(Επιστολή
του Ραφαήλ
Μαϊόπουλου, που
δημοσιεύτηκε
στην
“Καθημερινή”
στις 5.8.09)
Ας
μου επιτραπούν
μερικές
σκέψεις πάνω
στην άποψη του κ.
Αντ.
Καρκαγιάννη
ότι “ο
επιλεγόμενος
από την κυβέρνηση
δικαστής (…) είναι
φυσικό
να
αισθάνεται
εξαρτημένος
και
υποχρεωμένος
να ικανοποιήσει
τις προσδοκίες
των
εκλεκτόρων…”
(άρθρο του με τίτλο
“Τα της
Δικαιοσύνης”,
“Καθημερινή” 2.6.09).
1. Το
“φυσικό” για
τους δικαστές
δεν είναι αυτό
που ο κ. Καρκαγιάννης
αναφέρει αλλά
εκείνο που οι
αρχαίοι χρόνοι
και η
οικογένεια και
το σχολείο
έχουν διδάξει:
να κάνουν το
καθήκον τους
σύμφωνα με τον
Νόμο και τη
συνείδησή τους
και όχι
σύμφωνα με τις
προσδοκίες των
όποιων
“εκλεκτόρων”
τους (ή άλλων
τινών…).
Εκείνο
ακριβώς που, εδώ
και πολλά
χρόνια, έχει
γίνει δεκτό σε
όλες τις
ευνομούμενες
χώρες. Όπου η
δικαιολογία
“εκτελούσα
εντολές” δεν
γίνεται
αποδεκτή, όπου
πρωθυπουργοί
και πρόεδροι
κρατών
ανακρίνονται από
αστυνομικούς ή
δικαστές και
τιμωρούνται
από δικαστές –
αστυνομικούς
και δικαστές
“επιλεγόμενους
από την
κυβέρνηση” –
όπου ακόμα και
το ποιος θα ήταν
Πρόεδρος ενός
κράτους (των
ΗΠΑ)
αποφασίστηκε
το 2004 από
ελάχιστους
δικαστές,
επιλεγόμενους
από τον Πρόεδρο.
2. Το ως
άνω “είναι
φυσικό…” του κ.
Καρκαγιάννη αν
ίσχυε για τους
δικαστές θα
ίσχυε, κατά
μείζονα λόγο,
και για την
ηγεσία και τα
στελέχη όλου
του Δημόσιου Τομέα
– Δημόσιων
Υπηρεσιών,
Δημόσιων
Επιχειρήσεων,
Ενόπλων
Δυνάμεων,
Σωμάτων
Ασφαλείας…























