Μάθημα 1ον: Επιστράτευση!
Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Η κυβέρνηση αποφάσισε, λοιπόν, να δράσει...
προληπτικώς.
Αυτό περιγράφεται κι έτσι:
Πλην της πράξης, διώκεται και η
σκέψη!
Μόνο που ακόμα και η χούντα, σε επίπεδο προσχημάτων, ισχυριζόταν
πως
«η σκέψις δεν διώκεται, μόνο η πράξις - έλεγαν -
διώκεται»...
Βεβαίως, η κυβέρνηση έχει αγαθές προθέσεις. Διαπνέεται από την αρχή «
κάλλιον του θεραπεύειν, το προλαμβάνειν».
(Ασχετο: Το ίδιο κάνουν, για παράδειγμα, οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους:
Βομβαρδίζουν προληπτικά)...
[Φώτο:
ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ Η ΤΥΧΗ ΕΝΟΧΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΩΝ... ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ -
greki]
ΠΟΣΑ ΧΡΩΣΤΑΜΕ; ΠΟΣΑ ΜΑΣ ΚΛΕΨΑΝΕ;
Αλλά
ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Η κυβέρνηση επιστρατεύει τους καθηγητές πριν
αυτοί κάνουν απεργία. Γιατί; Μα για να μην κάνουν την απεργία που
σκέφτονται.
Η κυβέρνηση, συνεπώς, τους επιστρατεύει επειδή θέλει να
προλάβει την «αρρώστια» (σ.σ.: για την κυβέρνηση η απεργία είναι
«αρρώστια»). Για την ακρίβεια,
η κυβέρνηση θέλει να προλάβει το
«έγκλημα» (σ.σ.: για την κυβέρνηση η απεργία είναι «έγκλημα») πριν τη
διάπραξή του (σ.σ.: πριν δηλαδή γίνει απεργία).
Αν το δει κανείς
από αυτή την σκοπιά (την κυβερνητική), τότε η κυβέρνηση θα πρέπει ίσως
να δει και το ενδεχόμενο μιας εξ ολοκλήρου «προληπτικής» θεραπείας της
κοινωνίας από την «ασθένεια» της απεργίας. Γιατί, δηλαδή, οι απεργίες -
«αρρώστια», οι απεργίες - «έγκλημα» να απαγορεύονται μόνο όταν γίνονται;
Γιατί να απαγορεύεται η απεργία μόνο
όταν κάποιος τη σκέφτεται; Και
γιατί να μην απαγορεύεται, αν πρόκειται για «αρρώστια» και «έγκλημα»,
πριν καν ακόμα την σκεφτεί!
*
Αυτά
θα τα δούμε, ενδεχομένως, εν καιρώ. Προς το παρόν έχουμε απαγόρευση
απεργίας και επιστράτευση μελλοντικών απεργών διότι περιέπεσαν
(αποδεδειγμένα) στο αδίκημα της... σκέψης.
Αλήθεια, ο
δημοκράτης Σαμαράς, ο συνταγματολόγος Βενιζέλος και ο «αριστερός»
Κουβέλης δεν ξέρουν ότι η ενέργειά τους μπορεί να εκληφθεί σαν
«αυταρχισμός»; Σαν «αυθαιρεσία»; Σαν «αντιδημοκρατική εκτροπή»;
Το
ξέρουν, αλλά η κυβέρνηση, πιστή στο καθήκον, είναι έτοιμη να επωμιστεί
στωικά κάθε άδικη (σ.σ.: επισημαίνουμε το «άδικη») εναντίον της
κατηγορία, αρκεί να πράξει το χρέος της. Και το χρέος της είναι να
προστατεύει τα παιδιά. Τους μαθητές. Ολους τους νέους. Οπως επίσης να
προστατεύει και τους γονείς των παιδιών.
Οποιος το εξετάσει ψύχραιμα θα το διαπιστώσει: