Ολο και περισσότερο εκδηλώνει προθέσεις παραβίασης κανόνων δημοκρατικής λειτουργίας.
Η πολιτική αυτή, συνοδεύεται από μια εσωτερική αποδιοργάνωση χωρίς στοιχεία κριτικού προσανατολισμού έναντι του «δρόμου» που έχει δείξει η τρόικα και το οικονομικό επιτελείο.
Η ζωή είναι για κάθε άνθρωπο και για κάθε πολιτική, γεμάτο ερωτήματα προσανατολισμού.
Που στέκομαι;
Ποιος είμαι;
Από πού έρχομαι, ποιες είναι οι ρίζες μου;
Πόσο δεμένος είμαι σε αυτές;
Ποιοι είναι οι στόχοι μου;
Που θέλω να πάω;
Πώς θα πάω;
Δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς προσανατολισμό και μάλιστα κριτικό. Ταυτόχρονα, για να έχει ο όποιος προσανατολισμός νόημα και να παράγει μέσα μας ενέργεια, πρέπει να εμπεριέχει προσδοκίες και ελπίδα.
Ένα έλλογο σχέδιο στηριγμένο σε γνώσεις και γενικευμένες εμπειρίες.
Η ύπαρξη ενός κριτικού προσανατολισμού, ενός σχεδίου ζωής και κοινωνικής ανάπτυξης, ενός οράματος και μιας εξιστόρησης μας δίνει την αίσθηση ότι μπορούμε να ορίζουμε τις τύχες μας. Μας δίνει ένα βαθύτερο αίσθημα ασφάλειας. Είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει νόημα για την ύπαρξή μας.
Ότι αυτή έχει θετική προσημείωση. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να γίνουμε σκλάβοι των συνθηκών. Υποταγμένοι σε αυτό που κυριαρχεί, δηλαδή στον ξένο έλεγχο της χώρας. ...

























