Η διατύπωση της πρότασής μου, την προηγούμενη εβδομάδα εδώ στα Επίκαιρα, για τη δημιουργία ενός μεγάλου λαϊκού μετώπου με αντίστοιχες συμμαχικές πλειοψηφίες σε πολιτικό επίπεδο προκάλεσε ταραχή στο σύστημα. Το τελευταίο προσπάθησε να εμφανίσει την πρόταση λαϊκής ισχύος και αισιοδοξίας ως μπαμπούλα. Εκείνο που τους ενόχλησε ιδιαίτερα ήταν ο πυρήνας του σκεπτικού μου:
Αντί να προσδιορίζεται πρώτα το ποιος θα συμμετέχει σε ένα τέτοιο μέτωπο και στην κυβέρνηση που θα επιδιώξει να συγκροτήσει, θα πρέπει πρώτα να συμφωνηθεί τόσο ένα ελάχιστο πρόγραμμα άμεσης υλοποίησης, όσο και ένα πρόγραμμα μεγαλύτερου χρονικού ορίζοντα Προγράμματα που μπορούν να προταθούν από όλους όσους συμφωνούν με μια τέτοια μεθόδευση.
Το δεύτερο βήμα είναι, με βάση αυτό το πρόγραμμα, να κληθούν σε ένα δημόσιο και δημιουργικό διάλογο οι αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις. Διότι το ζητούμενο δεν είναι «με ποιόν πάω»; Αλλά το πιο πρόγραμμα σωτηρίας χρειάζεται η χώρα. Με βάση αυτό το πρόγραμμα αυτοπροσδιορίζονται και οι δυνάμεις που θέλουν να συμμετάσχουν σε μια τέτοια πολιτική συμμαχία. Όσο ευρύτερες και πιο ειλικρινείς οι συμμετοχές, τόσο μεγαλύτερη η αισιοδοξία στο λαό, οι ελπίδες του. Και αυτό ακριβώς είναι που πείραξε τα παπαγαλάκια του συστήματος. Διότι όπως έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα, το ζητούμενο δεν είναι μόνο ένα καλό πρόγραμμα, το οποίο ασφαλώς είναι θεμελιακό. Αλλά και μια πειστική εναλλακτική πολιτική πράξη που θα οδηγεί σε κοινές δράσεις την κατακερματισμένη πλειοψηφία.
Σε αυτό το μέτωπο έχουν θέση όλοι όσοι κάνουν κριτική στο σύμπλεγμα Ολιγαρχίας και Τρόικας από δημοκρατική σκοπιά. Οι οποίοι συμφωνούν ότι επείγει να αποτραπεί το ολοκαύτωμα της πατρίδας με πολιτικές ενάντια στον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό εδώ και στις Βρυξέλλες. ...
































