Όταν
η έννοια της δημοκρατίας έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ ώστε να μπαλώνει
μ’αυτή τα ρούχα της όλο το φάσμα της πολιτικής, από την ακροδεξιά ως την
ακροαριστερά, όταν ολοένα και περισσότερα think tanks,
πολιτικοί και ακαδημαϊκοί δεν σκιάζονται πλέον να το λένε καθαρά ότι η
δημοκρατία ξόφλησε, εμπρός λοιπόν για την ενδυνάμωση των ελίτ που ξέρουν
και μπορούν καλύτερα από τον αμαθή λαό, κι όταν το χειρότερο όλων τα
λόγια αυτά βρίσκουν και συντονίζονται και στα ώτα του άφρονος λαού, τι
άλλο μένει τότε να περιμένουμε; Αν η δημοκρατία όπως την διαβάζαμε σε
σκονισμένα βιβλία, ή έστω και την θυμόμασταν, ακόμα και στην πιο
ευτελισμένη της μορφή δεν έχει μεγαλύτερη αξία κι από τα κουρελιασμένα
ελληνικά ομόλογα, γιατί να πρέπει να συνεχίζουμε να στήνουμε εικονικά
και πολυέξοδα πανηγύρια όπως οι εκλογές;
Παρ’
όλο που αυτό ακούγεται απόλυτα λογικό, εν τούτοις οι πολιτικοί
διστάζουν ακόμα να τις καταργήσουν εντελώς, θες λόγω αδράνειας, θες λόγω
του ότι ακόμα επιζητούν μια έστω εικονική νομιμοποίηση που θα
αποκοιμίζει και θα φρενάρει το υποβόσκον εξεγερσιακό δυναμικό, θες λόγω
του γεγονότος ότι υπάρχουν τρόποι ώστε να τις ροκανίζουν σταδιακά και
ψήφο-φήφο, δηλαδή να αποστερούν το δικαίωμα ψήφου κάθε φορά από ολοένα
και μεγαλύτερες κατηγορίες. Έτσι, όταν στο τέλος δεν θα έχει μείνει
κανένας να ψηφίζει να μην γίνει και πολύ αντιληπτό.
Αν νομίζετε ότι αυτά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, κάνετε μεγάλο λάθος. Αυτό που έγραψε ο αρθρογράφος Matthew Vadum στο American Thinker, δεν είναι παρά η γνωστοποίηση αυτού που ως τώρα ψιθυριζόταν στους διαδρόμους και τα γραφεία. ...














