Ας ελπίσουμε η συμμαχία μας με το Ισραήλ να είναι μια ανοησία κι όχι ένα “στρατηγικό σχέδιο εξωτερικής πολιτικής”… (
σίβυλλα)
Ελλάδα – Ισραήλ ισχυρή Συμμαχία και επιστροφή στο «εθνικό» αμυντικό δόγμα των ΗΠΑ
Του Νεοκλή Θεοδωρόπουλου
Η ελληνική και διεθνής κοινή γνώμη
ξαφνιάστηκε από τον «έρωτα» και απύθμενο θαυμασμό της φιλοαραβικής Ελλάδας προς το Ισραήλ, που αναγνώρισεεν τέλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατ’ επιταγή των ΗΠΑ.
Η χθεσινή δήλωση του κ. Δρούτσα, που χειρίζεται την εθνική εξωτερική μας πολιτική, πως «πρόκειται για μια συμμαχία στηριγμένη σε ένα στρατηγικό σχέδιο…», ηχεί μόνο ως ένα κακότεχνο σενάριο, όπου έχουμε ρόλο κομπάρσου…
Γιατί;
1. Τα αραβικά καθεστώτα, στο σύνολο τους (εξαιρουμένης της Συρίας), είναι εύθραυστα και απολύτως ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ. Η στάση τους απέναντι στο δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακού λαού είναι αμφιλεγόμενη και βασικά στηρίζεται στο να μην έχουν λαϊκές εξεγέρσεις στις χώρες τους, μιας και η εξουσία ανήκει σε μονάρχες.
2. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής δεν διαθέτει πολιτική νομιμοποίηση, αλλά επιπροσθέτως δεν εκφράζει τον Παλαιστινιακό λαό και τις πολιτικές του οργανώσεις.
3. Ο αναδυόμενος βασικός «κακός» και "υπεύθυνο" -σύμφωνα με τη δύση και το Ισραήλ- για όλα τα "κακά" στην ευρύτερη περιοχή, είναι το Ιράν.
4. Η Τουρκία, αναπτύσσεται ραγδαία τόσο οικονομικά (με τεράστιους ρυθμούς), όσο και πολιτικά, σ’ ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, αλλά και στην περιοχή (Ιράν, πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, Αραβικό Κόλπο, αλλά και στα Βαλκάνια).
Σ’ αυτή την παγιωμένη “κατάσταση” είχαμε τον Στόλο της Ελευθερίας και την επιχείρηση για την ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Ένα νέο και κομβικό γεγονός στην τελματωμένη Μ. Ανατολή, με “πρωτομάστορα” και μπροστάρη την Τουρκία του Ερντογάν.
Μια ανθρωπιστική αποστολή που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κρίνουν, εκ των αποτελεσμάτων της και παρενεργειών της, που εντάσσεται κι αν εντάσσεται στο παραπάνω πάζλ, ή ήταν ένα «τυχαίο» γεγονός, μια απλή «συγκυρία»…