Η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα στον πόλεμο.
Η αναχαίτιση ιρανικού βαλλιστικού πυραύλου από ελληνικούς πυραύλους Patriot αποτελεί πράξη εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο.
Η δήλωση του κου Δένδια είναι μνημείο αναξιοπρέπειας και υποτέλειας. Μετατρέπει τη χώρα σε στόχο για να ικανοποιήσει τον Τραμπ και τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου.
Η κυβέρνηση αυτή είναι πλέον επικίνδυνη. Όχι μόνο δεν κατανοεί την σοβαρότητα της κατάστασης αλλά βάζει τη χώρα σε πολεμικές περιπέτειες με άγνωστες συνέπειες.
Στις αρχές του 1919, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποφασίζει ότι το στρατηγικό συμφέρον της χώρας είναι να συμμετάσχει στην Εκστρατεία στην Ουκρανία εναντίον των Μπολσεβίκων, στο πλευρό των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Το αφήγημα γνώριμο… στρατηγική συμμαχία, για να εξασφαλίσουμε υποτίθεται στήριξη στα εθνικά μας θέματα.
Την ίδια χρονιά, τον Μάη του 1919, ξεκινά και η Μικρασιατική Εκστρατεία, με την απόβαση στη Σμύρνη. Επισήμως, για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών και τη δημιουργία ζωτικού χώρου.
Στην πράξη, όμως, η Ελλάδα αναλαμβάνει να κάνει τη δουλειά που δεν ήθελαν να κάνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο. Να ελέγξει δηλαδή τα Στενά και να αναχαιτίσει τη Σοβιετική Ρωσία από μια περιοχή δίπλα στα πετρέλαια του Ιράκ, καθώς ο Κεμάλ είχα αρχίσει ήδη να συνάπτει συμμαχίες μαζί της. . . .
