Κοντογιώργης: Η Ελλάδα δεν είναι δημοκρατία, αλλά εκλόγιμη μοναρχία - «Η αναλγησία του ηγεμόνα»

«Η αναλγησία του ηγεμόνα»

Πες τα Δάσκαλε! και σκέπασε με τον επιστημονικό λόγο σου τα γαβγίσματα των κομματόσκυλων!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ: (...) Λείπει σήμερα αυτό που λέγεται «επιστήμη». Δεν είναι μόνον ότι έχουν μια πολύ δυνατή ιδεολογία στο μυαλό τους, αλλά λείπει και η επιστήμη.

Δεν υπάρχει κανείς που θα μας πει ότι αύριο θα έχουμε ένα άλλο αξιακό και ένα άλλο πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Όλοι μας λένε ότι αυτό που ζούμε είναι τελειωτικό και ότι έχουμε τελειώσει.

Δεν εξελίσσονται όμως έτσι οι κοινωνίες.

Όπως δεν εξελίσσεται έτσι και ο κάθε άνθρωπος. Οι κοινωνίες, ιδίως οι ανθρωποκεντρικές κοινωνίες, έχουν κι αυτές μία βιολογία. Εξελίσσονται με συγκεκριμένο τρόπο.

Διευρύνουν το πεδίο της ελευθερίας τους εκεί που βρίσκονται σε αδυναμία και που αποκτούν σταδιακά και τις εμπειρίες τους.

Αν λοιπόν δεν θελήσουμε να δούμε το μέλλον με βάση τις προδιαγραφές αυτών που έχουν αλλάξει στις τελευταίες δεκαετίες, τότε, είναι βέβαιο ότι στο μεσοδιάστημα θα συναντήσουμε σοβαρότατες αμφισβητήσεις οι οποίες άλλωστε είναι παρούσες στο οικονομικό και πολιτικό σκηνικό των χωρών -ιδίως των χωρών της πρωτοπορίας- αλλά με πολύ πιο δυναμικούς όρους. Διότι κάθε εξέλιξη ξεκινάει μέσα από τον πόνο των ανθρώπων.

Όσο βλέπουν λοιπόν οι ηγεμόνες τους ανθρώπους/τις κοινωνίες να βρίσκονται σε πολιτική και κοινωνική αδυναμία, τόσο τις αντιμετωπίσουν με την αναλγησία του ηγεμόνα. . . .Γ. Κοντογιώργης : Από την «Εκλεγμένη Μοναρχία» στη Συμμετοχική Δημοκρατία των Πολιτών

Πράγμα που σημαίνει ότι προετοιμάζουν τη δική τους πτώση.

Διότι, αν υπάρχει κάτι σε αυτήν την περίοδο που διανύουμε και που το έχουν αντιληφθεί και που υπάρχει ο μεγάλος τους φόβος, είναι μήπως οι κοινωνίες αξιώσουν να μπουν και εκείνες στο πολιτικο-οικονομικό σύστημα.

Αυτό είναι και το διακύβευμα του μέλλοντος.

Για να αλλάξουν λοιπόν οι συσχετισμοί και για να πάψουν αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο, ένας τρόπος υπάρχει: αντί ο "ένας" να κατέχει το σύστημα και ο "άλλος" (δηλαδή οι κοινωνίες) να είναι στην ιδιωτία, να αξιώσουν οι κοινωνίες να γίνουν μέρος του πολιτικού και του οικονομικού συστήματος.

Και, εν προκειμένω, μέσω του πολιτικού συστήματος θα γίνουν και μέρος του οικονομικού συστήματος.

Έχουμε μία λογική διάταξη λοιπόν των πραγμάτων.

Από την εκλόγιμη μοναρχία θα πάμε στην αντιπροσώπευση και στο βάθος στη δημοκρατία. Δεν είναι δημοκρατία αυτό που έχουμε.

Η πρώτη αρχή λοιπόν των κοινωνιών σήμερα, είναι να αποκομίσουν ακριβώς αυτό το συμπέρασμα.

Ότι είναι βαθιά εξαπατημένες, ότι είναι θύματα μιας ιδεολογίας που τους διδάσκει ότι με το να επιλέγουν τον επόμενο μονάρχη ζουν σε δημοκρατία και ότι επειδή απολαμβάνουν την ατομική τους ελευθερία και κάποια δικαιώματα σημαίνει ότι έχει τελειώσει εδώ ο κόσμος της εξέλιξης.

Λάθος!

Αν αποκομίσουν το συμπέρασμα ότι ζουν πραγματικά στην εκλόγιμη μοναρχία και μάλιστα με όλα τα στοιχεία εκείνα της απολυταρχίας/της κληρονομικής μοναρχίας, τότε θα κάνουν άλλες σκέψεις και δεν θα πιστεύουν σε αυτό το οποίο τους λένε, ότι δηλαδή, αν αμφισβητηθεί η λεγόμενη “φιλελεύθερη δημοκρατία” τότε θα έρθει το αυταρχικό καθεστώς.

Είναι λάθος!

Το αυταρχικό καθεστώς είναι ετεροθαλές αδελφάκι και του υπαρκτού σοσιαλισμού και της φιλελεύθερης υποτιθέμενης δημοκρατίας, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκλόγιμη μοναρχία.

Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο βήμα το οποίο το βλέπουμε μέσα από την αντίδραση να διαμορφώνεται.

Οι αντισυμβατικές συμπεριφορές στο εκλογικό σώμα, αυτό που βλέπουμε δηλαδή να εκλέγουν διάφορους που οι άλλοι τους χαρακτηρίζουν ως ακροδεξιούς ή ως εάν είναι ναζιστές (ενώ είναι οι παλαιοί φιλελεύθεροι μέσα στο κράτος), δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία πράξη αντίδρασης απέναντι στις καθεστωτικές δυνάμεις οι οποίες έχουν συγκλείνει αριστερά και δεξιά στο να υπηρετήσουν τις Αγορές και, βεβαίως, τα οφέλη τα οποία αντλούν από την άσκηση της εξουσίας, δηλαδή την κατοχή του κράτους. (...)

=====================

 "O σιωπών δοκεί συναινείν"