Υπάρχουν στιγμές, στην
ιστορία ενός Λαού, που συμπυκνώνουν το χρόνο. Ενώνουν την ιστορία με το παρόν
και το μέλλον.
Αυτές οι στιγμές, είναι
οι στιγμές που λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις. Διατυπώνονται τα μεγάλα Ναι,
και τα μεγάλα Όχι.
Προφανώς τα Ναι και τα
Όχι τα διατυπώνουν οι Πολιτικές Ηγεσίες. Οι οποίες και κρίνονται για το κατά πόσο
ανταποκρίνονται στα κελεύσματα των καιρών. Κατά πόσο οι αποφάσεις τους,
διασφαλίζουν στο Έθνος και το Λαό, την Αξιοπρέπεια και την Ευημερία που τους
αξίζει.
Μία τέτοια στιγμή
αναμφίβολα, είναι η σημερινή. Χαρακτηρίζεται από τη διαπραγμάτευση, που γίνεται
ώστε να καταστεί το Ελληνικό Χρέος βιώσιμο. Από μια κρίσιμη διαπραγμάτευση για
τις νέες θυσίες και τη νέα δανειακή σύμβαση, που θα υπογράψει η χώρα.
Δυστυχώς οι απαιτήσεις
των δανειστών μας, θέτουν ένα αδυσώπητο και συνάμα εκβιαστικό δίλημμα στον
Ελληνικό Λαό. Από τη μία έχουμε την προοπτική της άμεσης χρεοκοπίας, της παύσης
πληρωμών και της πτώχευσης της χώρας. Από την άλλη έχουμε ένα προτεινόμενο
πρόγραμμα, που φαίνεται απλά να καθυστερεί την πορεία προς τη χρεοκοπία και την
πτώχευση. Ένα πρόγραμμα, που με όχημα την βαλκανιοποίηση της χώρας, καταλήγει
σε περαιτέρω εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού, σε διάρρηξη και κατάργηση των
Κοινωνικών Δικαιωμάτων του. Αυτά άλλωστε αποτυπώνονται στις προτάσεις της
τρόικα για τις εργασιακές σχέσεις (κατάργηση του κατώτατου μισθού, μετενέργεια,
απαξίωση των συλλογικών συμβάσεων και διαπραγματεύσεων κτλ) και τα ασφαλιστικά
δικαιώματα του Ελληνικού Λαού.
Η απάντηση σε αυτό το
δίλημμα είναι προφανής. Και είναι ΟΧΙ
στο δίλημμα. ...




























