Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση προς τιμή του, και αφιέρωμα για την επέτειο των 50χρονων της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, στην Κάλυμνο
2.10.2010
Απολογούμαι γιατί τα μηνύματα που μεταφέρω από την Κύπρο με τον πανάρχαιο Ελληνικό πολιτισμό, την Κύπρο του Ζήνωνα, του Ονήσιλλου, του Ευαγόρα, των κλασσικών θεάτρων, των Βυζαντινών εκκλησιών, την Κύπρο του Ρε, του Αυξεντίου, του Παλληκαρίδη, την Κύπρο με την Ομηρική προφορά είναι καταθλιπτικά.
Στον Πενταδάκτυλο η πελώρια πέτρινη κατοχική σημαία σημαδεύει τη ζωή μας και εξευτελίζει την αξιοπρέπεια μας.
Το συρματόπλεγμα «κρατικό σύνορο» τώρα απομακρύνει τους αξιοπρεπείς και διευκολύνει τους καζινόβιους, οι εκκλησίες στα κατεχόμενα αργοπεθαίνουν, η ιστορία πλαστογραφείται, τα ονόματα πανάρχαιων πόλεων και τοπονυμίων δολοφονούνται και μας ζητούν εν ονόματι ενός άρρωστου ρεαλισμού μια και είμαστε λίγοι να προσυπογράψουμε διαγραφή πατρίδων, πατρογονικών εστιών και βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Κι ο Μακρυγιάννης επαναστατεί και μας θυμίζει «Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραϊμι, παρηγοριόμαστε μ΄ ένα τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν πολλές κερδαίνουν»
Κι εγώ στα ενενήντα τόσα χρόνια απαντώ.
Διαχρονικός στην Ελληνική ιστορία ο αγώνας για... αξιοπρέπεια χωρίς υπολογισμό αριθμών ή θυσιών. Θα τιμήσουμε αυτή την παράδοση.