10 ΠΡΩΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ στον ΜΑΚΑΡΙΟ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ για το ΒΙΒΛΙΟ του «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ»

Που αποτελεί «ΛΙΒΕΛΟ» για τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και τους ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ του.

Tην 4^η Φεβρουαρίου 2010, ημέρα Πέμπτη, στο βιβλιοπωλείο PUBLIC της Πλατείας Συντάγματος, γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» του Μ. Δρουσιώτη εκ Κύπρου, στο οποίο υποστηρίζεται ότι η απόπειρα τυραννοκτονίας, που διενέργησε ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ στο 31^ο χιλιόμετρο της οδού Αθηνών-Σουνίου, κατά του τότε ΑΡΧΙΧΟΥΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ της Ελλάδος, ήταν στο βάθος μετά από υπόδειξη του Πολύκαρπου Γεωργάτζη, Υπουργού Εσωτερικών και Άμυνας της Κύπρου (όπως υποστήριξε στη Δίκη της Απόπειρας η Χούντα), ο οποίος αποτελούσε όργανο «σκληρών» Χουντικών (Λαδά-Ασλανίδη-Ιωαννίδη), που ήθελαν «να βγάλουν από τη μέση» τον Αρχηγό τους Γ. Παπαδόπουλο, για να αναλάβουν αυτοί την Εξουσία, που εκείνη τη στιγμή ασκούσε από τη θέση του Πρωθυπουργού της Χώρας και Αρχηγού της Χούντας.
 

Στην πιο πάνω «μυθιστορηματική κατασκευή», που εμφανίζεται στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Αθηνών, με δυο ολοσέλιδα δημοσιεύματα (13-14 Αυγούστου 2008) για πρώτη φορά, κατά την 40^η Επέτειο από την Απόπειρα Τυραννοκτονίας της 13^ης Αυγούστου 1968, υπήρξαν οι απαντήσεις των Συναγωνιστών, Συντρόφων και Φίλων του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ, στην ίδια εφημερίδα και μετά ταύτα, υπήρξαν οι δημοσιεύσεις αυτών των απαντήσεων στο βιβλίο «ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» του Εκδοτικού Οίκου ΛΙΒΑΝΗ, που έκτοτε δημοσιεύτηκε σε Ελλάδα και Κύπρο.
Όμως, ο συγγραφέας Μακάριος Δρουσιώτης, από την Κύπρο, επιμένει, επανέρχεται και προεκτείνει τους ισχυρισμούς του σε ένα πλήρες «ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ», το οποίο αυτήν την εβδομάδα παρουσιάζει στην Αθήνα.
Είμαστε για αυτό υποχρεωμένοι – περισσότερο χάριν των «ανύποπτων» Τρίτων ή Νέων – να τον ρωτήσουμε σύντομα με την πιο κάτω δημοσίευσή μας, μερικά στοιχειώδη πράγματα, για τα οποία οφείλει ενώπιον Θεού και ανθρώπων, όχι μόνο εξηγήσεις, αλλά και «εξομολογήσεις», δεδομένου ότι είναι ήδη κατάδικος στη συνείδηση των περισσοτέρων, σαν Κατασκευαστής ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΩΝ και ΟΧΙ Συγγραφεύς ΙΣΤΟΡΙΩΝ και εν προκειμένω σε δόλιο λιβελογράφο και υβριστή, κατά του ήρωα της Αντιχουντικής Αντίστασης ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και των ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΩΝ του.


 

ΤΑ 10 ΠΡΩΤΑ (θα επανέλθουμε μετά την παρουσίαση) ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ «ΛΙΒΕΛΟΥ»

1α)Από πού προκύπτει, ότι ο Αλέξανδρος Παναγούλης και οι Συναγωνιστές του αποφασίσανε, σχεδίασαν και εκτέλεσαν την ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ του ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ μετά από εντολή, υπόδειξη, ενθάρρυνση του Γεωρκάτζη, πίσω από τον οποίο – κατά το  Δρουσιώτη – βρισκόταν ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΤΩΝ ΧΟΥΝΤΙΚΩΝ – ΛΑΔΑΣ-ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ-ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ – που υπαγόρευσαν δια του ΓΕΩΡΓΑΤΖΗ στον ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ την ενέργεια της ΑΠΟΠΕΙΡΑΣ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ στο ΣΟΥΝΙΟ των Αθηνών?
1β)Ακόμη από πού προκύπτει, ότι αυτό θα ήταν «κακό» για την Ελλάδα και την Κύπρο. Με άλλα λόγια, εάν έφευγε εκείνη την ώρα από τη μέση ο ΑΡΧΙΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΑΣ και ΑΡΧΗΓΟΣ της ΧΟΥΝΤΑΣ (που κατά τον συγγραφέα αποτελούσε τις «καλύτερες» ελπίδες της Ελλάδος και της Κύπρου), θα καταστρεφόντουσαν οι ελπίδες της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ και της αναζητήσεως και επιτεύξεως λύσης στο ΚΥΠΡΙΑΚΟ?
2α)Γιατί και πως συνδέεται η «ΑΠΟΠΕΙΡΑ» κατά του ΑΡΧΙ- ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ της ΕΛΛΑΔΑΣ και ΑΡΧΗΓΟΥ της ΧΟΥΝΤΑΣ με την ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ (που έγινε από ΧΟΥΝΤΙΚΟΥΣ κατά του Ηγέτη της Κύπρου-της προσωπικής του Φρουράς – Αντισυνταγματάρχης ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ κ.α – ερήμην του Αρχηγού τους???), έτσι ώστε να «εμφανίζεται» σε κοινό «ΑΜΠΑΛΑΖ» με τις άλλες δύο ενέργειες που περιγράφει το βιβλίο – που φαίνεται από τον τίτλο του βιβλίου – και με κοινό προσανατολισμό την ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΜΑΚΑΡΙΟΥ – που κατά το συγγραφέα θα δολοφονούσε τις ΕΛΠΙΔΕΣ της ΕΠΑΝΟΔΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην ΕΛΛΑΔΑ και της ΕΠΙΛΥΣΗΣ του προβλήματος στην ΚΥΠΡΟ?
2β)Όμως, κανένας παρατηρητής, πλην Δρουσιώτη, μέχρι σήμερα – πάνω από 40 χρόνια από αυτά – δε συσχέτισε και «σύρραψε» τα δυο γεγονότα της ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ στην Ελλάδα με την ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ του ΗΓΕΤΗ της ΚΥΠΡΟΥ, που δεν συναντώνται πουθενά και τα οποία βρίσκονται σε απόσταση «ΓΗΣ – ΟΥΡΑΝΟΥ» μεταξύ τους.
Γιατί λοιπόν, παρά την πρώτη τόσο μεγάλη διαφορά – κατά τον κοινό νου – «συρράπτονται και ισοτιμώνται»  και αντιμετωπίζονται σαν οι «ΧΑΝΔΡΕΣ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΟΜΠΟΛΟΓΙΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ»?
3) Πως δικαιολογεί και που βασίζει ο συγγραφέας τον ισχυρισμό του, ότι αν πετύχαινε η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ στο ΣΟΥΝΙΟ των Αθηνών – που στο βάθος για αυτόν «αποφασίστηκε» και εκτελέστηκε από το Γεωργάτζη και τους «σκληρούς» της Χούντας (Λαδά, Ασλανίδη, Ιωαννίδη) και δια αυτού προς τον Παναγούλη κατά του ΑΡΧΙΧΟΥΝΤΙΚΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, δεν θα σημειωνόταν καμιά αλλαγή στη Χουντική Δικτατορία στη Χώρα – η οποία μάλιστα θα αποκτούσε  «σκληρότερη» Δικτατορία – που θα κατέστρεφε τις ελπίδες επανόδου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και αναζήτηση λύσεως στο Κυπριακό, στην Κύπρο?
Όλα αυτά αποτελούν ισχυρό λόγο για τη δικαιολόγηση και δικαίωση της έκδοσης του «Μυθιστορήματος», που σήμερα παρουσιάζεται?
4)Η διάκριση της Ιστορίας στα ενδοκυπριακά πράγματα, με βάση την «ΕΝΩΣΗ της ΚΥΠΡΟΥ με την ΕΛΛΑΔΑ» ή η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ του ΝΗΣΙΟΥ, αποτελεί το μοναδικό κριτήριο του συγγραφέα. Αυτό αποτελεί τη βάση όλων των συλλογισμών του ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ.
Όμως, η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ του Δικτάτορα των Αθηνών, αφορούσε την «αποκατάσταση της Δημοκρατίας» στην Ελλάδα και μόνο.
Γιατί λοιπόν «ΣΥΡΡΑΠΤΟΝΤΑΙ και ΑΜΠΑΛΑΡΩΝΤΑΙ» οι δύο ενέργειες (απόπειρα στο Σούνιο των Αθηνών-1968, κατά του Αρχηγού της Χούντας, με την απόπειρα στη Λευκωσία-1970, κατά του Μακαρίου) σε κοινή επιδίωξη  από τάχα «κοινό κέντρο» που όμως – κατά τον συγγραφέα – λόγω κάποιου κοινού παρανομαστή θα κατέστρεφαν τόσο την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, όσο και την Αναζήτηση Λύσεως Επίλυσης του Κυπριακού στο ΝΗΣΙ.
Τάχα αυτή η «ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ» είναι ΑΘΩΑ ή εξυπηρετεί κάτι και μάλιστα πολύ μεταγενέστερο, σαν π.χ. την σημερινή αναζήτηση λύσεως στην Ελληνοτουρκική διένεξη για την Κύπρο και το κλείσιμο του Κυπριακού στην φιλοτουρκική και Αγγλο-Αμερικάνικη εκδοχή?
5)Από πού μέχρι που και με βάση ποια στοιχεία υποστηρίζεται, ότι η ομάδα ΑΣΛΑΝΙΔΗ-ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ- θανάσιμοι εχθροί των Ελλήνων Αντιστασιακών των Ενόπλων Δυνάμεων ανάμεσα στους οποίους πρώτη θέση έχουν άνθρωποι όπως ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ο  ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ και άλλοι – έδωσαν δια του ΓΕΩΡΓΑΤΖΗ εντολή στον ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ για την ΑΠΟΠΕΙΡΑ κατά του Αρχικοπραξικοπηματία και τούτο προκειμένου να πετύχουν την εξαφάνιση του εσω-Χουντικού αντιπάλου τους Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – που σκόπευαν να αντικαταστήσουν στην Ηγεσία της Χώρας στην Αθήνα με εγκατάσταση ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ υπό τον ΑΣΛΑΝΙΔΗ και με γραμμή ΕΝΩΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ-ΕΛΛΑΔΑΣ και για αυτό είχαμε την ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΥΡΑΝΝΟΚΤΟΝΙΑΣ στο Σούνιο κατά τον Αύγουστο του 1968?
6)Διερωτώμεθα, αν – κατά το Συγγραφέα και με όσα υποστηρίζονται στο βιβλίο – η κακή πορεία του Κυπριακού και όλες οι δραματικά κακές εξελίξεις του, που το συνοδεύουν από τότε που άνοιξε μέχρι σήμερα, οφείλονται μόνο στον Ελληνικό παράγοντα και όχι στον Τούρκικο Ιμπεριαλισμό ή την Αγγλοσαξονική Αποικιοκρατία, των οποίων έγγραφα (κατά προτίμηση των Τουρκικών Αγγλικών ή Αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών) παρελαύνουν και στηρίζουν τους ισχυρισμούς του βιβλίου, προκειμένου να δώσουν υπόσταση στους αυθαίρετους και ανέρειστους ισχυρισμούς του, κατά τους οποίους οι αποκλειστικές ευθύνες για τα πιο πάνω, είναι μόνο όσων επιδίωκαν τη λύση της ΈΝΩΣΗΣ?
Τι έχει να πει πάνω σε αυτό το ερώτημα ο Συγγραφέας?
7)Όλοι γνωρίζουν, ότι ο Αρχικοπραξικοπηματίας Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ έγινε ως «ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ» και μετά «Βαΐων και Κλάδων» δεκτός, από τους ηγέτες των Κυπρίων με επικεφαλής τον ΜΑΚΑΡΙΟ – σχεδόν χωρίς εξαιρέσεις – κατά την πρώτη επίσκεψή του στο ΝΗΣΙ μετά το Πραξικόπημα και για σειρά – όχι μόνο κάποιων μηνών – αλλά πολλών ετών, ήταν «προνομιακά» καλοδεχούμενος τόσο αυτός, όσο και όλοι ανεξαίρετα οι παράγοντες του Χουντικού Πραξικοπήματος – από όλους ανεξαίρετα τους Ηγέτες του Κυπριακού Καθεστώτος. Η πιο πάνω κατάσταση μερικώς άλλαξε, αργά κατά τη δεκαετία του ’70 και μόνο όταν έγινε σε όλους βεβαιότητα, ότι δια της «πολιτικοποίησης» επιδιώκετο η προσωπική και πολιτική διάσωση όλων των Χουντικών και η πολιτική σταδιοδρόμηση κάποιων εξ αυτών.
Γιατί, λοιπόν, ξαφνικά μετά από 40 και, χρόνια  - θεωρείτε εκ των υστέρων – ότι από μιας αρχής η Χούντα ήταν δύο αλληλομισούμενα κομμάτια, τα οποία επιδίωκαν την αλληλοεξόντωσή τους «πάση θυσία»?
Πώς τεκμηριώνετε ή αντικρούετε τους δικούς μας ισχυρισμούς, ότι πάντως για μια σειρά ετών και οι «σκληροί» και οι «μαλακοί», συμφωνούσαν στη βία με την οποία διοικούσαν τους Έλληνες, χωρίς «φωνές» ή αντιστάσεις από μέρους των υπευθύνων της Κύπρου;
8. Πώς δικαιολογείται και πώς δικαιώνεται η «ενσωμάτωση» του Αντισυνταγματάρχη Παπαποστόλου – της ομάδος του ΑΣΛΑΝΙΔΗ – στο Κυπριακό περιβάλλον Μακαρίου του οποίου την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ είχε αναλάβει και ποιες είναι οι εξηγήσεις που μπορεί να αντιπροβάλλει ο συγγραφέας στα τερατώδη που ελάμβαναν χώρα στην Κύπρο κατά εκείνη την εποχή;
9) Από πότε και μετά και με βάση ποιες πράξεις ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος – που αντιπροβάλλεται και αντιρροπεί – κατά τον ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ – την Χούντα στην Κύπρο για όλο αυτό το χρονικό διάστημα, αρχίζει να γίνεται «Μικρός και Αποτυχημένος Ηγέτης», και τελικά γιατί και πώς καταστρέφει και την προοπτική της επίλυσης του Κυπριακού, όπως καταλήγοντας υποστηρίζει ο Συγγραφέας?
10)Η παρουσίαση του βιβλίου στην ΑΘΗΝΑ – ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή –  είναι ΤΥΧΑΙΑ ή ήταν ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΗ και ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ με την ΝΕΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ και τη ΝΕΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κ. Μπάν Κι Μουν, για ένα ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ στην ΚΥΠΡΟ?
Μήπως με βάση όλα όσα αυτό αφορά έχει γραφεί και προσαρμοστεί ολόκληρο το βιβλίο – που διακρίνεται για τις Ιστορικές Επιλεκτικές Επιλογές του – «ΔΥΟ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» στις επιθυμητές από το Συγγραφέα προοπτικές και λύσεις?
 
 

1 Φεβρουαρίου 2010

 

Οι ερωτώντες

ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ και ΦΙΛΟΙ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ

 
 
1. Aβράμης Γιώργος
2. Ανδρουτσόπουλος Κων/νος
3. Ασημακοπούλου Σοφία
4. Βερυβάκης Ελευθέριος
5. Ζαμπέλης Νικόλαος
6. Κλωνιζάκης Ιωάννης
7. Κλωνιζάκης Αρτέμις
8. Κρητικός Παναγιώτης
9. Μελά Αναστασία
10. Μελάς Ευστάθιος
11. Μωράκης Γιώργος
12. Νικολαϊδης Νικόλαος
13. Παναγούλης Ευστάθιος
14. Πάνου Άρης
15. Τσάνου Θεοδώρα========================================================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"