Tου Πασχου Μανδραβελη
Ενας από τους πρώτους καημούς που εξεφράσθησαν μόλις ανακοινώθηκε το «σχέδιο Καλλικράτης» για τη συνένωση των δήμων και την αποκέντρωση του δαιδαλώδους, όσο και σπάταλου, κράτους ήταν η μελλοντική τύχη των βουλευτών. Ο καημός -και η αντίρρηση- λέει ότι με το νέο σύστημα στο οποίο χιλιάδες θα εκλέγουν τον νέο περιφερειάρχη, ο ρόλος των βουλευτών στο ισοζύγιο της τοπικής εξουσίας συρρικνώνεται.
Η πρώτη και η πλέον λογική απάντηση σ’ αυτή την ένσταση είναι «σκασίλα μας!». Αν είναι να αλλάξουν οι δομές του κράτους, αν είναι να αποκτήσουμε πιο ευέλικτη, πιο δημοκρατική και λιγότερο σπάταλη διοίκηση, ας κάνουν την καρδιά τους πέτρα οι βουλευτές. Αυτό που δεν κατανοούν είναι ότι με το νέο σχέδιο μπορεί να αναβαθμιστεί ο ρόλος τους. Μπορεί να κάνουν αυτό που το Σύνταγμα επιτάσσει, «οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Εθνος», αντί να μας ζαλίζουν με την Ανω Κωλοπετινίτσα, η παραγωγή γεώμηλων της οποίας υπέστη ζημιές.

























