Η Madalyn Murray O'Hair δεν χάιδεψε αυτιά. Δεν έντυσε τη σκέψη της με παρηγοριά. Κοίταξε την ιστορία χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο, χωρίς την ανάγκη να προστατεύσει αυταπάτες.
Και η ιστορία δεν είναι ιερή. Δεν είναι καθαρή.
Είναι γεμάτη από ανθρώπους που έμαθαν να σκοτώνουν, να καταπιέζουν, να ελέγχουν, όχι παρά τη θρησκεία, αλλά πολλές φορές μέσα από αυτήν.
Στο όνομα του Θεού γράφτηκαν οι πιο σκοτεινές σελίδες.
Διώξεις, ιεροεξετάσεις, πόλεμοι, καταδίκες. Άνθρωποι που δεν έκαναν τίποτα άλλο πέρα από το να σκεφτούν διαφορετικά, βρέθηκαν να πληρώνουν το τίμημα της αμφιβολίας τους.
Όχι γιατί έβλαψαν, αλλά γιατί τόλμησαν να μην πιστέψουν.
Αλλά η πραγματική δύναμη της θρησκείας δεν είναι μόνο εκεί. Δεν είναι μόνο στο αίμα. Είναι στο μυαλό.
Είναι εκεί που μαθαίνεις από παιδί ότι το να αμφιβάλλεις είναι λάθος. Ότι το να ρωτάς είναι επικίνδυνο. Ότι το να σκέφτεσαι μόνος σου μπορεί να σε οδηγήσει στην “πτώση”.
Και κάπου εκεί, η σκέψη δεν πεθαίνει από καταστολή. Πεθαίνει από εγκατάλειψη.
Ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται την ίδια του τη λογική. Να νιώθει ένοχος για τις ερωτήσεις του. Να ζητά άδεια για να σκεφτεί.
Και αυτό είναι πιο βαθύ από κάθε εξωτερική καταπίεση.
Γιατί όταν φτάσεις στο σημείο να ελέγχεις μόνος σου τον εαυτό σου, δεν χρειάζεται κανείς να σε ελέγξει.
Η θρησκεία δεν χρειάζεται πάντα να απειλεί. Της αρκεί να υπόσχεται. . . .Να σου δίνει νόημα έτοιμο, να σου δίνει απαντήσεις χωρίς προσπάθεια, να σου λέει τι είσαι, γιατί υπάρχεις και τι πρέπει να κάνεις.
Και αυτό είναι το πιο εθιστικό πράγμα για τον άνθρωπο. Όχι η αλήθεια. Η βεβαιότητα.
Γιατί η αλήθεια έχει βάρος. Έχει ευθύνη. Σε αφήνει μόνο απέναντι στον κόσμο. Δεν σου υπόσχεται τίποτα.
Ενώ η πίστη σε αγκαλιάζει. Σε ηρεμεί. Σε απαλλάσσει από την ανάγκη να ψάξεις.
Και κάπου εκεί, ο άνθρωπος δεν ψάχνει πια. Ακολουθεί.
Δεν ζει με επίγνωση. Ζει με οδηγίες.
Και αυτό παρουσιάζεται ως αρετή.
Η υπακοή γίνεται ταπεινότητα. Ο φόβος γίνεται σεβασμός. Η άγνοια γίνεται πίστη.
Και όποιος τολμήσει να τα αμφισβητήσει όλα αυτά, δεν θεωρείται σκεπτόμενος. Θεωρείται επικίνδυνος.
Γιατί δεν απειλεί μια ιδέα. Απειλεί τη συνήθεια.
Και οι άνθρωποι συγχωρούν πιο εύκολα ένα ψέμα, παρά την απώλεια μιας συνήθειας που τους κρατά ασφαλείς.
Γι’ αυτό και η θρησκεία δεν πεθαίνει εύκολα. Όχι επειδή είναι αληθινή. Αλλά επειδή είναι χρήσιμη για πολλούς.
Χρήσιμη για αυτούς που θέλουν να πιστεύουν. Και χρήσιμη για αυτούς που θέλουν να καθοδηγούν.
Και όσο αυτή η σχέση παραμένει, η δυστυχία δεν θα φαίνεται σαν αποτέλεσμα επιλογής.
Θα φαίνεται σαν κάτι φυσικό. Σαν κάτι που “έτσι είναι”.
Αλλά δεν είναι.
Είναι κάτι που μαθαίνεται.
Και ό,τι μαθαίνεται, μπορεί και να ξεμαθευτεί.
Υ.Γ. Η Madalyn Murray O'Hair πέτυχε κάτι τεράστιο. Όχι γιατί “πολέμησε την πίστη”, αλλά γιατί έβαλε όριο εκεί που δεν υπήρχε.
Ανάγκασε ένα ολόκληρο σύστημα να παραδεχτεί ότι η πίστη δεν είναι υπόθεση του κράτους. Ότι δεν μπορεί να επιβάλλεται, να διδάσκεται σαν υποχρέωση, να περνάει σαν δεδομένο σε παιδιά που δεν επέλεξαν τίποτα.
Και αυτό ήταν το πραγματικό ρήγμα. Γιατί από τη στιγμή που η πίστη έπαψε να είναι υποχρεωτική, φάνηκε πόσο λίγοι την κρατάνε όταν πρέπει να τη στηρίξουν μόνοι τους.
Για πρώτη φορά, η πίστη έμεινε χωρίς δεκανίκια.
Και τότε αποκαλύφθηκε πόσο πολύ τα χρειαζόταν.
"O σιωπών δοκεί συναινείν"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
To μπλόκ " Στοχσμός-Πολιτική" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχεται από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.