Η Μαριέττα Ριάλδη στο ΠΑΛΤΟ που έγραψε η ίδια για την εκπομπή του Ηλία Μαλανδρή "Μονόλογοι"

 

 Η Μαριέττα Ριάλδη στο ΠΑΛΤΟ που έγραψε η ίδια για την εκπομπή του Ηλία Μαλανδρή "Μονόλογοι" στο SevenX. 1998 

Είναι πολύ δύσκολο να αποχαιρετάς τόσο σημαντικές προσωπικότητες και γίνεται δυσκολότερο όταν ξέρεις ότι κάποιοι από αυτούς δεν θα αντικατασταθούν ποτέ, ούτε στην τέχνη, ούτε στην καθημερινότητά σου. 

Η Μαριέττα ήταν η καθημερινότητά μας. Ήταν η φιλία, ήταν οι εντάσεις, ήταν οι τσακωμοί, ήταν και ακόμα η χαρακτηριστική της λαιμαργία. Μια λαιμαργία να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί. 

Ήταν μια σπουδαία θεατρίνα. Τίποτα άλλο εκτός από το θέατρο δεν θα μπορούσε να την εκφράσει. Οι πολιτικοί της αγώνες, στα δύσκολα χρόνια της χούντας, η ανατρεπτική της γραφή που προκαλούσε και συγκλόνιζε.

Κάποιες συνταρακτικές της ερμηνείες, εκεί που σήμερα ονομάζουν πρωτοπορεία δίχως καλά καλά να καταλαβαίνουν τι είναι. 

Η Μαριέττα ήταν ο εκφραστής αυτής της πρωτοπορείας, της νέας ματιάς στο θέατρο για δυο δεκαετίες. Ότι σήμερα θεωρούμε πρόκληση και ανατροπή, πρώτη αυτή το έκανε. Πρώτη αυτή το τόλμησε. . .

Έκανε την Ηλέκτρα μέσα στο παλιό εργοστάσιο του Φιξ κι έπειτα όλοι έψαχναν να βρουν εργοστάσια, εργαστήρια, αποθήκες. 

Έπαιξε τον Άμλετ ερμηνεύοντας τον ίδιο τον σαιξπηρικό ήρωα, όταν κάποιες συνάδερφοί της μιμούνταν ακόμα την Αλίκη. 

Μετέτρεψε ένα μεγαλοαστικό σαλόνι κοντά στο Σύνταγμα στο βήμα απ' όπου θα μπορούσε να αποθέσει τους εκρηκτικούς μηχανισμούς της τέχνης της. 

Η θεατρική Μαριέττα όμως απείχε πολύ από την καθημερινή Μαριέττα. Λες και το θέατρο απορροφούσε όλη της την προσωπικότητα. 

Κάτω από τη σκηνή ζούσε σαν μια αστή, πολλές φορές μεγαλοαστή. Το μόνο που την ένωνε με την σκηνική της προσωπικότητα ήταν η πείνα του Ταντάλου. 

Η σπηλαιώδης, αδηφάγα ανάγκη της για γνώση και έρευνα. Η προσφορά της στο θέατρο και την λογοτεχνία είναι τεράστια. Αποτιμητές θα βρούν στο μέλλον και θα αποδώσουν στην Μαριέττα, την ρίζα πολλών σημερινών μεθόδων που κυριαρχούν στο θεατρικό στάδιο. 

Σε αυτό το στάδιο το πλήρες λεόντων, η Μαριέττα πολέμησε σαν γνήσιος μαχητής. 

Ένας τιτανομάχος ανάμεσα στα τέρατα που κατάντησαν την χώρα μας, έτσι όπως είναι σήμερα. Όταν λοιπόν σβήνουν τέτοιες μαχητικές φωνές δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι, πέρα από την πίκρα της απώλειας του φίλου, σαν να αδειάζει, να στερεύει η βρύση της ελευθερίας. 

Έζησα κοντά στην Μαριέττα όλη την θλίψη της μετά από το κλείσιμο του θεάτρου της. Ήταν σαν να της σκοτώνεις την μισή ζωή. 

Η άλλη δεν είχε όρεξη πια. Ευτυχώς ο Μίκης της έδωσε στα τελευταία, την πνοή που χρειαζόταν για να μην φύγει ξεχασμένη και διψασμένη. 

Αιωνία της η μνήμη γιατί μας χρειάζεται. Ηλίας Μαλανδρής 

 =====================

 "O σιωπών δοκεί συναινείν"