Από όλα τα φαινόμενα του δημοσίου βίου εσχάτως, το πιο αξιοπρόσεκτο είναι οι περιφερόμενοι πρώην αξιωματούχοι των κομμάτων εξουσίας της Μεταπολίτευσης. Άνθρωποι που αν δεν υπήρχαν δε θα μπορούσε κανείς να τους φανταστεί, επανεμφανίζονται με τη νοοτροπία που τους ανέδειξε: δεν τους νοιάζει πού πάει το όχημα - αρκεί να κάθονται οι ίδιοι στο τιμόνι. Έχουν λύσεις και απαντήσεις για όλα, ασκούν κριτική σε όλους και κάνουν υποδείξεις για τα πάντα, ρίχνοντας ανάμεσα και καμιά κλάψα. Τάχα, για τα λάθη τους. Απλώς για να παίρνουν τους άλλους από μπροστά.
Πρόκειται για φαινόμενο όχι και πολύ ευχάριστο και πάντως όχι ελπιδοφόρο για μια χώρα κατ' ουσίαν θύμα του πολιτικού προσωπικού της, που υπήρξε κατώτερο της εμπιστοσύνης του λαού της. Γεννημένοι στη δεκαετία του 1950 οι περισσότεροι, δεν έκαναν πολιτική - έκαναν καριέρα. Και είχαν φτάσει στο σημείο να αισθάνονται παντοδύναμοι και αιώνιοι στον καιρό τους. Μερικοί μάλιστα από τύχη βρέθηκαν στο ένα κόμμα. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και στο άλλο.
Το καλύτερό τους ήταν να αλλάζουν εσωκομματικά πουκάμισα και να λιβανίζουν τον εκάστοτε αρχηγό -στα δυο μεγάλα κόμματα- για να τον σιχτιρίσουν στη συνέχεια και να επιδιώξουν κάποιο αξίωμα με τον επόμενο. Χωρίς ιδιαίτερες σπουδές και γνώσεις, χωρίς κουλτούρα και επαγγελματική ταυτότητα, ανέβηκαν με το ασανσέρ υπηρεσίας στην οροφή της εξουσίας. Πολλοί από αυτούς, από την εφηβεία τους σχεδόν, έκαναν μόνο ένα πράγμα: διοικούσαν άλλους ανθρώπους. Κατ' απονομήν και όχι κατ' αξίαν. Κάτι σαν κυβερνάνθρωποι. ...
Πρόκειται για φαινόμενο όχι και πολύ ευχάριστο και πάντως όχι ελπιδοφόρο για μια χώρα κατ' ουσίαν θύμα του πολιτικού προσωπικού της, που υπήρξε κατώτερο της εμπιστοσύνης του λαού της. Γεννημένοι στη δεκαετία του 1950 οι περισσότεροι, δεν έκαναν πολιτική - έκαναν καριέρα. Και είχαν φτάσει στο σημείο να αισθάνονται παντοδύναμοι και αιώνιοι στον καιρό τους. Μερικοί μάλιστα από τύχη βρέθηκαν στο ένα κόμμα. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και στο άλλο.
Το καλύτερό τους ήταν να αλλάζουν εσωκομματικά πουκάμισα και να λιβανίζουν τον εκάστοτε αρχηγό -στα δυο μεγάλα κόμματα- για να τον σιχτιρίσουν στη συνέχεια και να επιδιώξουν κάποιο αξίωμα με τον επόμενο. Χωρίς ιδιαίτερες σπουδές και γνώσεις, χωρίς κουλτούρα και επαγγελματική ταυτότητα, ανέβηκαν με το ασανσέρ υπηρεσίας στην οροφή της εξουσίας. Πολλοί από αυτούς, από την εφηβεία τους σχεδόν, έκαναν μόνο ένα πράγμα: διοικούσαν άλλους ανθρώπους. Κατ' απονομήν και όχι κατ' αξίαν. Κάτι σαν κυβερνάνθρωποι. ...






































