Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Δάφνη Χρονοπούλου: Γιορτάζω σήμερα― σε ένα Άρμα αχαλίνωτο

Είναι η γιορτή μου σήμερα, κανένας δεν το ξέρει. Τρεις δηλαδή, εκ των οποίων ο ένας πέθανε, ο άλλος (πρωτοβάθμιος συγγενής) ξεχνά κι ο τρίτος ο καλύτερος θυμάται μεν μα είναι τόσο κοντά που πάλι δε μετράει.

Όταν με βάφτισαν ήταν υποχρεωτικά τα 'ωραία ονόματα χριστιανικά' (όπως ακόμα λένε στο Άγιο Όρος). Οι λειτουργοί τής Ορθοδόξου μας δεν επέτρεπαν αρχαία ονόματα κι ως λίγο πριν την τελετή η οικογένεια διαπραγματευόταν.

Κι αν πλήρωσαν δεν το έμαθα, μου είπαν όμως ότι οι παππούδες μου (φιλόλογοι) σοφίστηκαν ότι οι Δάφνες πρέπει να γιορτάζουν των Βαΐων που ο Ιησούς μπήκε θριαμβευτής στην Ιερουσαλήμ και δαφνοστεφανώθηκε με βάγια.

Η είσοδος αυτή, πάνω στο δεύτερο γαϊδούρι της ζωής του, σήμανε και την κορύφωση των καλών ημερών. Από την επομένη τα πράγματα στράβωσαν και πήρε την πορεία των παθών, του πόνου και, εν τέλει, της αποκατάστασης δια Αναστάσεως.

Γνωστά και άλλοι θα τα πουν καλύτερα. Είναι όμως ενδιαφέρουσα η ομοιότης με τον αρχετυπικό θριαμβευτή του Άρματος.

Έχει αριθμό 7, γιος του Αρχιερέα (5) και της Ιέρειας (2) αλλά και του Αυτοκράτορα (4) και της Αυτοκράτειρας (3).
Είναι ο νέος Θριαμβευτής που μπαίνει στην πόλη οδηγώντας ένα άρμα με δυό άλογα, ένα άσπρο κι ένα μαύρο. Κι εκεί το μυστικό το μάθημα διότι δεν έχει ηνία. Τη νίκη δεν την κέρδισε με κόπο ή σοφία, γι' αυτό και κινδυνεύει να ανατραπεί.

'Πρόσεχε στη χαρά σου τις απροσεξίες' συμβούλευε η γράφουσα κάποτε σε μια άλλη ζωή που ήταν χαρτορίχτρα. Μα μέσα της ήξερε πως αυτά είναι για τα καθημερινά. Για τα άλλα τα μεγάλα, ποιος προσέχει όταν βρεθεί Θριαμβευτής δαφνοστεφανωμένος να μπαίνει ορμητικά από πύλες ορθάνοιχτες;

Ούτε ο 'Υιός του Ανθρώπου'* αυτό δεν το κατάφερε. ...

__________________

*Εάν είστε ΧΟ νέας κοπής σάς υπενθυμίζω πως ο Ιησούς έτσι αποκαλούσε τον εαυτό του. 84 φορές

έχει μετρηθεί η έκφραση στα Ευαγγέλια. Ο ίδιος ποτέ δε δήλωσε Χριστός ή Βασιλεύς των Ουρανών ή άλλα μεγαλόσχημα και μεγαλοπιασμένα. Υπενθυμίζω και το γνωστό 'Συ είπας' από τον Ματθαίο (κστ'):
Ὁ ἐμβάψας μετ’ ἐμοῦ τὴν χεῖρα ἐν τῷ τρυβλίῳ οὗτός με παραδώσει. ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι’ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. ἀποκριθεὶς δὲ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν εἶπεν, μήτι ἐγώ εἰμι, ῥαββί; λέγει αὐτῷ, Σὺ εἶπας._______

εικόνα
Από τις αγαπημένες μου κάρτες του 1910 των Raider-Waite, οι οποίες όμως όπως βλέπετε κρατούν απόκρυφους κάποιους βαθύτερους συμβολισμούς όπως ο των ηνίων του άρματος μα στρέφοντας τα κεφάλια των αλόγων προς αντίθετες κατευθύνσεις δίνουν μια νύξη― κι όποιος έχει μάτια βλέπει..

http://daphnechronopoulou.blogspot.com/2012/04/blog-post_08.html#ixzz4dmHbztCc


=====================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου