Η Μαρί γεννήθηκε στην Αστόρια του Κουίνς και μεγάλωσε στο Όιστερ Μπέι της Νέας Υόρκης. Οι γονείς της, Γουίλιαμ και Ρόζμαρι, ήταν και οι δύο καθηγητές λυκείου και η Μαρί ήταν η μεγαλύτερη από πέντε παιδιά. Λίγο μετά την αποφοίτησή της από το Γέιλ το 1978, η Μαρί ξεκίνησε την καριέρα της ως συντάκτρια του ενημερωτικού δελτίου για την εφημερίδα Teamsters Local 237 στη Νέα Υόρκη.
Η Μαρία το 2010.
Σύντομα άρχισε να γράφει ως ρεπόρτερ για την United Press International στο Τρέντον, καλύπτοντας τα τοπικά νέα. Μέχρι το 1984, το UPI την είχε διορίσει επικεφαλής του γραφείου του Παρισιού, επικεφαλής του διεθνούς . . .
ειδησεογραφικού γραφείου. Αυτή η θέση έδωσε στη Μαρί την πρώτη της ευκαιρία να καλύψει τη Μέση Ανατολή και σύντομα γοητεύτηκε από τον πολιτισμό, την πολιτική και τις συγκρούσεις της περιοχής.Το 1986, μετακόμισε στους Sunday Times του Λονδίνου. Για τα επόμενα 26 χρόνια, κάλυψε συγκρούσεις όπου κι αν ξέσπασαν, όπως στο Ανατολικό Τιμόρ, τα Βαλκάνια, την Τσετσενία, το Κοσσυφοπέδιο, τη Ζιμπάμπουε, τη Σιέρα Λεόνε και τη Σομαλία, αλλά ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τις ανταποκρίσεις της από τη Μέση Ανατολή. Η Μαρί ήταν παρούσα για να παρακολουθήσει τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μέσω δύο πολέμων των ΗΠΑ με το Ιράκ και, τελικά, των επαναστάσεων του 2011 στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Συρία.
Η Μαρί με τον Γιασέρ Αραφάτ το 1988
Η Μαρί πήρε συνεντεύξεις και συναντήθηκε με αρχηγούς κρατών και στρατιωτικούς ηγέτες σε πολλές χώρες, αλλά τις περισσότερες φορές έγραφε για τις καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου στον άμαχο πληθυσμό. «Αυτοί είναι άνθρωποι που δεν έχουν φωνή», είπε. «Νιώθω ότι έχω ηθική ευθύνη απέναντί τους, ότι θα ήταν δειλία να τους αγνοήσω. Αν οι δημοσιογράφοι έχουν την ευκαιρία να σώσουν τη ζωή τους, ας το κάνουν». Το 1999, στο Ανατολικό Τιμόρ, η Μαρί είχε αυτή την ευκαιρία.
Της αποδόθηκε η σωτηρία 1.500 γυναικών και παιδιών που είχαν παγιδευτεί σε ένα συγκρότημα των Ηνωμένων Εθνών από δυνάμεις που υποστηρίζονταν από την Ινδονησία. Αρνήθηκε να τα εγκαταλείψει όταν το προσωπικό και οι δημοσιογράφοι του ΟΗΕ εκκενώθηκαν και συνέχισε να στέλνει νέα από το συγκρότημα, υπογραμμίζοντας την δεινή θέση των προσφύγων στον κόσμο. Αμήχανος από τις ισχυρές αναφορές της Μαρί, ο ΟΗΕ ανακάλεσε την απόφασή του να αφήσει πίσω τους αθώους και τους μετέφερε σε ασφαλές μέρος.
Η Μαρί κατέβαλε τεράστια σωματική και δημιουργική προσπάθεια στη δουλειά της. Σε πολλές περιπτώσεις, αντιμετώπισε ακραίες σωματικές δυσκολίες για να καλύψει ένα θέμα. Στη Σρι Λάνκα, το 2001, περπατούσε για μέρες μέσα στη ζούγκλα με ντόπιους οδηγούς για να αποφύγει τα κυβερνητικά στρατεύματα, όταν η ομάδα δέχτηκε επίθεση. Η Μαρί χτυπήθηκε από θραύσματα από χειροβομβίδα, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερό της μάτι.
Η Μαρί στο νοσοκομείο μετά από χτύπημα σε απεργία στη Σρι Λάνκα.
Παρά τα σοβαρά τραύματά της, η Μαρί κατέθεσε την ιστορία της εγκαίρως από το κρεβάτι του νοσοκομείου και επέστρεψε στην πρώτη γραμμή μόλις ανάρρωσε. Έκτοτε φορούσε ένα μαύρο επίθεμα στο μάτι, το οποίο έγινε το σήμα κατατεθέν της και το έμβλημά της.
New documentary shines light on war journalist Marie Colvin’s death | ITV News
Τον Φεβρουάριο του 2012, η Μαρί πέρασε στη Συρία, αγνοώντας τις προσπάθειες της συριακής κυβέρνησης να εμποδίσει ξένους δημοσιογράφους να καλύψουν τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Κατευθύνθηκε προς την πόλη Χομς, η οποία βομβαρδιζόταν από τον συριακό στρατό.
Σε μια συνέντευξη που μεταδόθηκε στο CNN το βράδυ πριν από τον θάνατό της, η Μαρί περιέγραψε τους ανελέητους βομβαρδισμούς και τις επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών εναντίον αμάχων ως τη χειρότερη σύγκρουση που είχε βιώσει ποτέ. «Είναι ένα απόλυτο ψέμα ότι κυνηγούν μόνο τρομοκράτες. Ο Συριακός Στρατός απλώς βομβαρδίζει μια πόλη γεμάτη κρύους, πεινασμένους αμάχους».
Ήταν μία από τους λίγους δυτικούς δημοσιογράφους εντός της Συρίας και πίστευε βαθιά ότι η παρουσία της παρείχε μια ζωτική γραμμή πληροφοριών στον έξω κόσμο. Σε ένα από τα τελευταία μηνύματα που έστειλε η Μαρί στον εκδότη της πριν από τον θάνατό της, έγραψε: «Θα συνεχίσω να προσπαθώ να βγάλω τις πληροφορίες στη δημοσιότητα».
Η Μαρί σκοτώθηκε όταν το αυτοσχέδιο κέντρο μέσων ενημέρωσης όπου διέμενε αυτή και αρκετοί άλλοι δημοσιογράφοι βομβαρδίστηκε από συριακά πυρά ρουκετών. Η επίθεση σκότωσε επίσης τον καταξιωμένο Γάλλο φωτογράφο Ρεμί Οτσλίκ και τραυμάτισε τον Βρετανό φωτογράφο Πολ Κονρόι, τον Σύρο μεταφραστή Γουάελ αλ-Ομάρ και τη Γαλλίδα δημοσιογράφο Εντίθ Μπουβιέ.
Ο θάνατός της πυροδότησε ένα μαζικό κύμα αποτίσεων τιμής από αρχηγούς κρατών, συναδέλφους, θαυμαστές και θύματα πολέμου σε όλο τον κόσμο. Στην πόλη καταγωγής της, το Όιστερ Μπέι, οι δρόμοι ήταν καλυμμένοι με σημαίες και εκατοντάδες άνθρωποι ήρθαν για να θρηνήσουν τον θάνατό της και να αναγνωρίσουν τα επιτεύγματα της ζωής της.
A Private War (Ο δικός της πόλεμος 2018) Matthew Heineman A Private War (Ο δικός της πόλεμος 2018) Matthew Heineman 6.7 Rosamund Pike, Alexandra Moen, Tom Hollander -------------
Η ίδια η Μαρί εξήγησε με τον καλύτερο τρόπο τον λόγο που καλύπτει πολέμους. «Η δουλειά μου είναι να γίνω μάρτυρας. Ποτέ δεν με ενδιέφερε να μάθω τι μάρκα αεροπλάνου μόλις βομβάρδισε ένα χωριό».
Έγραψε για ανθρώπους που υπέφεραν από τις συνέπειες του πολέμου, ώστε άλλοι να κατανοήσουν την αλήθεια και να αναλάβουν δράση για την προώθηση της ειρήνης και της συμπόνιας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
To μπλόκ " Στοχσμός-Πολιτική" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχεται από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.