Γράφει ο Δευκαλίων
Τελειώνοντας την αναφορά μας στα οικονομικά αίτια που διαμόρφωσαν τους κοινωνικούς και πολιτικούς όρους της εξέγερσης της Τυνησίας, συνοψίζουμε τα κυριότερα συμπεράσματα:
1. Η Τυνησία ήταν μία χώρα πρότυπο, κατά την συλλογιστική του νεοφιλελευθερισμού, αφού τα κυριότερα -κατά τον χωροφύλακα του ΔΝΤ- δημοσιονομικά μεγέθη, όπως το Δημόσιο Έλλειμμα, το Χρέος και το ΑΕΠ, παρουσίαζαν τα μεν σαφέστατη πτωτική τάση, ενώ το δεύτερο μεγάλωνε κάθε χρόνο.
2. Παρ’ όλο που η Τυνησία, σύμφωνα με τα κριτήρια του ΔΝΤ, κατατάσσονταν στις ανεπτυγμένες οικονομίες, στη βάση του κοινωνικού εποικοδομήματος η ανεργία και κατά συνέπεια η φτώχεια και η εξαθλίωση, διέλυαν τον κοινωνικό ιστό και καθημερινά έθεταν τα θεμέλια μίας βίαιης κοινωνικής εξέγερσης.
3. Τα αίτια της ανεργίας και ευλόγως της αυξανόμενης φτώχιας και εξαθλίωσης, πρέπει να αποδοθούν στους μηχανισμούς του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, το οποίο διανέμει τον παραγόμενο πλούτο ανισομερώς, προς όφελος των κυριάρχων οικονομικά και πολιτικά τάξεων.
4. Το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο, για ακριβώς αυτούς τους λόγους (αυξανόμενη φτώχια και εξαθλίωση), είναι καταδικασμένο να ηττάται σε όλο και περισσότερα πεδία και όσο η διεθνής οικονομική κρίση θα εντείνεται.
Η σκέψη και ενόραση όλων των πατριωτικών δυνάμεων σε κάθε χώρα, πρέπει σήμερα -εκτός από την ενασχόληση με την καθημερινή πολιτική πάλη εναντίον των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού- να προβληματίζεται για το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της μετά –νεοφιλελεύθερης εποχής. ...




































