσια περιουσία, και να τα ξαναφτιάξουν με βάση τα δικά τους πρωταριστερά, αλλοπρόσαλλα προγράμματα. Μόνο που τα σχέδια τους συνεχώς μεταβάλλονται και ποτέ δεν ολοκληρώνονται. Και στο μεταξύ όλη η χώρα έχει βυθιστεί στο χάος και την ανυποληψία. Κι αυτοί θεωρούν υπευθύνους και τα βάζουν με όλους τους άλλους. 

Σήμερα βιώνουμε στο πετσί μας,μιαν ατέλειωτη, απάνθρωπη κρίση, που την ονομάζουν κρίση οικονομική, κρίση του αδηφάγου καπιταλισμού. Και είναι.Η οικονομική κρίση, που έχει ξεσπάσει πάνω στους μη προνομιούχους της ζωής, είναι δημιούργημα του αδηφάγου και βουλιμικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των χρυσοκωλόπαιδων (golden boys) του. Μαζί τους και σε αγαστή σύμπνοια και οι διαπλεκόμενοι με αυτούς, κυβερνήτες και πολιτικατζήδες. 

Και οι κυβερνήτες μας, κύριοι υπεύθυνοι της κρίσης, τα βάζουν με όλους τους άλλους, εκτός από τους εαυτούς των και τους σφουγγοκωλαρίους των, τους οποίους αυτοί διόρισαν για να διαχειρίζονται τα κοινά και τα δισεκατομμύρια που βρέχει, δέκα δις, κατά τον ανεξάρτητο Έλληνα, Παπαχριστόπουλο, τον οραματιστή. Κι αυτοί, σφυρίζουν κλέφτικα. Των οικιών ΗΜΩΝ (των δικών μας) εμπιμπραμένων ΥΜΕΙΣ (εσείς) άδεται, ως άδοντα αιδοία, τοις των τοκογλύφων οργάνοις κωλοπροβάλλοντες, χωρίς αιδώ αχρείοι.

Κάτω, όμως, από την οικονομική κρίση κρύβουν οι λαομπαίχτες την ουσιαστική και πιο τρομακτική ΚΡΙΣΗ: 

Την ΚΡΙΣΗ της ΠΑΙΔΕΙΑΣ, την οποία σκοπίμως και δολίως, μετατρέψανε σε εκτεχνικευμένη εκπαίδευση, με κύριο σκοπό την παροχή τεχνικών δεξιοτήτων, τις οποίες προσδιορίζει η ανταγωνιστική αγορά. Έτσι, οι άνθρωποι, και ιδίως οι νέοι άνθρωποι, εκπαιδεύονται να καλλιεργούν τον ανταγωνισμό και τον καιροσκοπισμό, διότι, έτσι λειτουργεί η νεοφιλελεύθερη αγορά των παγκοσμιοποιημένων ανερμάτιστων, βουλιμικών για κέρδος, ανεγκεφάλων.

Οι «τεχνικοί», «μορφωμένοι» του μέλλοντος, στερημένοι ανθρωπιστικής παιδείας και κριτικής σκέψης, γίνονται χειραγωγίσιμοι, αναλώσιμοι και διακυβερνήσιμοι από πονηρούς κυβερνήτες και τους παμπόνηρους εκμεταλλευτές. Τους νταβατζήδες των λαών, του λαομπαίχτες.

Κάτω από την οικονομική κρίση, κρύβουν τον ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ και ΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, με τη διαπλοκή των πολιτικατζήδων με τα άνομα συμφέροντα της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Εγκεφαλομαλάκυνσης), που παραπλανούν τις μάζες, δίνοντας στα αποβλακωμένα μαζάτομα, να ξερογλείφουν, σαν σκυλάκια του καναπέ, το κόκκαλο της δήθεν πληροφόρησης και δήθεν ειδήσεων. 

«Πειραγμένες ειδήσεις» και εκπομπές «καλόπιστης κοινωνικής κριτικής», με τα εν οικώ εν δήμω , στο αδηφάγο τηλεοπτικό πλυσταριό, για να ξεθυμαίνουν οι δουλοπάροικοι και συγχρόνως να διασκεδάζουν με τις πομπές εαυτών και αλλήλων. 

Και τηλεοπτικά θεάματα (shows, τα λένε οι εξευρωπαϊσμένοι ελληναράδες) όπου νέοι, αλλά και ανήλικα παιδιά, μαζί με τους γονείς των, ωρύονται στη θέα των ειδώλων και προτύπων, που έχει κατασκευάσει η τηλεοπτική βιομηχανία και τους ταΐζει μ’ αυτά: 

Διάσημοι, κενόκρανοι, κουνιστοί (κινησίες του Αριστοφάνη) κοσμημένοι με ιδιωτεία και τσαλίμια, τσαχπινιά και συναφή μοντέρνα προτερήματα, ταΐζουν τους νέους με βαλανίδια, στο γουρουνοστάσι της σύγχρονης Κίρκης, τη γυάλινης τηλεπαραμύθας. 

« Όχι στα ναρκωτικά. Ναι στην τηλεόραση. Μαστουρώνεις καλύτερα.», γράφει ο θυμόσοφος τοίχος

Κάτω από την οικονομική κρίση κρύβουν την ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΑΞΙΩΝ που αυτός ορίζει. Ο λόγος των νεοφιλελεύθερων πρωταριστερών πολιτικατζήδων, αποπνευματοποιημένος, έχει εκφυλιστεί σε λογικότητα και (υπό)λογιστική χρησιμοθηρία, ενώ το πνεύμα τους, εκλογικευμένο, έχει καταντήσει ρηχή εξυπνάδα και κουτοπονηριά. 

Η έκπτωση του λόγου και του πνεύματος έχει δημιουργήσει τα άκριτα, ΜΑΖΑΤΟΜΑ διαποτισμένα μέχρι μυελού οστέων, με φιλοτομαρισμό και σταρχιδισμό. 

Συνακόλουθο η ΜΑΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΟΥΡΕΛΟΥ, όπου τα πάντα συνδυάζονται και ταιριάζουν με τα πάντα και στην οποία το καταναλώνω άρα υπάρχω (consume cogito ergo sum) αποτελεί λόγο ύπαρξής και κανόνα ζωής. Το σκέπτομαι άρα υπάρχω (cogito ergo sum), εξοβελισμένο στο περιθώριο μιας μικρής μειοψηφίας ανθρώπων. 

Ζούμε στην εποχή της ΜΑΖΟΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, όπου οι ΛΕΓΩΝΕΣ των ΒΛΑΚΩΝ, έχουν κατακυριεύσει τη χώρα και τον κόσμο ολόκληρο. Θωρείτε ευφυή όντα, προικισμένα με σωφροσύνη και ανθρώπινο Λόγο, Τον ΓΑΠ; τον μικρό. Τον Κωστάκη; τον αφασικό.Τον Καμμένο; που ψηφίζει αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, και ύστερα καταγγέλλει εγκληματική ενέργεια και αντισυνταγματικότητα. Τον Τσίπρα; Γι’ αυτόν, δεν αναφέρω άλλα προσόντα που του λείπουν, και είναι πασίγνωστα, γιατί θα ήταν σαν να έψαχνα να βρω, τι άλλο λείπει από χωλό, που θέλει να γίνει χορευτής. 

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν πρόκειται περί ατόμων, ασκούντων την σώφρονα χειράντλησιν, έστωκαι λόγω σεξοφοβίας. Πρόκειται περί αυτοϊκανοποιουμένων, ξελιγωμένων στη θέα της ξεγυμνωμένης τους εξουσίας. Γι αυτούς, η μαλακία είναι αυτοσκοπός. Μαλακιζόμενοι εξουσιαλάγνοι.Κυβερνήτες,ανίκανοι να γονιμοποιήσουν την Χώρα, μιμούνται τον βιβλικό Αυνάνα, ο οποίος «όταν εισήρχετο προς την γυναίκα…, εξέχεεν επί της γης…» 

Και αδολεσχούν, μπαρουφολογούν οι δημοπίθηκοι, ότι σώζουν τη Χώρα, φορτώνοντας το λαό με νέα μνημόνια 100 χρόνων,με τη μορφή του«κόφτη» Και εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα στο ΔΝΤ και στους άλλους «εταίρους», τοκογλύφους. 

Και το Τσακάλι, ο Υπουργός των Οικονομικών, σε υποφερτά ελληνικά αυτή τη φορά δηλώνει : «… μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι αυτή είναι η αρχή αντιστροφής του φαύλου κύκλου στον οποίο είχε περιέλθει η Ελλάδα, με ύφεση και μέτρα, και ότι η χώρα με την επιστροφή των επενδυτών θα μπει σε έναν ενάρετο κύκλο» 

Όντως, η αηδία προς τους λαομπαίχτες πολιτικούς, δεν είναι πολιτική στάση. Και δεν οδηγεί σε δράση. Επιτρέπει, όμως, αντικρίζοντας και μυρίζοντας τα σκατά της «πολιτικής» των, να καταλάβουμε, πού μας οδήγησαν οι επιλογές των μικρόνοων, τυφλών, ανίκανων Κυβερνητών και οι απάτες τους, που αδιάντροπα τις βαφτίζουν οι νεοαριστεροί κυβερνώντες, αυταπάτες. Η αηδία, μας επιτρέπει, επίσης, να δούμε, πού οδήγησαν οι εκλογικές συναινέσεις των «εξαπατημένων» ψηφοφόρων-οπαδών. 

Εδώ οδήγησαν. Στα σκατά.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.
(Σουρής ο αφορισμένος)

Αυτοί οι «ηγέτες», ενεργούμενα της ασύδοτης αγοράς και των, με αυτούς διαπλεκομένων ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εγκεφαλομαλάκυνσης), έχουν μετατρέψει τους ανθρώπους σε ΜΑΖΑΤΟΜΑ. Γουρούνια, στο χοιροστάσι της μαζοκοινωνίας και της μαζοδημοκρατίας, όπου τα χοιροβόσκουν, οι χοιροβοσκοί άρχοντές τους. 

Εθελόδουλες μάζες κατήντησαν τους πολίτες, που ανίδεοι και καταναλωτικά χορτάτοι, δέχονται να τους μεταχειρίζονται, οι άρχοντές τους, ως βλάκες ψηφοφόρους, που ψηφίζουν αυτούς, που τους αποβλακώνουν.

«Μικράν, μικράν κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι - ιδιοτελή καρδίαν - και παρειάν αναίσθητον εις τους κολάφους» (Κ. Καρυωτάκης)

«Τι νου και τι φρόνηση έχουν; Πείθονται σε αυτούς που κολακεύουν τον λαό και έχουν ως δάσκαλό τους τον όχλο: Τις γαρ αυτών νόος ή φρην; Δήμων αοιδοίσι πείθονται και διδασκάλω χρείωνται ομίλω.» μη γνωρίζοντας «ουκ ειδότες ότι «οι πολλοί κακοί ολίγοι δε οι αγαθοί» (Ηράκλειτος) 

Κι όλο αυτό το συνονθύλευμα κέρδους, απανθρωπιάς, προπαγάνδας, εξαπάτησης, στρέβλωσης και αλλοτρίωσης της ανθρώπινης ουσίας, το ονομάζουν πρόοδο. Μια λέξη που μαζί με το «προοδευτικό», φοριέται πολύ, στην ΠΡΩΤΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ των ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ των μνημονίων, ΓΑΠ, Σαμαροβενιζέλων και Τσιπροκαμμένων. 
Όμως, μοιάζει με ξένο ρούχο κακοφορεμένο, σε σακάτικα σώματα. Μια ψευδώνυμη πρόοδος της παρακμής του Λόγου και του Πνεύματος, μέσα στα λόγια και τις εξυπνακίστικές σαχλαμάρες. 

Θεωρούν πρόοδο και πολιτισμό ό,τι παράγει η τεχνολογία και η βιομηχανία, και ό,τι έμαθαν τις μάζες να καταναλώνουν. Η πρόοδος έγινε πολιτικό σύνθημα στα χείλη αντιδραστικών πολιτικών-πολιτικατζήδων, που καταδημαγωγούν τον λαό και τον αποβλακώνουν, με κούφιες λέξεις, και παραπλανητικό περιτύλιγμα λόγου.

Η, χωρίς όριο, γιγάντωση της τεχνολογίας και η απερίσκεπτη κατάχρησή της, εν ονόματι του κέρδους και της ευμάρειας των επιτηδείων, μολύνει αέρα, γη και θάλασσα, επειδή οι βουλιμικοί κερδοσκόποι και οι με αυτούς διαπλεκόμενοι πολιτικατζήδες, δεν λαμβάνουν καμιά πρόνοια να περιορίσουν τα δυσώδη, καταστροφικά, ανθρωποκτόνα απόβλητά τους. 

Υπερπληθυσμός και ανεργία απειλούν τις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες, οι οποίες, εναποθέτουν τη λύση του προβλήματος στον λοιμό, λιμό και καταποντισμό του τρίτου κόσμου και του παρία του «πολιτισμένου» κόσμου, που ζει στο περιθώριο, ξεχασμένος, από τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας. 

«Όταν και η πιο απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτη έχει κατακτηθεί από την τεχνολογία και έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την οικονομία. Όταν οποιοδήποτε συμβάν, ανεξάρτητα από του πού και πότε έχει συμβεί, μπορεί να κοινοποιηθεί στον υπόλοιπο κόσμο με οποιαδήποτε επιθυμητή ταχύτητα. … Όταν ο χρόνος δεν είναι άλλο από ταχύτητα, … Όταν ένας μποξέρ θεωρείται ο μεγάλος άνδρας του έθνους. Τότε, ναι, τότε, μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση ένα ερώτημα βασανίζει εμάς ως θεατές: Προς τι; Πού. Και μετά τι;» (Χάιντεγκερ)

Μετά…, με ταχύτητα ιλιγγιώδη και με σπασμένα τα φρένα και τις φρένες, ολοταχώς, προς τον γκρεμό της απανθρωπιάς. Την έκλειψη του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Κι έτσι, μιας κι’ άλλο τίποτα δεν μας αφήσαν, το μόνο που μας μένει, είναι να λοιδορούμε τους πονηρούς Αρχοντομαλάκες, μαζί με τον Πατρίκιο (τον ποιητή)

«Τί λέτε ρε ΜΑΛΑΚΕΣ!» 




Διαβάστε το τελευταίο άρθρο από την ιστοσελίδα του (2011)
Μήνες τώρα, σχεδόν χρόνος, γιατί όχι, χρόνια τώρα, ολόκληρη η πολιτική και η κοινωνική ζωή βοθρίζεται (κυλιέται στο βόθρο) μέσα στα σκάνδαλα.
Νέοι φερέλπιδες πολιτικοί, της Ν(έας) Δ(ιακυβέρνησης), του κήρυκα του «σεμνά και ταπεινά», απεδείχθησαν, πολλαπλασίως καπάτσοι και πλέον αετονύχηδες και μακροχέρηδες και πιο αλαζόνες και αναιδείς, από τους χειρότερους της εκσυγχρονιστικής διαχείρισης.
Σε λιγότερο από πέντε χρόνια, ετούτοι έμαθαν (οξύνοες; Παλιά μου τέχνη κόσκινο;)  όλες τις καλπουζανιές, τα κόλπα, την κάλπικη διαχείριση της εξουσίας, προς ίδιον συμφέρον, που στους άλλους πήρε, σχεδόν, είκοσι χρόνια για να τα μάθουν.
Δομημένα, κουμπάροι, νταβατζήδες, Ζήμενς, βατοπέδια και βατοπαιδία πνευματικά.
Υπουργός-αναψυκτηριούχος, φιλάνθρωπος Μαικήνας, αναξιοπαθούντων Ινδών.
Υπουργός-επιχειρηματίας, (κότερο, πλήθος διαμερισμάτων), δηλώνει «ευθαρσώς» πλούσιος και επαίρεται διότι αυτή του η ιδιότης τον καθιστά, λέει, άτρωτο στο δέλεαρ της κατάχρησης της εξουσίας!
Ο Δούξ της Βιστωνίδος, υπογράφει την παραχώρηση μέρους του λιμναίου δουκάτου του στον αναιδή Εφραίμ-καλόγερο, πνευματικό πατέρα πλείστων όσων, τρανών (πρώην, νυν και αεί).
Αλαζών υπουργός της επικρατείας, εκλαμβάνει τους πολίτες ως ηλιθίους υπηκόους και τους δημοσιογράφους ως μικρόνοες υποτελείς, ή μήπως και επιτελείς (;), της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Κι ο κόσμος, οι άνθρωποι που οικίζουν το κενό αυτής της χώρας, την οποία οιακίζει (κυβερνά. Οίαξ: τιμόνι, δοιάκι), εδώ και πέντε, σχεδόν, χρόνια η Ν(εα) Δ(διακυβέρνηση), αισθάνονται:
Παρίες. Ξένοι, στον τόπο τους. Πελαγωμένοι. Αδύναμοι.
Φθαρμένοι κι αυτοί και διεφθαρμένοι, από φθαρμένους και διεφθαρμένους κυβερνήτες.
Ο Εργάτης, μεροδούλι μεροφάι, κάθε μέρα στο λεωφορείο αξημέρωτα, κοιτάζει πώς θα τα φέρει βόλτα, κάνοντας δυο και τρεις δουλειές.
Ο υπάλληλος, μισθοσυντήρητος, μουτζουρώνοντας χαρτιά, σε μια δουλειά που ποτέ δεν αγάπησε, προσπαθεί να επιβιώσει. Δεν ζει.
Ο άνεργος, στοιβάζεται στην ουρά για μια πρόσκαιρη απασχόληση, που τη βαφτίσανε stage για να κρύψουν πως σημαίνει ανακυκλούμενη ανεργία.
Ο νέος, μισεί το σχολειό, το πανεπιστήμιο. Που τον μισεί. Και αδιαφορεί, όταν δεν ξεφεύγει στο περιθώριο.
Οι δάσκαλοι, ανήμποροι, πια, να εκπαιδεύσουν και να εμπνεύσουν, (με τρεις κι εξήντα για την παιδεία, τι εκπαίδευση να κάνουν; Πώς να εμπνευστούν και να εμπνεύσουν;),
«τους ανήλικους παίρνουν στον ώμο/ ενώ κι αυτοί ψάχνουν τον δρόμο» (Διονύσης Σαββόπουλος.)
Ο γέροντας ψωμοζεί με μια σύνταξη, που, όταν την πάρει, η διεύθυνσή του έχει αλλάξει σε: Αγίου Πέτρου, Παράδεισος. (Μόνο στον Παράδεισο μπορεί να πάει με τέτοια σύνταξη).
Κι αν την πάρει, τη σύνταξη, τα λεφτά έχουν τελειώσει την πρώτη βδομάδα.
Γιατί ο κύριος διοικητής  της ΔΕΚΟ, ο δείνα Αθανασόπουλος, του τάδε ευγενούς ταμείου, σοδιάζοντας 4 με 5 χιλιάρικά ευρώ το μήνα, ο χρυσοκάνθαρος, πρέπει να αυξήσει τα έσοδα της εταιρίας του, αυξάνοντας τα τιμολόγιά της, τις εισφορές, τα έσοδά της, να βάλει και «ρήτρα ρύπανσης» στο πορτοφόλι των πελατών του, για τις βρωμιές που η επιχείρησή του εκπέμπει, για να καλύψει τα ελλείμματα, που αυτός και τα χρυσαγόρια του έχουν δημιουργήσει και να τσεπώσει αυτός και τα χρυσαγόρια του τον παχυλό μισθό και τα bonus.
«Και συ πήδα μαϊμού/ φουκαριάρα μαϊμού/ γερασμένη» (Διονύσης Σαββόπουλος). Και συ λαέ βασανισμένε, πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε; Θα τα ανέχεσαι όλα αυτά;
Να σου κλέβουν το ψωμί και τη σύνταξη;
Να σε περιφρονούν και να σε θεωρούν μια ψήφο μέσα στην κάλπη; Με αντάλλαγμα ανεκπλήρωτες, προεκλογικές, υποσχέσεις;
Να σε ταπεινώνουν; Να σε λοιδορούν οι χρυσοκάνθαροι, οι λιμασμένοι για χρήμα και εξουσία;
Φτάνει πια! Δεν πάει άλλο!
Γίνε Δήμος που την πόλη δυναμώνει: Δήμος την πόλιν κρατύνει.
Γίνε πολίτης-οπλίτης της Δημοκρατίας σου, που απαιτεί και διακηρύσσει, με τη φωνή του Περικλή των Αθηναίων, ανά τους αιώνας:
─ «Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι μπροστά στο νόμο: μέτεστι δε κατά μεν τους νόμους… πάσι το ίσον)».
─ «Για τα δημόσια αξιώματα προτιμούνται όχι εκείνοι που ανήκουν σε μια ορισμένη τάξη, αλλά εκείνοι που είναι ικανοί και τα αξίζουν:κατά δε την αξίωσιν,… ουκ  από μέρους το πλείον ες τα κοινά ή από αρετής προτιμάται)».
Ακούτε πρασινογάλαζοι ρουσφετολόγοι;
─ «Ο πλούτος είναι για μας αφορμή για έργα και όχι αιτία για κομπασμό και λόγια: πλούτου τε έργω μάλλον καιρό ή λόγου κόμπω χρώμεθα».
Ακούτε επιχειρηματίες-Υπουργοί;
─ «Αγαπάμε το ωραίο και μένουμε απλοί: Φιλοκαλούμε μετ ευτελείας».
Ακούτε αλαζόνες πρασινογάλαζοι και ροζ καλαμοκαβαλάρηδες;
Σπουδαιογελοίοι;
─ «Έχουμε πολίτευμα που δεν ζηλεύει τίποτα από τα πολιτεύματα των άλλων και πιο πολύ είμαστε παράδειγμα παρά μιμούμαστε τους άλλους: χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους. Παράδειγμα δε μάλλον αυτοί όντες ή μιμούμενοι εταίρους».
Ακούτε Ευρωπαιόπληκτοι παγκοσμιοχτυπημένοι;
Δεν τα μάθατε ακόμη τα μαντάτα, τα εξ Εσπερίας;
Η μετανεωτερικότητα πνέει τα λοίσθια και η ελεύθερη, ασύδοτη, αγορά, άπληστα φουσκωμένη, εξερράγη, αυτοαπορρυθμιζόμενη. Σκορπίζοντας θύματα, παγκοσμιοποιημένα, παγκοσμίως.
Και ο Πλανητάρχης-Σπουδαρχίδης, αποχωρεί με την κατακραυγή και των συμπατριωτών του (δεν είναι όλοι οι Αμερικανοί, αμερικανάκια). Που τώρα φωνάζουν «αλλαγή».
«Vote for mavro. The other one’s malaka: ψηφίστε τον μαύρο ο άλλος είναι μαλάκας».
Οι Αμερικανοί πολίτες, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος, ψήφισε το όραμα, την ελπίδα, την αλλαγή του «μαύρου» Ομπάμα, μπας και δει άσπρη μέρα.
Καταδίκασε τον κυνισμό και τη μικρόνοια του θάμνου (bush).
Ένα κράτος που σάπισε πριν καν ωριμάσει, αναζητεί φρέσκο χυμό στις ρίζες του, για να δώσει ανθρώπινους καρπούς. Να ξεχάσει το Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία (αν ποτέ το έγκλημα ξεχνιέται).
Να ξαναβρεί την έννοια του συμμάχου. Να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη κι όχι παγκόσμιος δυνάστης.
Το πόσο θα τα καταφέρει ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, εξαρτάται και από το στρατιωτικό-βιομηχανικό κατεστημένο της χώρας του. Πάντως, στους συμπολίτες του, για την ώρα, αναπτέρωσε την ελπίδα.
Ας ξανακάνουμε, λοιπόν, κι εμείς, όλοι μαζί (πολίτες και πολιτικοί), με λογισμό και όνειρο, την πατρίδα μας, εκπαιδευτήριο για όλους.
Τόπο, που, πολίτες ελεύθεροι, αυτάρκεις θα αγωνίζονται για την ατομική τους προκοπή και το κοινό συμφέρον.
Ελευθερία δεν είναι να κινείσαι «ελευθέρα» μέσα στον ορίζοντα που σου έχουν ορίσει.
Να μεγαλώνεις και να διευρύνεις τον ορίζοντα, είναι η ελευθερία σου, που πρέπει να την κερδίσεις.
«Δεν επιτρέπεται να παραμένει ο άνθρωπος πάνω σ’ αυτήν τη γης με τα τέσσερα» (Ο. Ελύτης)
Κι αυτά όλα δεν είναι προγονολατρείες και κομπασμοί προγονοπλήκτων, αρχαιολάγνων.
Το έπος της Ελλάδας συνεχίστηκε.
Απόδειξη, οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτήν τη νεοελληνική Πατρίδα.
Οι Μαχητές της:
Αρματολοί και Κλέφτες. Καραϊσκάκηδες, Κολοκοτρώνηδες, Αθανάσιοι Διάκοι και άλλοι, τότε.
Οι σαλπιγκτές του «ΑΕΡΑ», στο αλβανικό έπος, που έκαναν τον Τσόρτσιλ να διακηρύσσει:
«μέχρι τώρα λέγαμε πως οι Έλληνες πολεμούσαν σαν ήρωες, τώρα θα λέμε πως οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και τα
«τα παιδιά που τα έλεγα αλήτες», της κατοχής.
Οι Ποιητές της, κι αυτοί που την τραγούδησαν:
Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, και τόσοι άλλοι.
Όλοι αυτοί έφεραν την Ελλάδα στα πέρατα του κόσμου. Ελληνική. Ατόφια.
Αυτοί δεν φράγκεψαν.
Κανείς τους δεν στραβώθηκε από το φως της Εσπερίας (Δύσης).
Διαφέρουμε από τους Ευρωπαίους, και οι νεοέλληνες, χωρίς να σημαίνει πως είμαστε κατώτεροι ή ανώτεροι.
Έχουμε την ιδιοπροσωπία μας.
Το δικό μας, νεοελληνικό πρόσωπο, που στα χαρακτηριστικά του φέγγει το φως της Ακρόπολης.
Κι ας το έχουν καταφάει, αυτό το πρόσωπο, τα μαλάματα του παγκοσμιοποιημένου τίποτα.
Κι ας το έχει αλλοιώσει, αυτό το πρόσωπο, η νεοφιλελεύθερη ασύδοτη και αυτοαπορρυθμιζόμενη (τα είδατε τα πρόσφατα κατορθώματά της και τα golden boys σφουγγοκώλια της) αγορά.
Κι ας το έχει σκάψει, αυτό το πρόσωπο, το ξεπούλημα της γης, της χώρας, της ιστορίας, της φυσικής ομορφιάς, αυτού του τόπου, που το βάφτισαν επενδύσεις.
Πρόσωπα σπαταλημένα. Πρόσωπα που λεηλάτησαν τη ζωή μας. Την ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο.
Καιρός να ξαναγίνουμε άνθρωποι.
Να σταματήσουμε να ζούμε «μια ζωή ψυχρή ψαρίσια». (Σεφέρης).
«Ας ξαναμπαρκάρουμε έστω και με τα κουπιά σπασμένα» (Σεφέρης)
Οι ποιητές χρειάζονται σε έναν μικρόψυχο καιρό.
Για να ονειρευτούμε, ξανά.
Να ανασάνουμε καθαρό αέρα κι όχι τον μολυσμένο του Αθανασόπουλου.
Να ξαναμυρίσουμε την ευωδιά του δάσους και όχι του καμένου δέντρου.
«Όλοι μπορούν να σκεφτούν λογικά: Ξυνόν έστι πάσι το φρονέειν», φωνάζει ο Ηράκλειτος.
«Δεν πρέπει να ενεργούμε και να μιλάμε σαν κοιμισμένοι: Ου δει ώσπερ καθεύδοντας ποιείν και λέγειν», προειδοποιεί ο Ηράκλειτος.
Τ’ ακούσατε κύριε Πρωθυπουργέ;
«Αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο δεν πρόκειται να βρεις: Εάν μη έλπηται ανέλπιστον, ουκ εξευρήσει.», σου δίνει ελπίδα ο Ηράκλειτος.
Τ’ άκουσες λαέ μου «ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»;
Ψάξε, και βρες τους ηγήτορές σου, τους πολιτικούς σου, που νοιάζονται για σένα.
Υπάρχουν. Διάλεξέ τους.
Κλείσε τ’ αυτιά σου στους σοβαρογελοίους πολιτικάντηδες.
«Και μην ανοίγεις όσο κι αν χτυπούν
Φωνάζουν μα δεν έχουν τι να πουν»
(Σεφέρης)
 ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ
Σημ: http://anevlavis.gr/?page_id=135

==========================
 "O σιωπών δοκεί συναινείν"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου