Η Νύφη που το Κρέμασε Χωριό, Ελλάδα, Αύγουστος 1953.

1. 5 το πρωί

Τη λέγανε Μαρία. 17 χρονών.

Ξύπνησε πριν λαλήσει ο κόκορας. Το σεντόνι ήταν ακόμα στο κρεβάτι. Λευκό. Άδειο.

Ο γαμπρός, ο Μήτσος, ροχάλιζε δίπλα. 25 χρονών, χέρια σαν φτυάρια από τα χωράφια. Καλό παιδί. Δεν την άγγιξε.

«Είσαι μικρή ακόμα», της είπε χθες βράδυ. «Έχουμε καιρό». Της γύρισε την πλάτη και κοιμήθηκε.

Αυτή έμεινε να κοιτάει το ταβάνι. Όλη νύχτα.

Άκουγε την πεθερά να ροχαλίζει στο διπλανό δωμάτιο. Άκουγε το χωριό να κοιμάται. Άκουγε τη ντροπή να έρχεται με το πρώτο φως.

Γιατί το πρωί θα χτυπούσαν την πόρτα. Οι θείες. Οι γειτόνισσες. «Να δουν το σεντόνι».

Αν ήταν λευκό, θα έλεγαν «την γύρισε πίσω ο γαμπρός». Θα ντροπιαζόταν ο πατέρας της. Θα την έλεγαν «χαλασμένη» πριν καν χαλάσει.

Αν είχε αίμα, θα έλεγαν «τιμή και καμάρι». Θα έσφαζαν κόκορα. Θα κερνούσαν γλυκό.

Δεν υπήρχε «δεν έγινε ακόμα». Υπήρχε μόνο «έγινε» ή «δεν είναι καθαρή».

2. 5:30 το πρωί

Σηκώθηκε ξυπόλητη. Πήγε στην κουζίνα. Βρήκε τη σακοράφα της πεθεράς.

Τρύπησε το δάχτυλό της. Μια σταγόνα. Μικρή.

Την άφησε να πέσει στο σεντόνι. Ίσα που φάνηκε. Στο μέγεθος φασολιού.

Κοίταξε τον λεκέ. Δεν ήταν αρκετός για «τιμή και καμάρι». Δεν ήταν καθόλου για «ντροπή».

Ήταν «ίσως».

Ήταν «μη ρωτάτε».

Ήταν «αφήστε με ήσυχη».

3. 7 το πρωί

Το άπλωσε στο μπαλκόνι. Μόνη της. Με τα χέρια να τρέμουν.

Η πεθερά βγήκε να ποτίσει τα γεράνια. Είδε το σεντόνι. Είδε τον λεκέ.

Δεν είπε τίποτα. Μόνο έσφιξε τα χείλη. «Λίγο είναι», σκέφτηκε. «Γιατί λίγο;»

Οι γειτόνισσες άρχισαν να σκουπίζουν τις αυλές. Κοιτούσαν λοξά. Ψιθύριζαν.

«Έγινε;» «Δεν έγινε;» «Την πόνεσε;» «Δεν την πόνεσε;» «Μήπως το ’κανε μόνη της;»

Η Μαρία στάθηκε πίσω από την κουρτίνα. Άκουγε. . . .

Διαμαρτυρία στην Κορομηλιά Δομοκού για την χάραξη του δρόμου που συνδέει τον Ε65 με την Π.Ε.Ο. Λαμίας- Λάρισας (video)

Μία καταστροφή που δεν ασχολήθηκε κανένας. Οι κοινοποιήσεις θέλουν οργάνωση και συμμετοχή από το σύνολο των γύρω περιοχών. Δυστυχώς στη παρακάτω περίπτωση ούτε οργανωτική επιτροπή υπήρξε αλλά και αδιαφορία των γύρω κατοίκων που δεν τους επηρεάζει άμεσα, τουναντίον νομίζουν ότι θα τους ωφελήσει μία θορυβώδης κίνηση που θα αντιληφθούν όταν λειτουργήσει η νέα οδός.

Αυτή είναι η αλληλεγγύη της νέας εποχής των μνημονίων. "ΔΕΝ μας επηρεάζει άμεσα, άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι απ' τη τρύπα". Ο Νίκος Αράχωβας, αγρότης του χωριού βλέπει να περνάει ο δρόμος μέσα από το χωριό και σύριζα στο σπίτι του. 

Δείτε τα παρακάτω video και θα καταλάβετε:

Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, προχώρησαν το πρωί οι κάτοικοι στην Κορομηλιά του δήμου Δομοκού,που αντιδρούν στην χάραξη του Ε65, αφού ο δρόμος που θα τον συνδέει με την παλιά εθνική οδό Λαμίας – Λάρισας, θα περνάει μέσα από το χωριό και μπροστά από τις αυλές των σπιτιών τους.

Στο πλευρό τους ήταν ο δήμαρχος Δομοκού, που τα τελευταία 2 χρόνια προσπαθούσε να αλλάξει την χάραξη και ο δρόμος να παρακάμψει το χωριό Κορομηλιά, όπως συμβαίνει και με γειτονικά χωριά.Και το περιφερειακό συμβούλιο Στερεάς, σε πρόσφατη συνεδρίαση του, πήρε απόφαση να γίνει δεκτό το αίτημα των κατοίκων για τη νέα χάραξη του δρόμου.

Κορομηλιά Φθιώτιδας - "Ελληνικά Χωριά"

Η Κορομηλιά του Δομοκού βρίσκεται στην νότια όχθη της άλλοτε λίμνης, Ξυνιάδος ένα από τα πραγματικά παραλίμνια χωριά της, 33 χιλιόμετρα από την πόλη της Λαμίας. Είναι χτισμένη σε μέσο υψόμετρο περί τα 525 μέτρα και η περιφέρειά της έχει έκταση 7.524 στρέμματα. Σήμερα, με την εφαρμογή του Ν.3852/2010 (Νέα αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου Δομοκού.

Πήρε το όνομά της, κατά την παράδοση, από το μοναδικό δένδρο που βρισκόταν στο χώρο που δημιουργήθηκε ο οικισμός, μια κορομηλιά!

Η Κορομηλιά είναι από τα νεώτερα χωριά της περιοχής καθώς εγκαινιάστηκε μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, την Ξυνιάδα και την Καυκασία την 22α με 23η του Απριλίου 1900 από τον τότε ιδιοκτήτη της περιοχής Γεώργιο Πλατανιώτη προφανώς σε πανηγυρική εκδήλωση.Ο Πλατανιώτης που ήταν ομογενής από τη Ρουμανία με καταγωγή από τη Ναυπακτία, θέλησε να επενδύσει στην περιοχή αγοράζοντας το κτήμα Δαουκλή από τον Δημήτριο Στεριάδη «κληρονόμο» στην ουσία της Φατμέ Ζεχρά Χανούμ της τουρκάλας ιδιοκτήτριας κατά την απελευθέρωση του 1881. ...