Ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά για το μέγεθος του άρθρου, αλλά ήδη το περιόρισα αρκετά απ' όσα αρχικά έγραψα. Από τη συνάντηση στην Αλάσκα μέχρι την απαγωγή Μαδούρο και την απόπειρα εξαγοράς της Γροιλανδίας, προσπαθώ να εξηγήσω τα γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά και που δεν φαίνονται λογικά με πρώτη ματιά.
Ο παγκόσμιος κόσμος δεν καταρρέει. Αποσυντίθεται.
Όσοι περιμένουν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο για να σημάνουν την "κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης", ίσως απογοητευτούν. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με fanfare και φλογερά πρωτοσέλιδα. Συνήθως καταρρέει… σιωπηλά.
Ο χάρτης δεν καίγεται. Ξεθωριάζει.
Τον τελευταίο χρόνο, τα σημάδια είναι παντού:
Η Ρωσία επιχειρεί να παγώσει την Ουκρανία μέσω του ενεργειακού πολέμου και της στρατηγικής φθοράς.
Οι ΗΠΑ επανενεργοποιούν το δόγμα Μονρόε σε εκδοχή realpolitik: Βενεζουέλα, Κούβα, Νικαράγουα.
Η Κίνα σιωπά επιδεικτικά σε χτυπήματα που κάποτε θα θεωρούνταν κόκκινες γραμμές, επιλέγοντας να παίξει το παιχνίδι μακράς διάρκειας.
Ποιος περίμενε ότι η Τεχεράνη θα βομβαρδιζόταν και το Πεκίνο δεν θα αντιδρούσε;
Ποιος φανταζόταν ότι η Ουάσιγκτον θα συζητούσε στα σοβαρά την αγορά της Γροιλανδίας;
Ποιος εξηγεί γιατί ο Μαδούρο βγαίνει από τη σκακιέρα χωρίς αντίσταση;
Δεν είναι “παράνοια”. Είναι μετάβαση.
Τι πραγματικά συμβαίνει;
Δεν υπάρχει κάποια “Μεγάλη Συμφωνία” μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας. Υπάρχει όμως κάτι πιό χειροπιαστό:
Μια σιωπηρή κατανόηση ότι οι παλιές δομές δεν αποδίδουν πια.
Καμία αυτοκρατορία δεν αντέχει να ελέγχει δορυφορικά κράτη με το κόστος του Ψυχρού Πολέμου.
Καμία υπερδύναμη δεν μπορεί να επιβάλει πλήρως τη βούλησή της, αλλά όλες μπορούν ακόμα να καταστρέψουν τους πάντες.
Κι έτσι, γεννιέται ένας νέος παγκόσμιος “κανόνας”:
Κράτα τη φωτιά μακριά απ’ το σπίτι μου κάνε ό,τι θες έξω.
Από την παγκόσμια τάξη στην παγκόσμια σπατάλη επιρροής
Η Γεωστρατηγική γίνεται όλο και πιο τοπική. Οι μεγάλοι παίκτες αποσύρονται από “ασύμφορες” περιοχές, όχι για να τις χαρίσουν αλλά γιατί πλέον δεν έχουν την πολυτέλεια να τις διαχειρίζονται.
Η Ρωσία διαλέγει τους λίγους, κρίσιμους κόμβους επιρροής και αφήνει άλλους να γλιστρούν.
Η Κίνα κρατάει ενέργεια και data, όχι εδάφη και λιμάνια.
Οι ΗΠΑ μετατρέπουν την επιρροή τους σε πακέτα : κυρώσεις, συμβόλαια, αγορά πρώτων υλών, εξαγωγές.
Δεν υπάρχουν πια “εμπόλεμες γραμμές”. Υπάρχουν πληθυσμοί χωρίς ασπίδα. . . .