On Line: Εκλογές 2015 - Online Υπολογισμός. Εδρες, ποσοστά, αυτοδυναμία

Εκλογικοί Νόμοι
- Ισχύων εκλογικός νόμος (Ν. 3231/2004)
- Eκλογικός Nόμος 2004 (Eκλογές 2004)
- 1993 - 1996 (ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ)
- 1989 (Ιουν.) - 1989 (Νοέμ.) - 1990 (ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΜΕ ΡΗΤΡΑ ΤΟΥ +1 - Ν. 1847/1989)
- 1985 (ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟΥ - Ν. 1516/1985)
- 1981 (ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ - Π.Δ. 895/1981) Α! ΚΑΤΑΝΟΜΗ
- 1977 (ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ - Ν. 626/1977)
- 1974 (ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ - Π.Δ. 65/1974)
Οι παραπάνω νόμοι φτιάχτηκαν με ιδιοτελείς κομματικούς σκοπούς όταν και όποτε η εκάστοτε συγκυρία απαιτούσε ένα εκλογικό μέτρο με ποσοστά και μέτρα στα δικά τους μέτρα.Αυτή είναι η κακοδαιμονία που οδήγησε το μεταπολιτευτικό σύστημα στην χλεύη και την απαξίωση.
Βέβαια σε ένα κράτος τύπου και ουσίας προτεκτοράτου που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν πρόθυμοι ηλίθιοι που θα υπηρετούν όχι την πατρίδα τους αλλά τα ξένα συμφέροντα οι εκλογικοί νόμοι θα αλλάζουν κατά το πιο αισχρό και ιδιοτελές δοκούν.
Εκλογομάγειρας και εμπνευστής, μετά τον Κουτσούγιωργα και Σκανδαλίδης ο περίφημος Πάκης ή πιθηκομούρης, γνωστός συνταγματολόγος και μάλιστα καθηγητής που διδάσκει στα παιδιά μας συνταγματικό δίκαιο (ομού με Λοβέρδο και Βενιζέλο) μηχανεύτηκε ένα νέο εκλογικό σύστημα που τέθηκε για πρώτη φορά το 2012 και ισχύει και σήμερα αλλά δυστυχώς για αυτόν με νέα δεδομένα.
Το σκεπτικό ήταν απλό. Πρώτο κόμμα τότε η ΝΔ επί Καραμανλή, πρόσθεσε άλλες 10 στις 40 έδρες bonus του νόμου Σκανδαλίδη και τις έκανε 50 και στη συνέχεια ενίσχυε το πρώτο και το τρίτο κόμμα εις βάρος του δεύτερου και των υπόλοιπων κομμάτων παίρνοντας όλα τα αδιάθετα των ψήφων των μικρών κομμάτων που δεν είχαν περάσει το εκλογικό όριο του 3%.
Σατανικό μεν αλλά συγκυριακό.
Αυτή η μικρότητα ξεχωρίζει τους μεταπολιτευτικούς ηγήτορες των αστικών κομμάτων. Μικροπολιτική και κοντόφθαλμη αντίληψη για το μέλλον. Έτσι νομοθετούνε έτσι πολιτεύονται χωρίς όραμα, αξιοκρατία και προοπτική για την χώρα, πάντα το κομματικό και κυρίως το ατομικό τους συμφέρον για ένα έδρανο στη βουλή.
Ο Χαρίλαος Φλωράκης, σε τέτοιες περιπτώσεις έλεγε με το δικό του μοναδικό τρόπο τη λαϊκή παροιμία:





























