Κυριακή 10 Απριλίου 2022

Ντονμπάς Ουκρανία 2014-2022: Όσα ΔΕΝ δικαιολογούν τον πόλεμο αλλά και ΔΕΝ μπορούν να αγνοηθούν με υπογραφή στρατιωτικού



Λέει πολλά για την περίοδο 2014 -2022 για την περιοχή του  Ντονμπάς και γενικότερα για την Ουκρανία. 

Μέρος πρώτο: Ο δρόμος προς τον πόλεμο

Παρατηρώ ότι οι «ειδικοί» που εναλλάσσονται στην τηλεόραση αναλύουν την κατάσταση με βάση αμφίβολες πληροφορίες, τις περισσότερες φορές υποθέσεις που δημιουργούνται ως γεγονότα — και μετά δεν καταφέρνουμε πλέον να καταλάβουμε τι συμβαίνει. 

Για χρόνια, από το Μάλι μέχρι το Αφγανιστάν, εργάστηκα για την ειρήνη και ρισκάρω τη ζωή μου γι' αυτήν. Επομένως, δεν είναι ζήτημα δικαιολογίας του πολέμου, αλλά κατανόησης του τι μας οδήγησε σε αυτόν. Έτσι δημιουργούνται πανικοί.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο να γνωρίζουμε ποιος έχει δίκιο σε αυτή τη σύγκρουση, αλλά να αμφισβητούμε τον τρόπο με τον οποίο οι ηγέτες μας λαμβάνουν τις αποφάσεις τους.

Ας προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τις ρίζες της σύγκρουσης. Ξεκινά με αυτούς που τα τελευταία οκτώ χρόνια μιλούν για «αποσχιστές» ή «ανεξάρτητους» από το Ντονμπάς. Αυτό δεν είναι αληθινό. Τα δημοψηφίσματα που διενήργησαν οι δύο αυτοαποκαλούμενες Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ τον Μάιο του 2014, δεν ήταν δημοψηφίσματα «ανεξαρτησίας» (независимость), όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι αδίστακτοι δημοσιογράφοι , αλλά δημοψηφίσματα «αυτοδιάθεσης» ή «αυτονομίας» (самостоятельность). ). 

Ο χαρακτηρισμός «φιλορώσος» υποδηλώνει ότι η Ρωσία ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη σύγκρουση, κάτι που δεν συνέβη και ο όρος «Ρωσόφωνοι» θα ήταν πιο ειλικρινής. Επιπλέον, αυτά τα δημοψηφίσματα διεξήχθησαν ενάντια στις συμβουλές του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στην πραγματικότητα, αυτές οι Δημοκρατίες δεν επεδίωκαν να διαχωριστούν από την Ουκρανία, αλλά να αποκτήσουν καθεστώς αυτονομίας, που τους εγγυόταν τη χρήση της ρωσικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας. Για την πρώτη νομοθετική πράξη της νέας κυβέρνησης που προέκυψε από την ανατροπή του Προέδρου Γιανουκόβιτς, ήταν η κατάργηση, στις 23 Φεβρουαρίου 2014, του νόμου Kivalov-Kolesnichenko του 2012 που έκανε τα ρωσικά επίσημη γλώσσα. Κάπως σαν να αποφάσιζαν οι πραξικοπηματίες ότι τα γαλλικά και τα ιταλικά δεν θα ήταν πλέον επίσημες γλώσσες στην Ελβετία.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα στον ρωσόφωνο πληθυσμό. Το αποτέλεσμα ήταν μια σφοδρή καταστολή κατά των ρωσόφωνων περιοχών (Οδησσός, Ντνεπροπετρόφσκ, Χάρκοβο, Λούγκανσκ και Ντόνετσκ) που διεξήχθη από τον Φεβρουάριο του 2014 και οδήγησε σε στρατιωτικοποίηση της κατάστασης και ορισμένες σφαγές (στην Οδησσό και τη Μαριούπολη, πιο αξιοσημείωτο). Στα τέλη του καλοκαιριού του 2014, παρέμειναν μόνο οι αυτοαποκαλούμενες Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ.

Σε αυτό το στάδιο, πολύ άκαμπτο και απορροφημένο σε μια δογματική προσέγγιση της τέχνης των επιχειρήσεων, το ουκρανικό γενικό επιτελείο υπέταξε τον εχθρό χωρίς να καταφέρει να επικρατήσει. Η εξέταση της πορείας των μαχών το 2014-2016 στο Donbass δείχνει ότι το ουκρανικό γενικό επιτελείο εφάρμοσε συστηματικά και μηχανικά τα ίδια επιχειρησιακά σχήματα. Ωστόσο, ο πόλεμος που διεξήγαγαν οι αυτόνομοι έμοιαζε πολύ με αυτό που παρατηρήσαμε στο Σαχέλ: εξαιρετικά κινητές επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν με ελαφρά μέσα. Με μια πιο ευέλικτη και λιγότερο δογματική προσέγγιση, οι αντάρτες μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν την αδράνεια των ουκρανικών δυνάμεων για να τους «παγιδεύουν» επανειλημμένα.

Το 2014, όταν ήμουν στο ΝΑΤΟ, ήμουν υπεύθυνος για την καταπολέμηση της διάδοσης φορητών όπλων και προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε τις παραδόσεις ρωσικών όπλων στους αντάρτες, για να δούμε αν εμπλέκεται η Μόσχα. Οι πληροφορίες που λάβαμε τότε προέρχονταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από πολωνικές υπηρεσίες πληροφοριών και δεν «ταίριαζαν» με τις πληροφορίες που προέρχονταν από τον ΟΑΣΕ—παρά τους μάλλον ωμούς ισχυρισμούς, δεν υπήρχαν παραδόσεις όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού από τη Ρωσία.

Οι αντάρτες ήταν οπλισμένοι χάρη στην αποστασία των ρωσόφωνων ουκρανικών μονάδων που πέρασαν στην πλευρά των ανταρτών. Καθώς οι ουκρανικές αποτυχίες συνεχίζονταν, τα τάγματα αρμάτων μάχης, πυροβολικού και αντιαεροπορικών διογκώθηκαν στις τάξεις των αυτόνομων. Αυτό ώθησε τους Ουκρανούς να δεσμευτούν στις Συμφωνίες του Μινσκ.

Αλλά αμέσως μετά την υπογραφή των Συμφωνιών Μινσκ 1, ο Ουκρανός Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο ξεκίνησε μια μαζική αντιτρομοκρατική επιχείρηση (ATO/Антеристична операція) κατά του Ντονμπάς. Bis repetita place : με κακή συμβουλή από αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, οι Ουκρανοί υπέστησαν μια συντριπτική ήττα στο Debaltsevo, η οποία τους ανάγκασε να συμμετάσχουν στις Συμφωνίες Μινσκ 2. . . 

Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε εδώ ότι οι συμφωνίες του Μινσκ 1 (Σεπτέμβριος 2014) και Μινσκ 2 (Φεβρουάριος 2015) δεν προέβλεπαν το διαχωρισμό ή την ανεξαρτησία των Δημοκρατιών, αλλά την αυτονομία τους στο πλαίσιο της Ουκρανίας. Όσοι έχουν διαβάσει τις Συμφωνίες (υπάρχουν πολύ, πολύ, πολύ λίγοι αυτοί που έχουν πραγματικά) θα σημειώσουν ότι είναι γραμμένο σε όλες τις επιστολές ότι το καθεστώς των Δημοκρατιών επρόκειτο να διαπραγματευθεί μεταξύ του Κιέβου και των εκπροσώπων των Δημοκρατιών. μια εσωτερική λύση για την Ουκρανία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο από το 2014, η Ρωσία απαιτεί συστηματικά την εφαρμογή τους, ενώ αρνείται να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις, επειδή ήταν εσωτερικό ζήτημα της Ουκρανίας. Από την άλλη πλευρά, η Δύση - με επικεφαλής τη Γαλλία - προσπάθησε συστηματικά να αντικαταστήσει τις Συμφωνίες του Μινσκ με τη «μορφή της Νορμανδίας», η οποία έφερε Ρώσους και Ουκρανούς πρόσωπο με πρόσωπο. Ωστόσο, ας θυμηθούμε ότι δεν υπήρχαν ποτέ ρωσικά στρατεύματα στο Donbass πριν από τις 23-24 Φεβρουαρίου 2022. Επιπλέον, οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ δεν παρατήρησαν ποτέ το παραμικρό ίχνος ρωσικών μονάδων που επιχειρούσαν στο Donbass. Για παράδειγμα, ο χάρτης πληροφοριών των ΗΠΑ που δημοσιεύτηκε από την Washington Post στις 3 Δεκεμβρίου 2021 δεν δείχνει τα ρωσικά στρατεύματα στο Ντονμπάς.

Τον Οκτώβριο του 2015, ο Vasyl Hrytsak, διευθυντής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (SBU), ομολόγησε ότι μόνο 56 Ρώσοι μαχητές είχαν παρατηρηθεί στο Donbass. Αυτό ήταν ακριβώς συγκρίσιμο με τους Ελβετούς που πήγαιναν να πολεμήσουν στη Βοσνία τα Σαββατοκύριακα, τη δεκαετία του 1990, ή με τους Γάλλους που πηγαίνουν να πολεμήσουν στην Ουκρανία σήμερα.

Ο ουκρανικός στρατός ήταν τότε σε άθλια κατάσταση. Τον Οκτώβριο του 2018, μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, ο γενικός στρατιωτικός εισαγγελέας της Ουκρανίας, Ανατόλι Μάτιος, δήλωσε ότι η Ουκρανία έχασε 2.700 άνδρες στο Donbass: 891 από ασθένειες, 318 από τροχαία ατυχήματα, 177 από άλλα ατυχήματα, 175 από δηλητηριάσεις (αλκοόλ, ναρκωτικά), 172 από απρόσεκτο χειρισμό όπλων, 101 από παραβάσεις των κανονισμών ασφαλείας, 228 από δολοφονίες και 615 από αυτοκτονίες.

Στην πραγματικότητα, ο στρατός υπονομεύτηκε από τη διαφθορά των στελεχών του και δεν απολάμβανε πλέον την υποστήριξη του πληθυσμού. Σύμφωνα με έκθεση του βρετανικού υπουργείου Εσωτερικών , στην ανάκληση εφέδρων Μαρτίου/Απριλίου 2014, το 70 τοις εκατό δεν εμφανίστηκε στην πρώτη συνεδρία, το 80 τοις εκατό για τη δεύτερη, το 90 τοις εκατό για την τρίτη και το 95 τοις εκατό για την τέταρτη. Τον Οκτώβριο/Νοέμβριο 2017, το 70% των στρατευσίμων δεν εμφανίστηκε στην εκστρατεία ανάκλησης «Φθινόπωρο 2017». Αυτό δεν υπολογίζει τις αυτοκτονίες και τις λιποταξίες (συχνά στους αυτόνομους), οι οποίες έφτασαν έως και το 30 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού στην περιοχή ATO. Οι νεαροί Ουκρανοί αρνήθηκαν να πάνε να πολεμήσουν στο Ντονμπάς και προτίμησαν τη μετανάστευση, γεγονός που εξηγεί, τουλάχιστον εν μέρει, το δημογραφικό έλλειμμα της χώρας.

Το ουκρανικό υπουργείο Άμυνας στράφηκε στη συνέχεια στο ΝΑΤΟ για να βοηθήσει να γίνουν οι ένοπλες δυνάμεις του πιο «ελκυστικές». Έχοντας ήδη εργαστεί σε παρόμοια έργα στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, μου ζητήθηκε από το ΝΑΤΟ να συμμετάσχω σε ένα πρόγραμμα για την αποκατάσταση της εικόνας των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Αλλά αυτή είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία και οι Ουκρανοί ήθελαν να προχωρήσουν γρήγορα.

Έτσι, για να αντισταθμίσει την έλλειψη στρατιωτών, η ουκρανική κυβέρνηση κατέφυγε σε παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές. Αποτελούνται ουσιαστικά από ξένους μισθοφόρους, συχνά ακροδεξιούς αγωνιστές. Το 2020, αποτελούσαν περίπου το 40 τοις εκατό των ουκρανικών δυνάμεων και αριθμούσαν περίπου 102.000 άνδρες, σύμφωνα με το Reuters . Οπλίστηκαν, χρηματοδοτήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία, τον Καναδά και τη Γαλλία. Υπήρχαν περισσότερες από 19 εθνικότητες—συμπεριλαμβανομένων των Ελβετών.

Οι δυτικές χώρες δημιούργησαν και υποστήριξαν σαφώς ουκρανικές ακροδεξιές πολιτοφυλακές . Τον Οκτώβριο του 2021, η Jerusalem Post σήμανε συναγερμό καταγγέλλοντας το έργο Centuria . Αυτές οι πολιτοφυλακές δρούσαν στο Ντονμπάς από το 2014, με δυτική υποστήριξη. Ακόμα κι αν κάποιος μπορεί να διαφωνήσει για τον όρο «ναζί», το γεγονός παραμένει ότι αυτές οι πολιτοφυλακές είναι βίαιες, μεταφέρουν μια ενοχλητική ιδεολογία και είναι σκληρά αντισημιτικές. Ο αντισημιτισμός τους είναι περισσότερο πολιτιστικός παρά πολιτικός, γι' αυτό και ο όρος «ναζί» δεν είναι πραγματικά κατάλληλος. Το μίσος τους για τον Εβραίο προέρχεται από τους μεγάλους λιμούς της δεκαετίας του 1920 και του 1930 στην Ουκρανία, που προέκυψαν από τη δήμευση των καλλιεργειών από τον Στάλιν για τη χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού του Κόκκινου Στρατού. Αυτή η γενοκτονία - γνωστή στην Ουκρανία ως Holodomor - διέπραξε η NKVD (ο πρόδρομος της KGB), της οποίας τα ανώτερα κλιμάκια ηγεσίας αποτελούνταν κυρίως από Εβραίους. Αυτός είναι ο λόγος που, σήμερα, οι Ουκρανοί εξτρεμιστές ζητούν από το Ισραήλ να απολογηθεί για τα εγκλήματα του κομμουνισμού, όπως σημειώνει η Jerusalem Post . Αυτό απέχει πολύ από την « ξαναγραφή της ιστορίας » από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Αυτές οι πολιτοφυλακές, που προέρχονται από τις ακροδεξιές ομάδες που εμψύχωσαν την επανάσταση του Euromaidan το 2014, αποτελούνται από φανατικά και βάναυσα άτομα. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το Σύνταγμα Αζόφ, το έμβλημα του οποίου θυμίζει τη 2η Μεραρχία Πάντσερ SS Das Reich, η οποία τιμάται στην Ουκρανία για την απελευθέρωση του Χάρκοφ από τους Σοβιετικούς το 1943, πριν πραγματοποιήσει τη σφαγή του 1944 στο Oradour-sur-Glane. Γαλλία.

Ανάμεσα στις διάσημες μορφές του συντάγματος του Αζόφ ήταν ο αντίπαλος Ρομάν Προτάσεβιτς, ο οποίος συνελήφθη το 2021 από τις αρχές της Λευκορωσίας μετά την υπόθεση της πτήσης FR4978 της RyanAir. Στις 23 Μαΐου 2021, η σκόπιμη αεροπειρατεία ενός αεροσκάφους από ένα MiG-29 - υποτίθεται με την έγκριση του Πούτιν - αναφέρθηκε ως λόγος για τη σύλληψη του Protassevich, αν και οι διαθέσιμες τότε πληροφορίες δεν επιβεβαίωσαν καθόλου αυτό το σενάριο.

Αλλά τότε ήταν απαραίτητο να δείξουμε ότι ο Πρόεδρος Λουκασένκο ήταν τραμπούκος και ο Προτάσεβιτς ένας «δημοσιογράφος» που αγαπούσε τη δημοκρατία. Ωστόσο, μια μάλλον αποκαλυπτική έρευνα που πραγματοποιήθηκε από μια αμερικανική ΜΚΟ το 2020 ανέδειξε τις ακροδεξιές μαχητικές δραστηριότητες του Protassevitch. Το δυτικό κίνημα συνωμοσίας ξεκίνησε τότε και τα αδίστακτα ΜΜΕ «έπληξαν» τη βιογραφία του . Τελικά, τον Ιανουάριο του 2022, δημοσιεύτηκε η έκθεση του ICAO και έδειξε ότι παρά ορισμένα διαδικαστικά λάθη, η Λευκορωσία ενήργησε σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες και ότι το MiG-29 απογειώθηκε 15 λεπτά αφότου ο πιλότος της RyanAir αποφάσισε να προσγειωθεί στο Μινσκ. Οπότε καμία Λευκορωσική πλοκή και ακόμη λιγότερο ο Πούτιν. Α!… Άλλη λεπτομέρεια: Ο Πρωτάσεβιτς, βασανισμένος σκληράαπό τη Λευκορωσική αστυνομία, ήταν πλέον ελεύθερος. Όσοι επιθυμούν να επικοινωνήσουν μαζί του, μπορούν να πάνε στον λογαριασμό του στο Twitter .

Ο χαρακτηρισμός των ουκρανικών παραστρατιωτικών ως «Ναζί» ή «νεοναζί» θεωρείται ρωσική προπαγάνδα . Ισως. Αλλά αυτή δεν είναι η άποψη των Times of Israel , του Κέντρου Simon Wiesenthal ή του Κέντρου Αντιτρομοκρατικής της Ακαδημίας West Point . Αλλά αυτό είναι ακόμα συζητήσιμο, γιατί το 2014, το περιοδικό Newsweek φαινόταν να τους συσχετίζει περισσότερο με… το Ισλαμικό Κράτος. Διάλεξε!

Έτσι, η Δύση υποστήριξε και συνέχισε να εξοπλίζει πολιτοφυλακές που έχουν διαπράξει πολυάριθμα εγκλήματα κατά αμάχων από το 2014: βιασμούς, βασανιστήρια και σφαγές. Όμως, ενώ η ελβετική κυβέρνηση έσπευσε να επιβάλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δεν έχει υιοθετήσει καμία κατά της Ουκρανίας, η οποία σφαγιάζει τον ίδιο της τον πληθυσμό από το 2014. Στην πραγματικότητα, εκείνοι που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ουκρανία έχουν εδώ και καιρό καταδικάσει τις ενέργειες από αυτές τις ομάδες, αλλά δεν έχουν υποστηριχθεί από τις κυβερνήσεις μας. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν προσπαθούμε να βοηθήσουμε την Ουκρανία, αλλά να πολεμήσουμε τη Ρωσία.

Η ενσωμάτωση αυτών των παραστρατιωτικών δυνάμεων στην Εθνική Φρουρά δεν συνοδεύτηκε καθόλου από «ντεναζικοποίηση», όπως ισχυρίζονται ορισμένοι . Ανάμεσα στα πολλά παραδείγματα, αυτό με τα διακριτικά του Συντάγματος Αζόφ είναι διδακτικό:

Το 2022, πολύ σχηματικά, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις που πολεμούν τη ρωσική επίθεση οργανώθηκαν ως:

  • Ο Στρατός, υπαγόμενος στο Υπουργείο Άμυνας. Είναι οργανωμένο σε 3 σώματα στρατού και αποτελείται από σχηματισμούς ελιγμών (άρματα μάχης, βαρύ πυροβολικό, βλήματα κ.λπ.).
  • Η Εθνική Φρουρά, η οποία εξαρτάται από το Υπουργείο Εσωτερικών και είναι οργανωμένη σε 5 εδαφικές διοικήσεις.

Η Εθνοφρουρά είναι επομένως μια εδαφική αμυντική δύναμη που δεν ανήκει στον ουκρανικό στρατό. Περιλαμβάνει παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, που ονομάζονται «εθελοντικά τάγματα» (добровольчі батальйоні), γνωστές επίσης με το υποβλητικό όνομα «τάγματα αντίποινων» και αποτελούνται από πεζικό. Κατά κύριο λόγο εκπαιδευμένοι για μάχες στις πόλεις, υπερασπίζονται πλέον πόλεις όπως το Χάρκοβο, η Μαριούπολη, η Οδησσός, το Κίεβο κ.λπ.

Μέρος δεύτερο: Ο πόλεμος

Ως πρώην επικεφαλής των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην ελβετική υπηρεσία στρατηγικής πληροφοριών, παρατηρώ με λύπη —αλλά όχι έκπληξη— ότι οι υπηρεσίες μας δεν είναι πλέον σε θέση να κατανοήσουν τη στρατιωτική κατάσταση στην Ουκρανία. Οι αυτοαποκαλούμενοι «ειδικοί» που παρελαύνουν στις οθόνες μας μεταδίδουν ακούραστα τις ίδιες πληροφορίες που διαμορφώνονται από τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία —και ο Βλαντιμίρ Πούτιν— είναι παράλογες. Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω.

1. Το ξέσπασμα του πολέμου

Από τον Νοέμβριο του 2021, οι Αμερικανοί απειλούν συνεχώς με ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι Ουκρανοί δεν φάνηκαν να συμφωνούν. Γιατί όχι?

Πρέπει να επιστρέψουμε στις 24 Μαρτίου 2021. Εκείνη την ημέρα, ο Volodymyr Zelensky εξέδωσε διάταγμα για την ανακατάληψη της Κριμαίας και άρχισε να αναπτύσσει τις δυνάμεις του στα νότια της χώρας. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν πολλές ασκήσεις του ΝΑΤΟ μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλτικής Θάλασσας, συνοδευόμενες από σημαντική αύξηση των αναγνωριστικών πτήσεων κατά μήκος των ρωσικών συνόρων. Στη συνέχεια, η Ρωσία πραγματοποίησε αρκετές ασκήσεις για να δοκιμάσει την επιχειρησιακή ετοιμότητα των στρατευμάτων της και να δείξει ότι παρακολουθούσε την εξέλιξη της κατάστασης.

Τα πράγματα ηρέμησαν μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο με το τέλος των ασκήσεων ZAPAD 21, οι κινήσεις των στρατευμάτων των οποίων ερμηνεύτηκαν ως ενίσχυση για επίθεση κατά της Ουκρανίας. Ωστόσο, ακόμη και οι ουκρανικές αρχές διέψευσαν την ιδέα της ρωσικής προετοιμασίας για πόλεμο και ο Oleksiy Reznikov, υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας, δηλώνει ότι δεν υπήρξε καμία αλλαγή στα σύνορά της από την άνοιξη.

Κατά παράβαση των Συμφωνιών του Μινσκ, η Ουκρανία διεξήγαγε αεροπορικές επιχειρήσεις στο Ντονμπάς χρησιμοποιώντας drones, συμπεριλαμβανομένου τουλάχιστον ενός χτυπήματος σε αποθήκη καυσίμων στο Ντόνετσκ τον Οκτώβριο του 2021. Ο αμερικανικός Τύπος το σημείωσε αυτό, αλλά όχι οι Ευρωπαίοι. και κανείς δεν καταδίκασε αυτές τις παραβιάσεις.

Τον Φεβρουάριο του 2022, σημειώθηκαν γεγονότα. Στις 7 Φεβρουαρίου, κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα, ο Εμανουέλ Μακρόν επιβεβαίωσε στον Βλαντιμίρ Πούτιν τη δέσμευσή του στις Συμφωνίες του Μινσκ, δέσμευση που θα επαναλάμβανε μετά τη συνάντησή του με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι την επόμενη μέρα. Όμως, στις 11 Φεβρουαρίου, στο Βερολίνο, μετά από εννέα ώρες εργασίας, η συνάντηση των πολιτικών συμβούλων των ηγετών του «μορφότυπου της Νορμανδίας» τελείωσε, χωρίς κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: οι Ουκρανοί εξακολουθούσαν να αρνούνται να εφαρμόσουν τις Συμφωνίες του Μινσκ , προφανώς υπό την πίεση των Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σημείωσε ότι ο Μακρόν είχε δώσει κενές υποσχέσεις και ότι η Δύση δεν ήταν έτοιμη να επιβάλει τις συμφωνίες, όπως έκανε για οκτώ χρόνια.

Οι προετοιμασίες της Ουκρανίας στη ζώνη επαφής συνεχίστηκαν. Το ρωσικό κοινοβούλιο ανησύχησε. και στις 15 Φεβρουαρίου ζήτησε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των Δημοκρατιών, κάτι που αρνήθηκε να κάνει.

Στις 17 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στην Ουκρανία τις επόμενες ημέρες. Πώς το ήξερε αυτό; Είναι ένα μυστήριο. Όμως από τις 16, οι βομβαρδισμοί του πληθυσμού του Ντονμπάς αυξήθηκαν δραματικά, όπως δείχνουν οι καθημερινές εκθέσεις των παρατηρητών του ΟΑΣΕ. Όπως είναι φυσικό, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε καμία δυτική κυβέρνηση αντιδρούν ούτε παρεμβαίνουν. Θα ειπωθεί αργότερα ότι πρόκειται για ρωσική παραπληροφόρηση. Μάλιστα, φαίνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ορισμένες χώρες έχουν σιωπήσει εσκεμμένα για τη σφαγή του πληθυσμού του Donbass, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε ρωσική επέμβαση.

Την ίδια ώρα, υπήρξαν αναφορές για δολιοφθορές στο Ντονμπάς. Στις 18 Ιανουαρίου, οι μαχητές του Ντονμπάς αναχαίτησαν σαμποτέρ, οι οποίοι μιλούσαν πολωνικά και ήταν εξοπλισμένοι με δυτικό εξοπλισμό και προσπαθούσαν να δημιουργήσουν χημικά επεισόδια στην Γκόρλιβκα . Θα μπορούσαν να ήταν μισθοφόροι της CIA , με επικεφαλής ή «συμβουλευμένους» από Αμερικανούς και αποτελούμενους από Ουκρανούς ή Ευρωπαίους μαχητές, για να πραγματοποιήσουν ενέργειες δολιοφθοράς στις Δημοκρατίες του Ντονμπάς.

Στην πραγματικότητα, ήδη από τις 16 Φεβρουαρίου, ο Τζο Μπάιντεν γνώριζε ότι οι Ουκρανοί είχαν αρχίσει να βομβαρδίζουν τον άμαχο πληθυσμό του Ντονμπάς, θέτοντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή: να βοηθήσει τον Ντονμπάς στρατιωτικά και να δημιουργήσει ένα διεθνές πρόβλημα ή να σταθεί δίπλα του και να παρακολουθήσει. οι ρωσόφωνοι του Ντονμπάς που συνθλίβονται.

Εάν αποφάσιζε να παρέμβει, ο Πούτιν θα μπορούσε να επικαλεστεί τη διεθνή υποχρέωση της «Ευθύνης Προστασίας» (R2P). Όμως ήξερε ότι όποια και αν ήταν η φύση ή η κλίμακα της, η παρέμβαση θα πυροδοτούσε θύελλα κυρώσεων. Επομένως, είτε η ρωσική παρέμβαση περιοριζόταν στο Ντονμπάς είτε προχωρούσε παραπέρα για να ασκήσει πίεση στη Δύση για το καθεστώς της Ουκρανίας, το τίμημα θα ήταν το ίδιο. Αυτό εξήγησε στην ομιλία του στις 21 Φεβρουαρίου.

Εκείνη την ημέρα, συμφώνησε με το αίτημα της Δούμας και αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο Δημοκρατιών του Ντονμπάς και, ταυτόχρονα, υπέγραψε συμβάσεις φιλίας και βοήθειας μαζί τους.

Ο βομβαρδισμός του ουκρανικού πυροβολικού κατά του πληθυσμού του Ντονμπάς συνεχίστηκε και, στις 23 Φεβρουαρίου, οι δύο Δημοκρατίες ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από τη Ρωσία. Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν επικαλέστηκε το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο προβλέπει αμοιβαία στρατιωτική βοήθεια στο πλαίσιο μιας αμυντικής συμμαχίας.

Για να καταστήσουμε τη ρωσική επέμβαση εντελώς παράνομη στα μάτια του κοινού, σκόπιμα αποκρύψαμε το γεγονός ότι ο πόλεμος ξεκίνησε στις 16 Φεβρουαρίου. Ο ουκρανικός στρατός ετοιμαζόταν να επιτεθεί στο Donbass ήδη από το 2021, όπως ορισμένες ρωσικές και ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν καλά. Οι νομικοί θα κρίνουν.

Στην ομιλία του στις 24 Φεβρουαρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε τους δύο στόχους της επιχείρησής του: την «αποστρατιωτικοποίηση» και την «απαζωτικοποίηση» της Ουκρανίας. Άρα, δεν είναι θέμα κατάληψης της Ουκρανίας, ούτε καν, πιθανώς, κατοχής της. και σίγουρα όχι της καταστροφής του.

Από εκεί και πέρα, η ορατότητά μας για την πορεία της επιχείρησης είναι περιορισμένη: οι Ρώσοι διαθέτουν εξαιρετική ασφάλεια επιχειρήσεων (OPSEC) και οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού τους δεν είναι γνωστές. Αλλά αρκετά γρήγορα, η πορεία της επιχείρησης μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μεταφράστηκαν οι στρατηγικοί στόχοι σε επιχειρησιακό επίπεδο.

Αποστρατιωτικοποίηση:

  • χερσαία καταστροφή της ουκρανικής αεροπορίας, των συστημάτων αεράμυνας και των μέσων αναγνώρισης·
  • εξουδετέρωση των δομών διοίκησης και πληροφοριών (C3I), καθώς και των κύριων υλικοτεχνικών διαδρομών στο βάθος της επικράτειας·
  • περικύκλωση του μεγαλύτερου μέρους του ουκρανικού στρατού που συγκεντρώθηκε στα νοτιοανατολικά της χώρας.

Αποναζοποίηση:

  • καταστροφή ή εξουδετέρωση ταγμάτων εθελοντών που δρούσαν στις πόλεις Οδησσό, Χάρκοβο και Μαριούπολη, καθώς και σε διάφορες εγκαταστάσεις στην επικράτεια.

2. Αποστρατικοποίηση

Η ρωσική επίθεση διεξήχθη με πολύ «κλασικό» τρόπο. Αρχικά —όπως είχαν κάνει οι Ισραηλινοί το 1967— με την καταστροφή στο έδαφος της αεροπορίας τις πρώτες κιόλας ώρες. Στη συνέχεια, γίναμε μάρτυρες μιας ταυτόχρονης προόδου κατά μήκος πολλών αξόνων σύμφωνα με την αρχή του «ρέοντος νερού»: προχωρήστε παντού όπου η αντίσταση ήταν αδύναμη και αφήστε τις πόλεις (πολύ απαιτητικές από άποψη στρατευμάτων) για αργότερα. Στο βορρά, ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής του Τσερνομπίλ καταλήφθηκε αμέσως για να αποφευχθούν πράξεις δολιοφθοράς. Οι εικόνες των Ουκρανών και Ρώσων στρατιωτών που φρουρούν μαζί το εργοστάσιο φυσικά δεν εμφανίζονται.

Η ιδέα ότι η Ρωσία προσπαθεί να καταλάβει το Κίεβο, την πρωτεύουσα, για να εξαλείψει τον Ζελένσκι, προέρχεται συνήθως από τη Δύση - αυτό έκαναν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και αυτό που ήθελαν να κάνουν στη Συρία με τη βοήθεια του Ισλαμικού Κατάσταση. Όμως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν σκόπευε ποτέ να πυροβολήσει ή να ανατρέψει τον Ζελένσκι. Αντίθετα, η Ρωσία επιδιώκει να τον κρατήσει στην εξουσία πιέζοντάς τον να διαπραγματευτεί, περικυκλώνοντας το Κίεβο. Μέχρι τώρα, είχε αρνηθεί να εφαρμόσει τις Συμφωνίες του Μινσκ. Αλλά τώρα οι Ρώσοι θέλουν να αποκτήσουν την ουδετερότητα της Ουκρανίας.

Πολλοί δυτικοί σχολιαστές εξεπλάγησαν που οι Ρώσοι συνέχισαν να αναζητούν μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων κατά τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων. Η εξήγηση βρίσκεται στη ρωσική στρατηγική προοπτική από τη σοβιετική εποχή. Για τη Δύση, ο πόλεμος αρχίζει όταν τελειώνει η πολιτική. Ωστόσο, η ρωσική προσέγγιση ακολουθεί μια έμπνευση Clausewitzian: ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής και μπορεί κανείς να κινηθεί ρευστά από το ένα στο άλλο, ακόμη και κατά τη διάρκεια της μάχης. Αυτό επιτρέπει σε κάποιον να ασκήσει πίεση στον αντίπαλο και να τον ωθήσει να διαπραγματευτεί.

Από επιχειρησιακή άποψη, η ρωσική επίθεση ήταν ένα παράδειγμα του είδους της: σε έξι ημέρες, οι Ρώσοι κατέλαβαν μια περιοχή τόσο μεγάλη όσο το Ηνωμένο Βασίλειο, με ταχύτητα προέλασης μεγαλύτερη από αυτή που είχε πετύχει η Βέρμαχτ το 1940.

Το μεγαλύτερο μέρος του ουκρανικού στρατού αναπτύχθηκε στα νότια της χώρας στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια μεγάλη επιχείρηση κατά του Ντονμπάς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ρωσικές δυνάμεις μπόρεσαν να το περικυκλώσουν από τις αρχές Μαρτίου στο «καζάνι» μεταξύ Σλαβιάνσκ, Κραματόρσκ και Σεβεροντόνετσκ, με μια ώθηση από την Ανατολή μέσω του Χάρκοβο και μια άλλη από το Νότο από την Κριμαία. Στρατεύματα από τις δημοκρατίες του Ντόνετσκ (DPR) και του Λούγκανσκ (LPR) συμπληρώνουν τις ρωσικές δυνάμεις με ώθηση από την Ανατολή.

Σε αυτή τη φάση, οι ρωσικές δυνάμεις σφίγγουν σιγά σιγά τον κλοιό, αλλά δεν βρίσκονται πλέον υπό πίεση χρόνου. Ο στόχος αποστρατικοποίησής τους έχει επιτευχθεί και οι εναπομείνασες ουκρανικές δυνάμεις δεν έχουν πλέον επιχειρησιακή και στρατηγική δομή διοίκησης.

Η «επιβράδυνση» που αποδίδουν οι «ειδικοί» μας στα κακά logistics είναι μόνο η συνέπεια της επίτευξης των στόχων τους. Η Ρωσία δεν φαίνεται να θέλει να εμπλακεί σε κατοχή ολόκληρου του ουκρανικού εδάφους. Μάλιστα, φαίνεται ότι η Ρωσία προσπαθεί να περιορίσει την προέλασή της στα γλωσσικά σύνορα της χώρας.

Τα μέσα μας κάνουν λόγο για αδιάκριτους βομβαρδισμούς κατά του άμαχου πληθυσμού, ειδικά στο Χάρκοβο, και οι δαντικές εικόνες μεταδίδονται σε βρόχο. Ωστόσο, ο Gonzalo Lira, ένας Λατινοαμερικανός που ζει εκεί, μας παρουσιάζει μια ήρεμη πόλη στις 10 και στις 11 Μαρτίου . Είναι αλήθεια ότι είναι μια μεγάλη πόλη και δεν τα βλέπουμε όλα — αλλά αυτό φαίνεται να δείχνει ότι δεν είμαστε στον ολοκληρωτικό πόλεμο που μας σερβίρουν συνεχώς στις οθόνες μας.

Όσο για τις Δημοκρατίες του Ντονμπάς, έχουν «ελευθερώσει» τα δικά τους εδάφη και πολεμούν στην πόλη της Μαριούπολης.

3. Αποναζοποίηση

Σε πόλεις όπως το Χάρκοβο, η Μαριούπολη και η Οδησσός, η άμυνα παρέχεται από παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές. Γνωρίζουν ότι ο στόχος της «απαζωτικοποίησης» στοχεύει πρωτίστως σε αυτούς.

Για έναν επιτιθέμενο σε μια αστικοποιημένη περιοχή, οι πολίτες αποτελούν πρόβλημα. Αυτός είναι ο λόγος που η Ρωσία επιδιώκει να δημιουργήσει ανθρωπιστικούς διαδρόμους για να αδειάσει πόλεις από αμάχους και να αφήσει μόνο τις πολιτοφυλακές, για να τους πολεμήσει πιο εύκολα.

Αντίθετα, αυτές οι πολιτοφυλακές επιδιώκουν να κρατήσουν πολίτες στις πόλεις προκειμένου να αποτρέψουν τον ρωσικό στρατό από το να πολεμήσει εκεί. Αυτός είναι ο λόγος που διστάζουν να εφαρμόσουν αυτούς τους διαδρόμους και κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν ότι οι ρωσικές προσπάθειες θα είναι ανεπιτυχείς—μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον άμαχο πληθυσμό ως «ανθρώπινες ασπίδες. Βίντεο που δείχνουν πολίτες που προσπαθούν να φύγουν από τη Μαριούπολη και ξυλοκοπούνται από μαχητές του συντάγματος του Αζόφ λογοκρίνονται φυσικά εδώ.

Στο Facebook, η ομάδα Azov θεωρήθηκε στην ίδια κατηγορία με το Ισλαμικό Κράτος και υπόκειται στην «πολιτική της πλατφόρμας για επικίνδυνα άτομα και οργανισμούς». Απαγορεύτηκε λοιπόν η εξύμνηση του και οι «αναρτήσεις» που ήταν ευνοϊκές γι' αυτήν απαγορεύονταν συστηματικά. Αλλά στις 24 Φεβρουαρίου, το Facebook άλλαξε την πολιτική του και επέτρεψε δημοσιεύσεις ευνοϊκές για την πολιτοφυλακή . Με το ίδιο πνεύμα, τον Μάρτιο, η εξουσιοδοτημένη πλατφόρμα, στις πρώην ανατολικές χώρες, καλεί για δολοφονίες Ρώσων στρατιωτών και ηγετών . Τόσο για τις αξίες που εμπνέουν τους ηγέτες μας, όπως θα δούμε.

Τα ΜΜΕ μας προπαγανδίζουν μια ρομαντική εικόνα λαϊκής αντίστασης. Αυτή η εικόνα είναι που οδήγησε την Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτήσει τη διανομή όπλων στον άμαχο πληθυσμό. Πρόκειται για εγκληματική ενέργεια. Υπό την ιδιότητά μου ως επικεφαλής του ειρηνευτικού δόγματος στον ΟΗΕ, εργάστηκα στο θέμα της πολιτικής προστασίας. Διαπιστώσαμε ότι η βία κατά αμάχων σημειώθηκε σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια. Ειδικότερα, όταν τα όπλα είναι άφθονα και δεν υπάρχουν δομές διοίκησης.

Αυτές οι δομές διοίκησης είναι η ουσία των στρατών: η λειτουργία τους είναι να διοχετεύουν τη χρήση βίας προς έναν στόχο. Εξοπλίζοντας τους πολίτες με τυχαίο τρόπο, όπως συμβαίνει σήμερα, η ΕΕ τους μετατρέπει σε μαχητές, με συνέπεια να τους καθιστά δυνητικούς στόχους. Επιπλέον, χωρίς διοίκηση, χωρίς επιχειρησιακούς στόχους, η διανομή όπλων οδηγεί αναπόφευκτα σε εκκαθάριση, ληστείες και ενέργειες που είναι περισσότερο θανατηφόρες παρά αποτελεσματικές. Ο πόλεμος γίνεται θέμα συναισθημάτων. Η δύναμη γίνεται βία. Αυτό συνέβη στην Ταβάργκα (Λιβύη) από τις 11 έως τις 13 Αυγούστου 2011, όπου 30.000 μαύροι Αφρικανοί σφαγιάστηκαν με όπλα που αλεξίπτωτο (παράνομα) από τη Γαλλία. Παρεμπιπτόντως, το Βρετανικό Βασιλικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (RUSI) δεν βλέπει καμία προστιθέμενη αξία σε αυτές τις παραδόσεις όπλων.

Επιπλέον, παραδίδοντας όπλα σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, εκτίθεται κανείς ότι θεωρείται πολεμιστής. Τα ρωσικά χτυπήματα της 13ης Μαρτίου 2022 κατά της αεροπορικής βάσης Mykolayev ακολουθούν τις ρωσικές προειδοποιήσεις ότι οι αποστολές όπλων θα αντιμετωπίζονταν ως εχθρικοί στόχοι.

Η ΕΕ επαναλαμβάνει την καταστροφική εμπειρία του Τρίτου Ράιχ τις τελευταίες ώρες της Μάχης του Βερολίνου. Ο πόλεμος πρέπει να αφεθεί στον στρατό και όταν η μία πλευρά έχει χάσει, πρέπει να τον παραδεχτεί. Και αν είναι να υπάρξει αντίσταση, πρέπει να οδηγηθεί και να δομηθεί. Αλλά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο - πιέζουμε τους πολίτες να πάνε να πολεμήσουν και ταυτόχρονα, το Facebook εγκρίνει εκκλήσεις για δολοφονία Ρώσων στρατιωτών και ηγετών. Τόσο για τις αξίες που μας εμπνέουν.

Ορισμένες υπηρεσίες πληροφοριών βλέπουν αυτή την ανεύθυνη απόφαση ως έναν τρόπο να χρησιμοποιήσουν τον ουκρανικό πληθυσμό ως τροφή για κανόνια για να πολεμήσουν τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτού του είδους η δολοφονική απόφαση θα έπρεπε να είχε αφεθεί στους συναδέλφους του παππού της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Θα ήταν καλύτερο να εμπλακούν σε διαπραγματεύσεις και έτσι να λάβουν εγγυήσεις για τον άμαχο πληθυσμό παρά να ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Είναι εύκολο να είσαι μάχιμος με το αίμα των άλλων.

4. Το Μαιευτήριο στη Μαριούπολη

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε εκ των προτέρων ότι δεν είναι ο ουκρανικός στρατός που υπερασπίζεται τη Μαριούπολη, αλλά η πολιτοφυλακή του Αζόφ, που αποτελείται από ξένους μισθοφόρους.

Στην περίληψη της κατάστασης στις 7 Μαρτίου 2022, η ρωσική αποστολή του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη δήλωσε ότι «Κάτοικοι αναφέρουν ότι οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις απέλασαν προσωπικό από το νοσοκομείο γέννησης της πόλης Μαριούπολη Νο. 1 και έστησαν πυροβολικό μέσα στις εγκαταστάσεις».

Στις 8 Μαρτίου, το ανεξάρτητο ρωσικό μέσο Lenta.ru δημοσίευσε τη μαρτυρία πολιτών από τη Μαριούπολη που είπαν ότι το μαιευτήριο κατέλαβε η πολιτοφυλακή του συντάγματος Αζόφ και οι οποίοι έδιωξαν τους πολίτες απειλώντας τους με τα όπλα τους. Επιβεβαίωσαν τις δηλώσεις του Ρώσου πρέσβη λίγες ώρες νωρίτερα.

Το νοσοκομείο της Μαριούπολης κατέχει δεσπόζουσα θέση, απόλυτα κατάλληλο για την εγκατάσταση αντιαρματικών όπλων και για παρατήρηση. Στις 9 Μαρτίου, οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν το κτίριο. Σύμφωνα με το CNN , 17 άνθρωποι τραυματίστηκαν, αλλά οι εικόνες δεν δείχνουν θύματα στο κτίριο και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι τα θύματα που αναφέρονται σχετίζονται με αυτό το χτύπημα. Γίνεται λόγος για παιδιά, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά μπορεί να μην είναι αλήθεια. Αυτό δεν εμποδίζει τους ηγέτες της ΕΕ να το δουν ως έγκλημα πολέμου . Και αυτό επιτρέπει στον Zelensky να ζητήσει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία.

Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι συνέβη. Αλλά η σειρά των γεγονότων τείνει να επιβεβαιώσει ότι οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν μια θέση του συντάγματος του Αζόφ και ότι το μαιευτήριο ήταν τότε απαλλαγμένο από πολίτες.

Το πρόβλημα είναι ότι οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές που υπερασπίζονται τις πόλεις ενθαρρύνονται από τη διεθνή κοινότητα να μην σέβονται τα έθιμα του πολέμου. Φαίνεται ότι οι Ουκρανοί έχουν επαναλάβει το σενάριο του μαιευτηρίου της πόλης του Κουβέιτ το 1990, το οποίο οργανώθηκε πλήρως από την εταιρεία Hill & Knowlton για 10,7 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να πείσουν το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να παρέμβει στο Ιράκ για την Επιχείρηση Desert Shield/Storm .

Οι δυτικοί πολιτικοί δέχονται χτυπήματα αμάχων στο Ντονμπάς εδώ και οκτώ χρόνια, χωρίς να έχουν υιοθετήσει κυρώσεις κατά της ουκρανικής κυβέρνησης. Έχουμε μπει εδώ και καιρό σε μια δυναμική όπου οι δυτικοί πολιτικοί έχουν συμφωνήσει να θυσιάσουν το διεθνές δίκαιο για τον στόχο τους να αποδυναμώσουν τη Ρωσία .

Μέρος τρίτο: Συμπεράσματα

Ως πρώην επαγγελματίας των πληροφοριών, το πρώτο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι η παντελής απουσία δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών στην αναπαράσταση της κατάστασης τον περασμένο χρόνο. Στην Ελβετία , οι υπηρεσίες έχουν επικριθεί επειδή δεν παρείχαν σωστή εικόνα της κατάστασης. Φαίνεται μάλιστα ότι σε όλο τον δυτικό κόσμο οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν κατακλυστεί από τους πολιτικούς. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί είναι αυτοί που αποφασίζουν - η καλύτερη υπηρεσία πληροφοριών στον κόσμο είναι άχρηστη αν ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων δεν ακούει. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης.

Τούτου λεχθέντος, ενώ ορισμένες υπηρεσίες πληροφοριών είχαν μια πολύ ακριβή και ορθολογική εικόνα της κατάστασης, άλλες είχαν ξεκάθαρα την ίδια εικόνα με αυτή που διαδίδουν τα μέσα ενημέρωσης μας. Σε αυτή την κρίση, οι υπηρεσίες των χωρών της «νέας Ευρώπης» έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Το πρόβλημα είναι ότι, εκ πείρας, έχω βρει ότι είναι εξαιρετικά κακοί σε αναλυτικό επίπεδο – δογματικοί, στερούνται της πνευματικής και πολιτικής ανεξαρτησίας που απαιτείται για την αξιολόγηση μιας κατάστασης με στρατιωτική «ποιότητα». Είναι προτιμότερο να τους έχουμε εχθρούς παρά φίλους.

Δεύτερον, φαίνεται ότι σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, οι πολιτικοί αγνόησαν εσκεμμένα τις υπηρεσίες τους για να ανταποκριθούν ιδεολογικά στην κατάσταση. Γι' αυτό και αυτή η κρίση ήταν εξαρχής παράλογη. Να σημειωθεί ότι όλα τα έγγραφα που παρουσιάστηκαν στο κοινό κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης παρουσιάστηκαν από πολιτικούς με βάση εμπορικές πηγές.

Ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί ήθελαν προφανώς να υπάρξει σύγκρουση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα σενάρια επίθεσης που παρουσίασε ο Άντονι Μπλίνκεν στο Συμβούλιο Ασφαλείας ήταν μόνο το προϊόν της φαντασίας μιας Ομάδας Τίγρης που δούλευε γι' αυτόν—έκανε ακριβώς όπως έκανε ο Ντόναλντ Ράμσφελντ το 2002, ο οποίος έτσι είχε «παρακάμψει» τη CIA και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών που ήταν πολύ λιγότερο ισχυρές για τα ιρακινά χημικά όπλα.

Οι δραματικές εξελίξεις που βλέπουμε σήμερα έχουν αιτίες που γνωρίζαμε αλλά αρνηθήκαμε να δούμε:

  • σε στρατηγικό επίπεδο, η επέκταση του ΝΑΤΟ (με την οποία δεν έχουμε ασχοληθεί εδώ).
  • Σε πολιτικό επίπεδο, η άρνηση της Δύσης να εφαρμόσει τις Συμφωνίες του Μινσκ·
  • και επιχειρησιακά, οι συνεχείς και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις στον άμαχο πληθυσμό του Donbass τα τελευταία χρόνια και η δραματική αύξηση στα τέλη Φεβρουαρίου 2022.

Με άλλα λόγια, μπορούμε φυσικά να αποδοκιμάζουμε και να καταδικάζουμε τη ρωσική επίθεση. Όμως ΕΜΕΙΣ (δηλαδή: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωταγωνιστούν) δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για να ξεσπάσει μια σύγκρουση. Δείχνουμε συμπόνια για τον ουκρανικό λαό και τα δύο εκατομμύρια πρόσφυγες . Αυτό είναι μια χαρα. Αλλά αν είχαμε λίγη συμπόνια για τον ίδιο αριθμό προσφύγων από τους ουκρανικούς πληθυσμούς του Donbass που σφαγιάστηκαν από την ίδια τους την κυβέρνηση και που αναζήτησαν καταφύγιο στη Ρωσία για οκτώ χρόνια, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί.

Απώλειες αμάχων που προκλήθηκαν από ενεργές εχθροπραξίες το 2018-2021, ανά περιοχή

 Σε εδάφη που ελέγχονται από τις αυτοαποκαλούμενες «Δημοκρατίες»Σε έδαφος ελεγχόμενο από την κυβέρνηση Στη «γη του κανενός ανθρώπου» ΣύνολοΜείωση σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, τοις εκατό
201812827716241.9
20198518210535.2
202061907033.3
202136804437.1
Σύνολο310629381 
Τοις εκατό81.416.32.3100.0 
Όπως μπορούμε να δούμε, πάνω από το 80% των θυμάτων στο Donbass ήταν το αποτέλεσμα των βομβαρδισμών του ουκρανικού στρατού. Για χρόνια, η Δύση παρέμεινε σιωπηλή για τη σφαγή των Ρωσόφωνων Ουκρανών από την κυβέρνηση του Κιέβου, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να ασκήσει πίεση στο Κίεβο. Αυτή η σιωπή είναι που ανάγκασε τη ρωσική πλευρά να δράσει. Πηγή: «Απώλειες αμάχων που σχετίζονται με συγκρούσεις, « Αποστολή Παρακολούθησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών στην Ουκρανία .]

Το αν ο όρος «γενοκτονία» ισχύει για τις καταχρήσεις που υπέστησαν οι κάτοικοι του Donbass είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Ο όρος γενικά προορίζεται για περιπτώσεις μεγαλύτερου μεγέθους (Ολοκαύτωμα κ.λπ.). Αλλά ο ορισμός που δίνεται από τη Σύμβαση για τη Γενοκτονία είναι πιθανώς αρκετά ευρύς για να εφαρμοστεί σε αυτήν την περίπτωση. Οι νομικοί θα το καταλάβουν αυτό.

Σαφώς, αυτή η σύγκρουση μας έχει οδηγήσει σε υστερία. Οι κυρώσεις φαίνεται να έχουν γίνει το προτιμώμενο εργαλείο της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν είχαμε επιμείνει να τηρήσει η Ουκρανία τις Συμφωνίες του Μινσκ, τις οποίες είχαμε διαπραγματευτεί και εγκρίνει, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. Η καταδίκη του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι και δική μας. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζουμε μετά — έπρεπε να είχαμε δράσει νωρίτερα. Ωστόσο, ούτε ο Emmanuel Macron (ως εγγυητής και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), ούτε ο Olaf Scholz, ούτε ο Volodymyr Zelensky έχουν σεβαστεί τις δεσμεύσεις τους. Τελικά, η πραγματική ήττα είναι αυτή που δεν έχει φωνή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπόρεσε να προωθήσει την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ — αντίθετα, δεν αντέδρασε όταν η Ουκρανία βομβάρδιζε τον δικό της πληθυσμό στο Ντονμπάς. Αν το είχε κάνει, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα χρειαζόταν να αντιδράσει. Απουσία από τη διπλωματική φάση, η ΕΕ διακρίθηκε τροφοδοτώντας τη σύγκρουση. Στις 27 Φεβρουαρίου, η ουκρανική κυβέρνηση συμφώνησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Όμως, λίγες ώρες αργότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ψήφισε έναν προϋπολογισμό 450 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. Από εκεί και πέρα ​​οι Ουκρανοί ένιωσαν ότι δεν χρειάζεται να καταλήξουν σε συμφωνία. Η αντίσταση της πολιτοφυλακής του Αζόφ στη Μαριούπολη οδήγησε ακόμη και σε ώθηση 500 εκατομμυρίων ευρώ για όπλα.

Στην Ουκρανία, με την ευλογία των δυτικών χωρών, αυτοί που είναι υπέρ μιας διαπραγμάτευσης έχουν εξαλειφθεί. Αυτή είναι η περίπτωση του Denis Kireyev, ενός από τους Ουκρανούς διαπραγματευτές, που δολοφονήθηκε στις 5 Μαρτίου από την ουκρανική μυστική υπηρεσία (SBU) επειδή ήταν πολύ ευνοϊκός για τη Ρωσία και θεωρήθηκε προδότης. Την ίδια μοίρα είχε και ο Ντμίτρι Ντεμιανένκο, πρώην αναπληρωτής επικεφαλής της κύριας διεύθυνσης της SBU για το Κίεβο και την περιοχή του, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 10 Μαρτίου επειδή ήταν πολύ ευνοϊκός για μια συμφωνία με τη Ρωσία—πυροβολήθηκε από την πολιτοφυλακή Mirotvorets («Ειρηνοποιός»). . Αυτή η πολιτοφυλακή σχετίζεται με τον ιστότοπο Mirotvorets, ο οποίος παραθέτειτους «εχθρούς της Ουκρανίας», με τα προσωπικά τους δεδομένα, τις διευθύνσεις και τους αριθμούς τηλεφώνου τους, ώστε να μπορούν να παρενοχληθούν ή και να εξαλειφθούν· μια πρακτική που τιμωρείται σε πολλές χώρες, αλλά όχι στην Ουκρανία. Τα Ηνωμένα Έθνη και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ζητήσει το κλείσιμο αυτού του ιστότοπου —απορρίφθηκε από το Rada.

Στο τέλος, το τίμημα θα είναι υψηλό, αλλά ο Βλαντιμίρ Πούτιν πιθανότατα θα πετύχει τους στόχους που έθεσε για τον εαυτό του. Οι δεσμοί του με το Πεκίνο έχουν σταθεροποιηθεί. Η Κίνα αναδεικνύεται ως μεσολαβητής στη σύγκρουση, ενώ η Ελβετία προστίθεται στη λίστα των εχθρών της Ρωσίας. Οι Αμερικανοί πρέπει να ζητήσουν από τη Βενεζουέλα και το Ιράν πετρέλαιο για να βγουν από το ενεργειακό αδιέξοδο στο οποίο έχουν βάλει οι ίδιοι - ο Χουάν Γκουαϊδό εγκαταλείπει οριστικά τη σκηνή και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υποχωρήσουν με θλίψη στις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στους εχθρούς τους.

Οι δυτικοί υπουργοί που επιδιώκουν να καταρρεύσει τη ρωσική οικονομία και να υποφέρουν τον ρωσικό λαό , ή ακόμα και να ζητούν τη δολοφονία του Πούτιν, δείχνουν (ακόμα κι αν έχουν αντιστρέψει εν μέρει τη μορφή των λόγων τους, αλλά όχι την ουσία!) ότι οι ηγέτες μας δεν είναι καλύτερα από αυτούς που μισούμε—για την επιβολή κυρώσεων σε Ρώσους αθλητές στους Παραολυμπιακούς Αγώνες ή σε Ρώσους καλλιτέχνες δεν έχει καμία σχέση με τη μάχη με τον Πούτιν.

Έτσι, αναγνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι δημοκρατία, αφού θεωρούμε ότι ο ρωσικός λαός είναι υπεύθυνος για τον πόλεμο. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε γιατί επιδιώκουμε να τιμωρήσουμε έναν ολόκληρο πληθυσμό για το λάθος ενός; Ας θυμηθούμε ότι η συλλογική τιμωρία απαγορεύεται από τις Συμβάσεις της Γενεύης.

Το μάθημα που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτή τη σύγκρουση είναι η αίσθηση της μεταβλητής γεωμετρικής ανθρωπιάς μας. Εάν νοιαζόμασταν τόσο πολύ για την ειρήνη και την Ουκρανία, γιατί δεν ενθαρρύναμε την Ουκρανία να σεβαστεί τις συμφωνίες που είχε υπογράψει και που είχαν εγκρίνει τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας;

Η ακεραιότητα των μέσων ενημέρωσης μετριέται από την προθυμία τους να εργαστούν σύμφωνα με τους όρους του Χάρτη του Μονάχου. Κατάφεραν να διαδώσουν το μίσος για τους Κινέζους κατά τη διάρκεια της κρίσης του Covid και το πολωμένο μήνυμά τους οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα εναντίον των Ρώσων . Η δημοσιογραφία γίνεται όλο και πιο αντιεπαγγελματική και μαχητική.

Όπως είπε ο Γκαίτε: «Όσο μεγαλύτερο είναι το φως, τόσο πιο σκοτεινή η σκιά». Όσο περισσότερο είναι δυσανάλογες οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, τόσο περισσότερο οι περιπτώσεις όπου δεν έχουμε κάνει τίποτα αναδεικνύουν τον ρατσισμό και τη δουλοπρέπειά μας. Γιατί κανένας δυτικός πολιτικός δεν αντέδρασε στα χτυπήματα κατά του άμαχου πληθυσμού του Ντονμπάς εδώ και οκτώ χρόνια;

Γιατί τελικά, τι κάνει τη σύγκρουση στην Ουκρανία πιο αξιόλογη από τον πόλεμο στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Λιβύη; Ποιες κυρώσεις έχουμε υιοθετήσει εναντίον εκείνων που σκόπιμα είπαν ψέματα στη διεθνή κοινότητα για να διεξάγουν άδικους, αδικαιολόγητους και δολοφονικούς πολέμους; Επιδιώξαμε να "κάνουμε τον αμερικανικό λαό να υποφέρει" επειδή μας είπε ψέματα (επειδή είναι δημοκρατία!) πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ; Έχουμε εγκρίνει μια ενιαία κύρωση κατά των χωρών, εταιρειών ή πολιτικών που προμηθεύουν όπλα στη σύγκρουση στην Υεμένη, η οποία θεωρείται ως η « χειρότερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο ;» Έχουμε επιβάλει κυρώσεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ασκούν τα πιο άθλια βασανιστήρια στο έδαφός τους προς όφελος των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το να κάνεις την ερώτηση σημαίνει να την απαντήσεις… και η απάντηση δεν είναι όμορφη.


Ο Jacques Baud είναι πρώην συνταγματάρχης του Γενικού Επιτελείου, πρώην μέλος της ελβετικής στρατηγικής πληροφοριών, ειδικός στις ανατολικές χώρες. Εκπαιδεύτηκε στις αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Έχει διατελέσει Αρχηγός Πολιτικής για τις Ειρηνευτικές Επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών. Ως ειδικός του ΟΗΕ για το κράτος δικαίου και τους θεσμούς ασφάλειας, σχεδίασε και ηγήθηκε της πρώτης πολυδιάστατης μονάδας πληροφοριών του ΟΗΕ στο Σουδάν. Έχει εργαστεί για την Αφρικανική Ένωση και ήταν για 5 χρόνια υπεύθυνος για τον αγώνα, στο ΝΑΤΟ, ενάντια στη διάδοση των φορητών όπλων. Συμμετείχε σε συζητήσεις με τους ανώτατους ρωσικούς στρατιωτικούς και αξιωματούχους πληροφοριών αμέσως μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ακολούθησε την ουκρανική κρίση του 2014 και αργότερα συμμετείχε σε προγράμματα για να βοηθήσει την Ουκρανία. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για τις πληροφορίες, τον πόλεμο και την τρομοκρατία, ειδικότεραLe Détournement που δημοσιεύτηκε από το SIGEST, Κυβερνώντας τα fake news , The Navalny affair Το τελευταίο του βιβλίο είναι ο Poutine, master of the game; εκδ. Max Milo.

Αυτό το άρθρο εμφανίζεται μέσω της ευγενικής ευγένειας του Centre Français de Recherche sur le Renseignement , Παρίσι.

=====================
 "O σιωπών δοκεί συναινείν"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

To μπλόκ " Στοχσμός-Πολιτική" είναι υπεύθυνο μόνο για τα δικά του σχόλια κι όχι για αυτά των αναγνωστών του...Eπίσης δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχεται από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οποιασδήποτε φύσεως ευθύνη.