Τα πρόσωπα που απαρτίζουν μία κυβέρνηση είναι de jure επιλογή του πρωθυπουργού.
Αυτό έγινε αξίωμα και έχει την de facto αποδοχή μεγάλης μερίδας των πολιτών.
Βέβαια η ανάλυση του όρου παραπέμπει στο "νόμιμο και ηθικό" της σχολής Βουλγαράκη.
Αλλά πόσο ηθικό μπορεί να είναι, εάν ή όταν ένας από αυτούς, ενεργεί έξω από τα καθήκοντά του;
Δεν έχει την ακέρια ευθύνη ή έστω τον έλεγχο των πράξεών ή συμπεριφορών του αυτός που τον επέλεξε;
Στη Ελλάδα του 2011 μάλλον ΟΧΙ. ΔΕΝ έχουμε τέτοιες ευαισθησίες να φέρουμε σαν παράδειγμα.
Για να δούμε μία ακόμη περίπτωση, που εάν ευσταθεί η κατηγορία, σε βγάζει έξω από τα όρια του ανεκτικού
και του "δεν βαριέσαι βρε αδερφέ - δεν με αφορά".
Διαβάζω μία περίπτωση πολιτικής δίωξης (τρομοκράτησης) Έλληνα πολίτη και αδυνατώ να το πιστέψω.
Την
περασμένη Κυριακή 17/10/2011 σε μνημόσυνο σε ορεινό χωριό της
Κορινθίας, ο σε απόσταση ομοτράπεζος μου Υπουργός Εθνικής Άμυνας
κύριος Μπεγλίτης, σηκώθηκε , πλησίασε, στάθηκε όρθιος με ύφος στρατηγού
μπροστά μου και χτυπώντας την γροθιά του στο τραπέζι, με απείλησε
μεγαλοφώνως μπροστά στους πολυπληθείς έκπληκτους συντοπίτες μας, στους
οποίους συμπεριλαμβάνονταν πρώην Δήμαρχος και νύν Περιφερειακός
Σύμβουλος , Δημοτικός Σύμβουλος και πολλοί άλλοι, ότι την επομένη θα
μου έστελνε στο ιατρείο μου, το … 
