(η επανάσταση αρχίζει από το νου, όταν το συναίσθημα
του κάνει χαρακίρι)
του
Σωτήρη Γλυκοφρύδη
Ο άνθρωπος είναι το πιο διεστραμμένο
ον στη γη. Δημιουργεί έναν ιδεαλισμό και έναν ωφελισμό, χωρίς να έχει επίγνωση
το πόσο ακραίος γίνεται όταν συνυπάρξει σε αυτόν η αγία τριάδα που λέγεται
φόβος, ανοησία, απληστία. Η έλλειψη του «Αγίου Πνεύματος» είναι γεγονός, για
αυτό και την εν τω βάθει αυτή ιδιότητα την αναζητούσε.
Ο άνθρωπος είναι το πιο
δυστυχισμένο ον στη γη, και τη δυστυχία του αυτή την κάνει ιδεολογία,
προσδοκώντας μια δημοκρατία, μιαν αγάπη, έναν παράδεισο στη γη, και μια
επιμέρους γνώση που την κάνει θεο-φιλοσοφία. Εάν η γνώση υπήρχε δεν θα αναδύετο
η φιλοσοφία, ούτε ιερό σύμβολο θα ήταν η κουκουβάγια που κρώζει τα δεινά και
ανοίγει τα φτερά της βράδυ.
Ο άνθρωπος είναι το πιο κωμικό αν
στη γη, περικλειόμενος με μια σοβαρότητα, που είναι σοβαροφάνεια εν τέλει. Εάν
η τραγωδία είναι μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας, δεν θα υπήρχε ο
Αριστοφάνης που κατ’ αυτόν τραγωδία επαναλαμβανόμενη καταντάει κωμωδία. Ο
Αριστοφάνης είναι ο πιο πεμπτουσιακά τραγικός ποιητής στη γη.
Βρισκόμαστε σε έναν κυκεώνα, που από
πλευράς εξελικτικής προσέγγισης βρίθει από επαναστάσεις, κατά βάση ατυχείς. Από τον Αναξίμανδρο και τον Ηράκλειτο και ως
τον εννοιολογιστή Σωκράτη, από τον Λούθηρο, τον Δαρβίνο και τον Μαρξ,
επαναλαμβάνεται μια τραγωδία επανάστασης που καταντάει κωμωδία μέσα από
αιώνιους φοιτητές επαναστάτες. Αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προσπαθούν
να αναστείλουν την εξέλιξη, ενώ την επιταχύνουν. Η φαρσοκωμωδία της ζωής, μετά
τους προσωκρατικούς, ξεπροβάλλει σε όλο της το μεγαλείο. ...