Αναγνώριση Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου - Εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα - Ημέρα εθνικής μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων

Ημέρα εθνικής μνήμης η σημερινή για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, καθώς σαν σήμερα πριν από 97 χρόνια ο Τουρκικός εθνικισμός, με αρχηγό τους τον εκσυγχρονιστή Κεμάλ Αττατούρκ, κατάφερε να κάνει μέσα σε περίπου πέντε χρόνια ότι δεν κατάφερε να κάνει ο σουλτάνος σε 5 αιώνες και να διώξει δια της βίας τους Έλληνες και Αρμένιους της περιοχής.

Γενοκτονία των Ποντίων

Με το τρίπτυχο «ένα κράτος, μια θρησκεία, ένας λαός», και έχοντας ως συμβουλάτορες Γερμανούς αξιωματικούς, οι Νεότουρκοι αρχικά και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ, σχεδίασαν και εκτέλεσαν τις δύο πρώτες γενοκτονίες.

Το 1915 την γενοκτονία των Αρμενίων και από το 1916 έως το 1923 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Με το πρόσχημα να μην ενωθούν οι Έλληνες του Πόντου με τις Ρωσικές δυνάμεις, που πολιορκούσαν τον Πόντο, εκτόπισαν τον πληθυσμό από τις παραλιακές περιοχές, στα μεσόγεια της χώρας.  ...

Γενοκτονία » Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Μοναδική μας ελπίδα ο λόγος του Μακρυγιάννη:
«Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούν. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».

Χρήστος Γιανναράς,

Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

     Ομιλία την 19η Μαΐου 2006, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη

              Συναχθήκαμε εδώ σήμερα να διαδηλώσουμε πιστότητα στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω: Ημέρα μνήμης δεν σημαίνει ημέρα συναισθηματικής απλώς εκτόνωσης. Θρηνούμε τη δολοφονία 353.000 Ελλήνων από τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του τουρκικού κράτους, στα πλαίσια κεντρικής πολιτικής απόφασης και μεθοδικά σχεδιασμένης στρατηγικής. Η οδύνη είναι ανεξάλειπτη και αφόρητη, αλλά μόνη η οδύνη μένει πάντοτε άγονη.
Έχει νόημα να διασώζουμε τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, αν η εγρήγορσή μας είναι ιστορικά γόνιμη. Αν δηλαδή έχει έμπρακτες συνέπειες που εγγυώνται για το μέλλον τον αυτοσεβασμό μας και τη συλλογική μας αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον, να μην συνεργήσουμε να απαλειφθούν από την πανανθρώπινη συνείδηση τα όρια ανάμεσα  στον πολιτισμό και στη βαρβαρότητα, στην ανθρωπιά και στην κτηνωδία.
Στον Πόντο άνθισε, για εικοσιοχτώ ολόκληρους αιώνες, ένας πολιτισμός- όχι η φυλή απλώς  ή το γένος των Ελλήνων. Ο ίδιος εκείνος πολιτισμός που κόμισε στην ανθρωπότητα την έκπληξη, για πρώτη φορά, της κριτικής σκέψης, δηλαδή τη βάση της επιστήμης και της έρευνας. Κόμισε, για πρώτη φορά, την εκδοχή της συλλογικότητας ως κοινού αθλήματος προκειμένου να «αληθεύει» ο βίος, του αθλήματος της πολιτικής. Δίχως αυτόν τον πολιτισμό η ζωή των ανθρώπων σήμερα, σε καθολική κλίμακα, θα ήταν άλλη. Η Γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού στοιχειοθετεί, πρωταρχικά, έγκλημα απέναντι σε έναν πολιτισμό με πανανθρώπινη εμβέλεια. ...

"Σκέψεις για το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο": Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου βεβηλώνει την μνήμη των θυμάτων των γενοκτονιών του Πόντου και της Μικράς Ασίας

Μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη φέρνει εσπευσμένα προς ψήφιση, η μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, το περιβόητο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο. Είναι το πρώτο νομοσχέδιο που θα εισαχθεί προς συζήτηση στο Θερινό Τμήμα, αμέσως μετά τις ολιγοήμερες διακοπές. Πρόκειται για ένα επαίσχυντο νομοθέτημα, που ποινικοποιεί την σκέψη και την έκφραση, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το πεδίο στους ανθέλληνες, να ασχημονούν, αρνούμενοι τις Γενοκτονίες που υπέστη ο Ελληνισμός.

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που έχει ήδη κριθεί αντισυνταγματικό από την Κεντρική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής, η οποία έκρινε ότι «υπάρχουν αόριστες έννοιες όπως π.χ. «παροτρύνει, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος.», που επιτρέπουν στο νομοσχέδιο να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, όντας χρήσιμο μόνο για πολιτική κατανάλωση και όχι ως νόμος του Ελληνικού Κράτους.
Πέραν, όμως, των παραπάνω σημαντικών, διότι επιτρέπουν την λογοκρισία του οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με την άποψη της κυβερνήσεως, υπάρχει και μία ακόμη πολύ σημαντική παράμετρος στο εν λόγω νομοθέτημα. Υπάρχει ειδική διάταξη περί της ποινικοποίησης  της άρνησης ή  εγκωμιασμού εγκλημάτων γενοκτονίας. Η διάταξη αυτή, κατόπιν διαταγής Ερντογάν και σχετικού ηλεκτρονικού μηνύματος της Βουλευτού της ΔΗΜΑΡ, Μαρίας Ρεπούση, δεν περιλαμβάνει την Γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας....

Ποια είναι η διαφορά της Γενοκτονίας από την Εθνοκάθαρση - [Προβοκάτορας ή "λαγός" ο Ν. Φίλης εν όψει Τσίπρα στη Τουρκία]

Σάλο και πολλές αντιδράσεις έχει προκαλέσει η δήλωση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ο οποίος ουσιαστικά ανέφερε ότι ήταν Εθνοκάθαρση.

Η δήλωση του Νίκου Φίλη για τη Γενοκτονία των Ποντίων επαναφέρει το θέμα στην επικαιρότητα:

Φίλης: Αναγνωρίζουμε τον πόνο των Ποντίων αλλά δεν ήταν γενοκτονία - ΒΙΝΤΕΟ

Προκλητικότατος εμφανίστηκε ο Νίκος Φίλης στην εκπομπή «ενικός» στο Star αφού αμφισβήτησε ανοιχτά την Γενοκτονία των Ποντίων. Ο υπουργός Παιδείας επανέλαβε την άποψη, που είχε εκφράσει ως δημοσιογράφος, πως επιστημονικά η γενοκτονία των Ποντίων δεν ήταν… γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση.«Έκανα τη δήλωση ότι πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας» είπε ο υπουργός Παιδείας.
Και γνωρίζοντας προφανώς πως θα προκαλέσει εκ νέου αντιδράσεις αυτό που είπε,, έσπευσε να πει πως «αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια».
Αναλυτικά η δήλωση: 

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ - ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Η Στρατηγική της ανάτασης του Ελληνισμού στο έργο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Δημήτρης Μάρτος

Μιχάλης Χαραλαμπίδης 6ο Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 1996 

https://youtu.be/LHH4rXrV7xE?si=LVGqTudWGbFuu6ud 

Απο την ιστορική ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη 

 http://polis-agora.blogspot.com/

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ - ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

 

Δευτέρα 27 Μαΐου 2024

Η 1η εκδήλωση του Ομίλου Πολιτικού Προβληματισμού “Μιχάλης Χαραλαμπίδης” Αφιερωμένη στην μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη Κοζάνη 26 Μαίου 2024. Αίθουσα εκδηλώσεων Κοβεντάρειο. . . .

Όποιος βουλευτής ψηφίσει αυτό το τερατούργημα, είναι προδότης του ελληνικού λαού [Δεν κρυώνουν εκείνοι / που ποτέ δε ρωτούν και για μάρκα ή δολλάρια / μακελιό ξεκινούν / Όταν τη νύχτα πεινάω / κάνω μια προσευχή...] Δείτε πρώτα τα λινκ και τα 3 VIDEO...

Ελ Ζαατάρ [Παπακωνσταντίνου/Θεοδωράκης/Νεγρεπόντης]

Το 1976 οι κυνηγημένοι από το Ισραήλ Παλαιστίνιοι έχουν βρει καταφύγιο στο Λίβανο. Εκεί θα δεχτούν πισώπλατο χτύπημα από τους "αδερφούς άραβες":
ο συριακός στρατός του Ασάντ εισβάλλει στο Λίβανο και πολιορκεί το προσφυγικό στρατόπεδο στο Tel al-Zaatar, όπου έχουν βρει καταφύγιο 50-60.000 παλαιστίνιοι, μαζί και η PLO. Μετά από πολύμηνη πολιορκία το στρατόπεδο πέφτει και ακολουθεί σφαγή 2000 παλαιστινίων.

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης έγραψε αυτούς τους στίχους, τους οποίους μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου:

Όταν τη νύχτα κρυώνω / κάνω μια προσευχή,
να μην είναι οι νύχτες  / παγερές στο Ελ Ζαατάρ / Δεν κρυώνουν εκείνοι  / που ποτέ δε ρωτούν
και για μάρκα ή δολλάρια  / μακελιό ξεκινούν /  Όταν τη νύχτα πεινάω  / κάνω μια προσευχή,
να μην είναι οι νύχτες  / παγερές στο ελ ζαατάρ / Δεν κρυώνουν εκείνοι  /  που ποτέ δε ρωτούν
και για μάρκα ή δολλάρια  / μακελιό ξεκινούν / Έως πότε θεέ μου  / το κακό θα κρατά
Για δολλάρια ή μάρκα  / μακελειό στα Ελ Ζαατάρ / Για δολλάρια ή μάρκα  / μακελειό στα Ελ Ζαατάρ

 Του Σ. Καλεντερίδη

Ουαί υμίν Φαρισαίοι υποκριτές

Κατ' ουσίαν ρατσιστικό, φασιστικό και αντεθνικό το τερατούργημα που βαφτίστηκε 
"αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο!

Το ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε η γνωστή βουλευτής σε ...συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ, για να απαλειφθεί η ...προβληματική διάταξη που τιμωρούσε τον εγκωμιασμό και την άρνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων, για να τιμωρείται μόνο η γενοκτονία των Εβραίων και των Τούτσι! Αυτό δεν είναι ο ορισμός του ρατσισμού;

Κατατέθηκε στη Βουλή το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο, αντί να καταπολεμήσει αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκει, μάλλον θα επιφέρει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, εκτός κι αν κάποιοι κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδας επιδιώκουν κάτι τέτοιο.

Δεν κρίνουμε το νομοσχέδιο σε σχέση με τους περιορισμούς που μπορεί να επιβάλει στη δημόσια έκφραση και την επιστημονική ιστορική έρευνα. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα και δεν θα ασχοληθούμε μ’ αυτό στο παρόν άρθρο μας. ...

Ο ξεριζωμός και η γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) 
με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.

Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923.
Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη.
Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;
Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. ...

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! Το παρασκήνιο και η ψήφιση της 19ης Μάη ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων

Αποκαλυπτικά στοιχεία και ντοκουμέντα:

Η 19η Μάη: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων - Το ιστορικό της αναγνώρισης από τη Βουλή των Ελλήνων
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 15 ετών, παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα το ιστορικό της αναγνώρισης από τη Βουλή των Ελλήνων, της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Γνώστης των περιστατικών που μεσολάβησαν από τον Μάιο του 1991 μέχρι την 24η Φεβρουαρίου 1994, στα πλαίσια των προσπαθειών για την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας, ο Γιώργος Αναστόπουλος, που μετείχε ενεργά σε όλες τις φάσεις των σχετικών εξελίξεων και μας διηγήθηκε αναλυτικά όλα τα γεγονότα.
Τα ιστορικά δεδομένα της Γενοκτονίας των Ποντίων έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα την δεκαετία του ’80, με άρθρα και άλλα κείμενα με σχετικές τεκμηριώσεις από το Κέντρο Ποντιακών Μελετών, το Μιχάλη Χαραλαμπίδη και άλλους μελετητές.
Η πρόταση για την αναγνώριση της Γενοκτονίας προβλήθηκε από διάφορες πλευρές και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το αίτημα ωρίμασε και ως εθνική απαίτηση πλέον έφθασε και στη Βουλή.
Στις 17 Μαΐου 1991, ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Λευτέρης Κωνσταντινίδης, (ύστερα από πρόταση του Γιώργου Αναστόπουλου) επέδωσε στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου επιστολή 16 ποντιακής καταγωγής βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, με εισήγηση να καταθέσει η Κοινοβουλευτική Ομάδα (Κ.Ο.) του Κινήματος «Πρόταση Νόμου», κατά τον κανονισμό της Βουλής, για την επίσημη αναγνώριση από την ελληνική πολιτεία, του ολοκαυτώματος των 353.000 ελλήνων του Πόντου.
Η εισήγηση αυτή (το πρωτότυπο βρίσκεται στο Αρχείο Αναστόπουλου) ανακοινώθηκε αυθημερόν από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην συνεδρίαση της Κ.Ο. που την αποδέχθηκε ομόφωνα.
Στις 4-11-91 κατατέθηκε από 46 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ επερώτηση, κατά τη συζήτηση της οποίας στις 30 Μαρτίου του 1992 στην Ολομέλεια της Βουλής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνήθηκε να δεσμευθεί για οτιδήποτε συγκεκριμένο σχετικά με την 19 Μαΐου.
Γι’ αυτό την 1η Απριλίου 1992, ο Λ. Κωνσταντνίδης ανέλαβε και πάλι πρωτοβουλία, συνέλεξε και τις υπογραφές των 21 Ποντίων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και με ημερομηνία σύνταξης 30 Μαρτίου 1992, κατέθεσε την Πρόταση Νόμου για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Επί έναν ολόκληρο χρόνο και παρά τον Κανονισμό της Βουλής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έκανε το παραμικρό για την προώθηση της πρότασης.
Έτσι ο Λ. Κωνσταντινίδης και μαζί του 4 άλλοι βουλευτές υπέβαλαν στις 23-3-93 σχετική ερώτηση στην Κυβέρνηση, ενώ στις 9-4-93 ο Λ. Κωνσταντινίδης έστειλε και επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής Αθ. Τσαλδάρη θυμίζοντας ότι εκκρεμεί η πρόταση νόμου, αλλά ουδεμία ουσιαστική απάντηση υπήρξε.
Στις 5-5-93 ο Λ. Κωνσταντνίδης και άλλοι 12 βουλευτές ασκούν νέα πίεση καταθέτοντας ερώτηση με την οποία ζητούσαν να αφιερωθεί μια ημέρα για συζήτηση του θέματος στην Ολομέλεια του σώματος και μάλιστα ενόψει της 19ης Μαΐου 1993.
Και πάλι, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ουδεμία ενέργεια έγινε και ουδεμία απάντηση δόθηκε.
Μετά τις εκλογές της 10-10-93 και την επάνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, ο Λ. Κωνσταντινίδης επανακατέθεσε στις 9-12-93 την Πρόταση Νόμου, η οποία και συζητήθηκε στη Διαρκή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης τον Ιανουάριο του ’94 με αρμόδιο υφυπουργό τον Γιώργο Δασκαλάκη.
Έγιναν δυο συνεδριάσεις, στις οποίες κλήθηκαν και μίλησαν οι εκπρόσωποι των συλλογικών οργάνων των Ποντίων, καθώς και ειδικοί επιστήμονες
Η Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αποδέχθηκε την πρόταση, την τελική εισηγητική έκθεση υπέγραψε και ο υπουργός Εσωτερικών Άκης Τσοχατζόπουλος και στις 24 Φεβρουαρίου 1994, σε μια ιστορική συνεδρίαση της Ολομέλειας, η Βουλή των Ελλήνων συζήτησε πανηγυρικά και ψήφισε ομόφωνα τον Νόμο που καθιέρωσε την 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Η συζήτηση μάλιστα, για να λάβει περισσότερο πανηγυρικό χαρακτήρα, είχε αρχικά αποφασισθεί να γίνει σε δυο συνεδριάσεις, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1994.
Κατά τη διάρκεια όμως της πρώτης συνεδρίασης, την οποία παρακολουθούσαν από το Διπλωματικό Θεωρείο ο πρεσβευτής της Τουρκίας και άλλοι ξένοι πρέσβεις, ασκήθηκαν ισχυρότατες πιέσεις μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών προς τον πρωθυπουργό, για ματαίωση της ψήφισης, με το αιτιολογικό ότι έθιγε την Τουρκία και τις «μεγάλες δυνάμεις» που ανέχθηκαν και βοήθησαν την Τουρκία να εκτελέσει τη γενοκτονία.
Ο αείμνηστος Εθνικός Ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου, διαβλέποντας τους κινδύνους που περιείχε μια διακοπή της συζήτησης για τον επόμενο μήνα, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της βουλής να ολοκληρωθεί αμέσως η ψήφιση του νόμου.
Ο Απόστολος Κακλαμάνης ανέβηκε αμέσως στο προεδρείο, όπου καθήκοντα προέδρου ασκούσε ο πόντιος αντιπρόεδρος Παναγιώτης Σγουρίδης και παρά τις διαμαρτυρίες των βουλευτών που δεν είχαν ακόμα λάβει το λόγο, αλλά και δεν γνώριζαν τα τεκταινόμενα στο παρασκήνιο, επέβαλε την περαίωση της συζήτησης λέγοντας (σελίδα 2872 των Πρακτικών της Βουλής): «Για να κάνω αυτή την πρόταση, σημαίνει ότι υπάρχει λόγος», εννοώντας την απόφαση του Ανδρέα να αγνοήσει τις αφόρητες πιέσεις και να κάνει πράξη ένα εθνικό αίτημα 75 ετών.
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και παρουσιάζεται εδώ συνοπτικά -για όλους οικονομίας χώρου - σύμφωνα με την περιγραφή του αφηγητή μας, ο οποίος έχει καταγράψει λεπτομερώς όλα όσα διαδραματίστηκαν κατά την ιστορική πορεία προς την κοινοβουλευτική αναγνώριση της Γενοκτονίας και θα τα δημοσιεύσει προσεχώς μαζί με όλα τα σχετικά ντοκουμέντα που έχει στο αρχείο του.
«Η άμεση εμπλοκή μου στην όλη εξέλιξη αυτής της εθνικής υπόθεσης μου επιτρέπει πρωτογενή γνώση των γεγονότων και παράλληλα με υποχρεώνει σε μια δικαιωματική συμμετοχή στην ιστοριογραφική προσπάθεια», σημειώνει ο Γιώργος Αναστόπουλος, που είχε και την ιδέα για την κοινοβουλευτική προώθηση του θέματος με την επιστολή προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ συνέταξε το κείμενο της Εισηγητικής Έκθεσης και τη σχετική νομοθετική διάταξη και συντόνιζε τις σχετικές ενέργειες, ως συνεργάτης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ και Διευθυντής του Γραφείου του Λ. Κωνσταντινίδη.
«Προς αποφυγή αμφισβητήσεων, αλλά και για την Ιστορία, πρέπει να αναφέρω και το εξής: Ίσως και από υποσυνείδητη συναίσθηση της ιστορικότητας της όλης διαδικασίας, τις δυο τελευταίες αράδες του άρθρου 2 της Πρότασης τις κατέγραψα - κάτω από το δακτυλογραφημένο κείμενό μου - με το χέρι και με αυτή την μορφή βρίσκεται το πρωτότυπο στο αρχείο της Βουλής», μας λέει ο Γ. Αναστόπουλος.

Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΕΙΤΑΙ!

* Παρακαλούμε να γίνεται αναφορά της πηγής σε κάθε αναδημοσίευση

σίβυλλα

==============================================================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"

Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν συμμετέχει στην πολιτική της λήθης.

ΤΟΜΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ,

ΔΙΚΤΥΩΝ ΚΑΙ Μ.Κ.Ο. ΤΡΙΤΗ, 19 ΜΑΙΟΥ 2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

19^η ΜΑΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η 19η Μαΐου ορίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Στη χώρα μας η αναγνώριση της Γενοκτονίας μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αργοπορημένο εθνικό χρέος καθώς συνετελέσθη μόλις το 1994. Την ημέρα αυτή ο Ελληνισμός πενθεί για τους 353.000 και πλέον Έλληνες του Πόντου που υπέστησαν τα πάνδεινα και έχασαν τις ζωές τους συνεπεία του προμελετημένου και διαβολικού σχεδίου της Γενοκτονίας.

Το σχέδιο της Γενοκτονίας είχε ως απώτερο στόχο τον αφανισμό του μη μουσουλμανικού στοιχείου από την Ασία και τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών εθνοτήτων με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός συμπαγούς και αμιγώς τουρκικού κράτους. Οι άμοιροι πληθυσμοί του Πόντου αβοήθητοι μπροστά στην κτηνώδη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων και των Κεμαλικών και στην απάνθρωπη αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως αποδεικνύεται εξάλλου από πληθώρα εγγράφων της εποχής εκείνης, υπέστησαν διωγμούς, σφαγές, εκτοπισμούς, κακουχίες, βασανιστήρια, ισοπέδωση των χωριών τους και τη λεγόμενη «λευκή σφαγή», το ταξίδι προς το θάνατο ήτοι την αργή εξόντωση από τις εκτοπίσεις, το κρύο, την κακομεταχείριση, τη παρατεταμένη στέρηση νερού και τροφής.

Οι συνεχείς διώξεις και βιαιοπραγίες που υπέστησαν οι Ελληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας έχουν τα χαρακτηριστικά της Γενοκτονίας με όλη τη σημασία της λέξεως όπως προσδιορίζεται στη Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας που ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 9 Δεκέμβρη του 1948. Η Τουρκία μέχρι σήμερα δεν αναγνωρίζει τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς. Αποτελεί διαρκές και διαχρονικό αίτημα όλου του ποντιακού ελληνισμού να αναγνωρισθεί από τη διεθνή κοινότητα η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου καθώς επίσης η Τουρκία να ζητήσει δημόσια συγνώμη για τη γενοκτονία που διέπραξε. Μια χώρα που επιθυμεί να αποτελεί μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας θα πρέπει να αποδείξει εμπράκτως ότι προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι αποτελεί κράτος δικαίου.

Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν συμμετέχει στην πολιτική της λήθης. Η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και η συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα πρέπει να ανεχόμαστε τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Η οικοδόμηση ενός μέλλοντος ειρηνικής συνύπαρξης θα πρέπει να γίνει σε μία βάση αμοιβαίων υποχωρήσεων και αναγνώρισης των λαθών του παρελθόντος, έτσι ώστε να υπάρξει η βεβαιότητα ότι ποτέ δεν θα επαναληφθούν τέτοιες πράξεις που ντροπιάζουν την ανθρωπότητα.

==============================================================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"

Η Γενοκτονία των Αρμενίων! “Metz Yeghern”... το “Μεγάλο Έγκλημα”!

• 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Για έναν λαό, για μία φυλή, αυτό ισοδυναμεί με αργή διάλυση,

με...
προοδευτική εξαφάνιση των διεθνών δεσμεύσεων,

με την παράδοση στους ανήμπορους εαυτούς μας»

Antonio Gramsci, για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Medz Yeghern (το «Μεγάλο Έγκλημα»... όπως το βιώνουν ως σήμερα οι ίδιοι οι Αρμένιοι) ξεκίνησε τη νύχτα της 24ης Απρίλη 1915, στην Κωνσταντινούπολη, με τις πρώτες συλλήψεις διανοούμενων, δημοσιογράφων, ποιητών, Αρμενίων συγγραφέων για να εξαπλωθεί γρήγορα, συστηματικά κι οργανωμένα σε κάθε περιοχή που ζούσαν οι Αρμένιοι.

«"Ov sirun sirun" αρχίζει να τραγουδά και στέκεται περήφανη...
Ένας άνεμος τρέλας ταξιδεύει στον τόπο.
Όλες οι άλλες γυναίκες αρχίζουν να ουρλιάζουν...
Οι ζαπτιέδες [χωροφύλακες] δεν το περίμεναν,
σπεύδουν προς την Αζνίβ, κοιτούν μόνον αυτή,
που συνεχίζει να τραγουδά μέχρι που
ένα χτύπημα ενός σπαθιού της κόβει το κεφάλι.
Αντίο, γλυκιά Αζνίβ... αντίο περιστερά της Αρμενίας.»
Από το "Αγρόκτημα των κορυδαλλών"

Το οργανωμένο σχέδιο μαζικής εξόντωσης, Γενοκτονίας των Αρμενίων, μπαίνει σ' εφαρμογή στην Οθωμανική αυτοκρατορία μετά τις αποφασιστικές ήττες που υπέστησαν από το Ρωσικό στρατό, που στα νικηφόρα Ρωσικά τάγματα αγωνίστηκαν ως εθελοντές πολλοί Αρμένιοι στρατιώτες.
Εκτός από τους ιστορικούς λόγους εκδίκησης, ο κύριος στόχος των Νεότουρκων, της οργάνωσης που γεννήθηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα κι έκανε δόγμα τις γενοκτονίες, ήταν να δημιουργήσουν ένα ενιαίο, μεγάλο "Τουρκικό Εθνικό Κράτος", που να κατοικείται μόνον από Μουσουλμάνους Τούρκους. Από αυτές τις Γενοκτονίες Αρμενίων, Ασσυρίων, Αράβων, Ποντίων, Μικρασιατικού ελληνισμού, διασώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από τους Νεότουρκους μισθοφορικά ως σφαγείς μόνον οι Τσέτες (Κούρδοι).

Σήμερα συμπληρώνονται 105 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων από την οθωμανική κυβέρνηση των Νεότουρκων κι ως εκτελεστικά όργανα τους Τσέτες, τις άτακτες ορδές Κούρδων φυλάρχων που μετέφεραν από την Ανατολία.
Σφαγιάστηκαν περισσότεροι από 1.500.000 Αρμένιοι. Η πρώτη μαζική γενοκτονία-εθνοκάθαρση του 20ου αιώνα που ακόμη δεν βρήκε "δικαίωση" αναγνώρισης, όπως η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, των Ασσυρίων, του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, πάντα από τους Νεότουρκους και με αντίτιμο το πλιάτσικο των πτωμάτων τους Κούρδους.
Μια Γενοκτονία για την οποία ο μεγάλος μαρξιστής διανοητής Antonio Gramsci, μεταξύ των ιδρυτών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, ο Ιταλός φιλόσοφος του οποίου τα έργα έχουν μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου και διδάσκονται στα Πανεπιστήμια, έγραψε γι αυτή (ακολουθεί παρακάτω το σχετικό κείμενο)...
Σήμερα, την 105η επέτειο αυτού του εγκλήματος θα μιλήσουμε γι' αυτό που έντεχνα αποσιωπά και κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό η επίσημη ιστοριογραφία: Η εμπλοκή του "Κράτους του Ισραήλ", των διάφορων αμερικάνικων εβραϊκών οργανώσεων όπως η "Quincentennial Foundation" με το "Εβραϊκό Μουσείο Τουρκίας" κι επίσης το "Μέγα Ραββινάτο της Τουρκίας" ("Grand Rabbis of Istanbul and the Ottoman Empire"), που σθεναρά σ' ολόκληρο τον κόσμο στηρίζουν την Τουρκία και καταγγέλλουν όσα κοινοβούλια και χώρες προχωρούν στις αναγνωρίσεις αυτών των Ολοκαυτωμάτων.
Οι Αρμένιοι γνωρίζουν πολύ καλά. Το σχέδιο εξόντωσης τους από τους Οθωμανούς ήταν έμπνευσης και σχεδιασμού των σιωνιστών και της μασονίας: Ντονμέ (Dönme, Donmeh), Ντονμέχ ή Σαββατιανοί.
Εξαπλώθηκαν σε όλες τις μασονικές ευρωπαϊκές στοές, αλλά και στον αραβικό κόσμο. Ο μονάρχης δικτάτορας του οίκου Σαούδ, των μοναρχών της Σαουδικής Αραβίας (σήμερα ο πιο στενός σύμμαχος του Ισραήλ και μάλιστα ενισχύει με το αμυντικό της πυραυλικό σύστημα Πάτριοτ κι η επίσημη Ελλάδα) είναι δημιούργημα των Ντονμέ, και στην Ελλάδα το κέντρο τους σώζεται ως σήμερα κι είναι το "Τέμενος των Ντονμέ", γνωστό ως Γενί Τζαμί στη Θεσσαλονίκη.
Οι Αρμένιοι χαρακτηρίζονται από τιμιότητα, εργατικότητα και εμπορικό πνεύμα. Αρκεί κάποιος να σημειώσει πως στο Χαλέπι, τη βιομηχανική πρωτεύουσα της Συρίας, ολόκληρο το εμπόριο και οι περισσότερες βιομηχανίες ήταν κι ευτυχώς παραμένουν στα χέρια της Αρμενικής Κοινότητας, που στη φιλόξενη Συρία βρήκαν προστασία όσοι διέφυγαν της Γενοκτονίας. Διαχρονικά ήταν ως έθνος στο στόχαστρο της μασονίας και του σιωνισμού -που κατόρθωσε μέχρι τις ημέρες μας να ταυτίζει μία θρησκεία (εβραϊσμό) με τον σιωνισμό (ναζιστικό-ρατσιστικό μόρφωμα ολοκληρωτισμού).

«Πατριωτισμός δεν υπάρχει μόνον στα λόγια.
Πατριωτισμός σημαίνει ότι ανήκουμε σ' αυτή τη γη
και την υπερασπιζόμαστε...
κι ο καθένας εργάζεται κι απολαμβάνει τους κόπους του
ασχέτως θρησκεύματος ή εθνικότητας...»
Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο πρόεδρος της Συρίας, παραμονή της 103ης επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων στη συνάντηση με Αρμένιους βουλευτές της Συρίας, Δημοτικούς άρχοντες των Αρμενίων κι εκπροσώπους της Αρμένικης Κοινότητας του Χαλεπιού. Εκεί, στη Συρία των Άσαντ βρήκαν καταφύγιο οι Αρμένιοι. Εκεί αντιμετωπίστηκαν κι αντιμετωπίζονται ισότιμα μα τους πολίτες της Συρίας κι όχι μόνον, εκλέγουν Αρμένιους βουλευτές στη Συριακή βουλή, εκπροσώπους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, δασκάλους του Συριακού κράτους για να διδάσκονται τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, την ιστορία τους, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όπως όλες οι μειονότητες της Συρίας.

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη συνωμοσία εναντίον των Αρμενίων συναντάμε στο βιβλίο του Rifat Bali "A Scapegoat for All Seasons: The Doenmes or Crypto-Jews of Turkey" (Ένας αποδιοπομπαίος τράγος για όλες τις εποχές: οι Εβραίοι Ντονμέ ή κρυπτό-εβραίοι της Τουρκίας).
Ο Rifat Bali, είναι ειδικός στις μελέτες των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, τον αντισημιτισμό και τη την κοινωνική και πολιτιστική παρέμβαση στην τουρκική κοινωνία των Ντονμέ, αλλά και στέλεχος του Τούρκο-οθωμανικού Κέντρου Σεφαραδίτων Culture Research (εβραϊκή υποομάδα της Ιβηρικής χερσονήσου). Πρόκειται για τους εξισλαμισμένους Εβραίους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που μετατράπηκαν σε σιωνιστική μασονική οργάνωση στον αραβικό κόσμο. Ο μεσσίας τους, ιδρυτής και θεωρητικός είναι ο Σαμπατάι Ζεβί (1626 – 1676).
Ο συγγραφέας στο 9ο κεφάλαιο του βιβλίου και σύμφωνα με τη δική του θεώρηση δεν ήταν τουρκικό το σχέδιο εξολόθρευσης των Αρμενίων, αλλά των Ντονμέχ ή Σαββατιανών.

Για την επιρροή των Ντονμέχ ή Σαββατιανών στον έλεγχο της Τουρκίας, την πολιτική ελίτ, την οικονομία, τον πολιτισμό και την κοινωνία μας δίνει πολλά στοιχεία και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Άγκυρας Yalçın Küçük (συγγραφέας, φιλόσοφος, οικονομολόγος κι ιστορικός) με τις από 15ετίας μελέτες του.
Παθιασμένος μελετητής της ονοματολογίας, με μέθοδο προσδιορίζει τα εβραϊκά ισοδύναμα των τουρκικών επώνυμων, αποκαλύπτοντας έτσι τους ανθρώπους των ελίτ. Ο καθηγητής Küçük ισχυρίζεται συνεχώς και αδιάλειπτα πως ο εκτοπισμός των Αρμενίων ήταν αποτέλεσμα ενός "πολέμου μεταξύ Ιουδαίων κι Αρμενίων".
Το ίδιο ισχυρίζεται και για τη «νύχτα των κρυστάλλων» της Κωνσταντινούπολης (6 - 7 Σεπτέμβρη 1955), τη βίαια επίθεση εναντίον των Ελλήνων της Πόλης με λεηλασίες ελληνικών περιουσιών, επιχειρήσεων, καταστημάτων, νεκροταφείων και ιερών ναών, μιλώντας για "πόλεμο μεταξύ Εβραίων και Ορθοδόξων χριστιανών".
Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του Εβραίου δημοσιογράφου Itamar Ben-Avi (πέθανε το 1943), διαπιστώνουμε πως είναι πλήρως τεκμηριωμένη η πορεία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, από τη μασονία και τους Ντονμέ της Θεσσαλονίκης. Ο "πατέρας" της κοσμικής Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ ήταν κρυπτό-Εβραίος Ντονμέ και στρατολόγησε στο στράτευμα πολλούς αδελφούς του Ντονμέ.
Όλοι οι στρατηγοί του τουρκικού στρατού ήταν στην ίδια στοά και είχαν τον απόλυτο έλεγχο της Τουρκίας.
Ο Καναδός συγγραφέας Barry Chamish, με βάση τα έργα του David Morrison "Heroes, Antiheroes And The Holocaust" και του Avrum Ehrlich, θεόλογος, φιλόσοφος και μελετητής του εβραϊκού πολιτισμού "The First Sabbatean Holocaust – The Dry Run", αποδεικνύει πως οι Νεότουρκοι που καθοδήγησαν την επανάσταση του 1908 ήταν Ντονμέ εθνικιστές, που ήθελαν τη σταθεροποίηση κοσμικών εξουσιών κι ήταν αυτοί που σχεδίασαν και υλοποίησαν τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των άλλων λαών.
Όλα τα παραπάνω στοχεύουν στην ανάδειξη στοιχείων, απόψεων που παραμένουν ανεξήγητα εξαφανισμένα από τη σύγχρονη ιστοριογραφία, χωρίς καμία αιτιολόγηση για αυτούς τους αποκρυφισμούς των ιστορικών.
Με ευκολία ακόμη και στην Ελλάδα μιλούν για συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης, αποσιωπούν μελέτες και μάλιστα πανεπιστημιακών για το ρόλο της μασονίας στις Γενοκτονίες της Τουρκίας.

Hagop Melkumian ο εκδικητής της σφαγής των Αρμενίων

Ο σύντροφος Hagop Melkumian, στις 4 Αυγούστου 1922, Διοικητής του Αρμενικού Τάγματος στον Κόκκινο Στρατό, κατατροπώνει τα τουρκικά στρατεύματα και εκτελεί τον Τούρκο Enver Bey (επονομαζόμενο "Σφαγέα των Αρμενίων") στην Baldzuhan του Τουρκμενιστάν.

Παίρνει εκδίκηση για τον λαό του κι οικοδομεί τη Δημοκρατία της Αρμενίας, που κατόπιν θα ενταχθεί ως αυτόνομη εθνότητα στην ΕΣΣΔ.

Αράμ Καραμανουκιάν... ο "φωτισμένος Αρμένιος" της Συρίας

Ο Αρμένιος Aram Karamanoukian (Արամ Գարամանուկեան, 1 Μάη 1910 – 23 Δεκέμβρη 1996), είναι ένας από τους πιο παρασηφορημένους στρατιωτικούς της Συρίας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Αραβικού στρατού της Συρίας μετά την ανεξαρτησία από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1946 [Βλέπε σε: 17 Απρίλη 1946... Η Συρία απόκτησε την Ανεξαρτησία της από τους Γάλλους αποικιοκράτες].
Συμμετείχε στον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο του 1948, προήχθη σε στρατηγό το 1957, υπηρέτησε στρατιωτικός ακόλουθος στην πρεσβεία της Συρίας στην Ουάσινγκτον. Ήρωας πολέμου στον πόλεμο με τους σιωνιστές, ως διοικητής πυροβολικού. Ακόμη κι ο Λίβανος, η Αρμενία, η Αίγυπτος τίμησαν με ανώτατα παράσημα τον Αράμ, για τους αγώνες του υπέρ της Παλαιστινιακής υπόθεσης και του Αραβικού Έθνους.

Έχει συγγράψει πάρα πολλά βιβλία.

Ως ο "Φωτισμένος Αρμένιος" της Συρίας περιγράφεται ο διανοούμενος στρατηγός του Αραβικού στρατού της Συρίας.
Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1996 και στη διαθήκη του ο Αρμένιος ήρωας που μεγαλούργησε στη Συριακή γη έγραψε μεταξύ άλλων:

«Μετά την αποσύνθεση του σώματός μου θέλω ένα μέρος να ταφεί στο Γερεβάν [γνωστό ως Ερεβάν ή Γιερεβάν, η πρωτεύουσα κι η μεγαλύτερη πόλη της Αρμενίας] κι ένα μέρος να ταφεί στο Χαλέπι... Είμαι Αρμένιος και Σύρος».
Αποκορύφωμα ευγένειας και αφοσίωσης στις Πατρίδες του!

Κι έτσι έγινε!

Ο Αρμένιος στρατηγός του Αραβικού στρατού της Συρίας Αράμ Καραμανουκιάν αναπαύεται στο νεκροταφείο του Γερεβάν κι ένα τμήμα της σωρού του στο Αρμένικο Ορθόδοξο νεκροταφείο του Χαλεπιού.

Σ' αυτούς αποδίδει φόρο τιμής κι υποκλίνεται το "αιμοσταγές καθεστώς Άσαντ"!

Αυτούς φέρνουν στη μνήμη τους οι Αρμένιοι που βρήκαν φιλοξενία και προστασία στη Συρία.

Λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους, δεν έχουν μέλλον! 

Έχουμε την εντελώς αντίθετη πλευρά όσων φιλόξενα υποδέχτηκε από τους διωγμούς και τις Γενοκτονίες η Συριακή γη. Στην αντίπερα όχθη οι Τσέτες. Οι Κούρδοι που φιλοξενήθηκαν, βοηθήθηκαν και σήμερα πολεμούν μαζί με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και Ισραήλ για "κουρδικό" κράτος-προτεκτοράτο στη γη που τους αγκάλιασε, τους φιλοξένησε και τους προστάτευσε.
* Αράμ Καραμανουκιάν, βλέπε σε: Καλά Χριστούγεννα στο μαρτυρικό λαό των Αρμενίων!

Ιδού το κείμενο του Antonio Gramsci για το Ολοκαύτωμα των Αρμενίων:

«Πάντα έτσι συμβαίνει. Γιατί μια υπόθεση μας ενδιαφέρει, μας συγκινεί, γίνεται μέρος της δικής μας εσωτερικής ζωής είναι αναγκαίο να συμβαίνει κοντά μας, κοντά σε ανθρώπους για τους οποίους είχαμε ακούσει να μιλούν και γι' αυτό μέσα στον κύκλο του δικού μας ανθρωπισμού. Στο βιβλίο "Ο Μπαρμπα-Γκοριό" ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ θέτει στον Ράστινιατς το ερώτημα: "Αν ήξερες πως κάθε φορά που τρως ένα πορτοκάλι πρέπει να πεθάνει ένας Κινέζος, θα σταματούσες να τρως πορτοκάλια;" κι ο Ράστινιατς απαντάει περίπου ως εξής: "Τα πορτοκάλια κι εγώ είμαστε γείτονες και τα γνωρίζω κι οι Κινέζοι βρίσκονται τόσο μακρυά και δεν είμαι καν σίγουρος πως υπάρχουν".
Την κυνική απάντηση του Ράστινιατς εμείς δεν θα την δώσουμε ποτέ, είναι αλήθεια, αλλά όμως ακούσαμε πως οι Τούρκοι έσφαξαν εκατοντάδες χιλιάδες Αρμένιους, ακούσαμε εκείνον τον ήχο του αποχωρισμού της σάρκας που αισθανόμαστε κάθε φορά που μπροστά στα μάτια μας είδαμε  τις μαρτυρικές σάρκες φτωχών αμέσως μετά την εισβολή των Γερμανών στο Βέλγιο;

Είναι μεγάλο λάθος να μην γνωρίζουμε. Σημαίνει να παραμείνουμε απομονωμένοι, κλεισμένοι στον πόνο μας, χωρίς τη δυνατότητα να βοηθήσουμε να απαλύνουμε τον πόνο. Για έναν λαό, για μία φυλή, αυτό ισοδυναμεί με αργή διάλυση, με προοδευτική εξαφάνιση των διεθνών δεσμεύσεων, με την παράδοση στους ανήμπορους εαυτούς μας και άθλιοι απέναντι δεν έχει άλλο λόγο απ' αυτόν του σπαθιού και τη συνείδηση θρησκευτικής υπακοής για την καταστροφή απίστων.

Έτσι, η Αρμενία δεν είχε ποτέ, στις χειρότερες στιγμές της, καμία πλατωνική επιβεβαίωση της ευσπλαχνίας για τον εαυτό της ή της αγανάκτησης απέναντι στους σφαγείς της. Οι "σφαγές των Αρμενίων" έγιναν παροιμιώδεις, αλλά ήταν λέξεις που μόνον ηχούσαν, που δεν κατόρθωναν να δημιουργήσουν φαντάσματα, ζωντανές εικόνες ανθρώπων από σάρκα και οστά. Θα ήταν δυνατόν να αναγκάσουμε την Τουρκία, δεσμευμένη από τόσα συμφέροντα από όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, να μην κατακρεουργήσει με αυτόν τον τρόπο όσους δεν ζητούσαν τίποτα άλλο παρά ν' αφεθούν να ζήσουν ειρηνικά. Τίποτα δεν έγινε ποτέ, ή τουλάχιστον τίποτα που να έδωσε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Ο Vico Mantegazza [δημοσιογράφος θεωρούμενους από τους πρώτους ειδικούς απεσταλμένους, συγγραφέας, πολιτικός] μερικές φορές μίλησε για την Αρμενία στις απεραντολογίες του για εκτροπές της ανατολικής πολιτικής.
Ο ευρωπαϊκός πόλεμος έθεσε εκ νέου την Αρμενική υπόθεση, αλλά όχι πειστικά.
Mε την πτώση της Ερζερούμ στα χέρια των Ρώσων, στην πιθανή υποχώρηση των Τούρκων σε ολόκληρη την χώρα της Αρμενίας δεν δόθηκε από τις εφημερίδες ούτε ο ίδιος χώρος μ' αυτόν για την προσγείωση ενός "Ζέπελιν" στη Γαλλία. Οι Αρμένιοι που είναι διάσπαρτοι σε όλη την Ευρώπη πρέπει να κάνουν γνωστή οι ίδιοι την πατρίδα τους, την ιστορία τους, τη λογοτεχνία τους. Αυτό το μικρό συνέβη gια την Αρμενία, αυτό που είναι μεγάλο για την Περσία. Ποιος γνωρίζει πως οι μεγαλύτεροι Άραβες (Αβερρόης, Αβικέννας κ.λπ.) είναι... Πέρσες; Ποιος ξέρει ότι αυτό που συνήθως ονομάζεται αραβικός πολιτισμός είναι κατά κύριο λόγο Περσικός; Και πόσοι γνωρίζουν ότι οι τελευταίες προσπάθειες εκσυγχρονισμού της Τουρκίας οφείλονταν στους Αρμένιους και τους Εβραίους; Οι Αρμένιοι θα πρέπει να κάνουν γνωστή την Αρμενία, να την κρατήσουν ζωντανή στη συνείδηση εκείνων που αγνοούν, δεν γνωρίζουν, δεν ακούνε.
Στο Τορίνο έχει γίνει κάτι. Εδώ και μερικούς μήνες μια περιοδική έκδοση με τίτλο "Αρμενία", η οποία με σοβαρότητα, με ποικίλες συνεργασίες, λέει τι είναι, τι θέλει, τι πρέπει να γίνει ο λαός της Αρμενίας. Από το περιοδικό θα πρέπει να ξεκινήσει πρωτοβουλία με μια σειρά έκδοσης βιβλίων που, με αποτελεσματικότερη πειθώ και θέληση να δοθεί ένα πλαίσιο στην Ιταλία γι' αυτό που είναι η γλώσσα, η ιστορία, ο πολιτισμός, η ποίηση του  Αρμενικού λαού.»
* Άρθρο με την υπογραφή A. G., “Il Grido del Popolo”, 11 Μάρτη 1916, έτος XXII, αριθμ. 607, εισήχθει στα Έργα του Antonio Gramsci "Scritti giovanili" (1914-1918). Gramsci e il genocidio degli armeni ["Νεανικά Έργα" (1914-1918). Γκράμσι και η Γενοκτονία των Αρμενίων], η μετάφραση του υπογράφοντος το σχολιασμό.

* Να μην ξεχνάμε ποτέ και τη Γενοκτονία των Ασσυρίων [Βλέπε σε: H Σφαγή Ασσυρίων... το ξεχασμένο Ολοκαύτωμα!].

** Το δικό μας Ολοκαύτωμα του Έθνους, τη Γενοκτονία των Ποντίων, του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας... όσες αλλαγές να γίνουν στα σχολικά βιβλία, όσο κι αν προσπαθήσουν να να διαγράψουν από την εθνική συλλογική μνήμη με "συνωστισμούς στο λιμάνι της Σμύρνης", ή όπως τώρα με το "Μακεδονικό Έθνος" και τη "Μακεδονική γλώσσα"... των Σκοπιανών που βάπτισαν "Βόρεια Μακεδονία" ώστε να μπει στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. για ν' αντιμετωπιστεί ο Ρωσικός κίνδυνος -αντικατάστησε τον πάλαι ποτέ "κομμουνιστικό κίνδυνο"-, οι εθνοκτόνοι υπάλληλοι των τραπεζιτών θα βρεθούν μια μέρα αντιμέτωποι με την Ιστορία και τον κυρίαρχο Λαό.

===================== 

"O σιωπών δοκεί συναινείν"