Οι σημερινοί νέοι ανήκουμε σε μία γενιά που από κάποιους χαρακτηρίζεται ως προνομιούχα.
Η πολιτική σταθερότητα που γνώρισε ο τόπος μας τα τελευταία 30 χρόνια βοήθησαν ώστε να ανδρωθεί μία γενιά με πλούσιο εκπαιδευτικό υπόβαθρο, με πολλές προσδοκίες και όνειρα για το μέλλον, η οποία παράλληλα θεωρούσε κάποια πράγματα ως δεδομένα.
Η οικονομική κακοδιαχείριση όμως και οι αλόγιστες σπατάλες που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, έφεραν την οικονομική κρίση, η οποία υπονομεύει την κοινωνική σταθερότητα αλλά κυρίως απογοητεύει και αποθαρρύνει μία μεγάλη μερίδα νέων.
Οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώσαμε έχουν ήδη αλλάξει και αποτελεί υποχρέωση μας ως το πλέον ζωντανό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας να προσαρμοστούμε στις εξελίξεις.
Οι συνθήκες δεν επιτρέπουν απογοητεύσεις, επιβάλλουν τολμηρές προτάσεις και κυρίως υπευθυνότητα.
Η Παιδεία και το Σύστημα Εκπαίδευσης μας πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε όμως τις δύο αυτές έννοιες ως κάτι τρίτο, αλλά ως ζωντανό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Αποτελούνται και διαμορφώνονται όχι από νόμους αλλά από τους ανθρώπους εκείνους που αποτελούν στοιχεία ενότητας. Από νέους, από διδάσκοντες και εργαζόμενους.
Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να λειτουργεί απομονωμένο...


















