Του Κυριάκου Μαντούβαλου
Το ματωμένο πρόσωπο του Κωστή Χατζηδάκη μου επιβεβαιώνει πως δεν αντέχω τη βία. Αναστατώνομαι καθώς βλέπω στην τηλεόραση εικόνες από το επεισόδιο. Θλίβομαι για όλους τους εμπλεκόμενους.
Χάνω όμως τα λογικά μου, τρελαίνομαι, όταν αυτό το φαινόμενο «χτυπάει» εκατομμύρια αθώους, μαζικά, κυριολεκτικά τραγικά και αδικαίωτα…Πόσοι γέροντες, απόμαχοι της δουλειάς από τα ξημερώματα «κακοποιούνται», περιμένοντας ατελείωτες ώρες, σαν τις άδικες κατάρες, έξω από τα ΙΚΑ…
Πόσοι βαριά χτυπημένοι από αρρώστιες «σπρώχνονται» στο θάνατο, στα νοσοκομεία -αποθήκες μελλοθανάτων και άνδρα πλουτισμού για ατιμώρητα λαμόγια Α και Β κατηγορίας.
Αν η κακοποίηση του Χατζηδάκη είναι αποτρόπαιο έγκλημα, τότε τι είναι ο, μέρα –νύχτα, βασανισμός χιλιάδων συνομηλίκων του, ανήμπορων, εξαρτημένων, ναρκομανών, εγκαταλελειμμένων στην οδό Μενάνδρου, στο κέντρο της Αθήνας. Αυτούς μάλιστα κανένας αστυνομικός δεν τρέχει να τους προστατεύσει, το αντίθετο.
Γιατί η βία μιας μικρής ομάδας αγανακτισμένων διαδηλωτών είναι… αξιοπρόσεκτη και των χιλιάδων πάνοπλων εκπαιδευμένων γομαριών-ΜΑΤατζήδων, που σχεδόν ηδονικά χτυπάνε αδιάκριτα και πνίγουν το κέντρο της Αθήνας με καρκινογόνα χημικά , είναι …πταίσμα ανάξιο αναφοράς. ...



























