Αυτή είναι η αρρώστια. Και πρέπει να ειπωθεί καθαρά: Το Φιλοκτήτειο σύνδρομο κοινωνικής αυτοματαίωσης

Το Φιλοκτήτειο σύνδρομο κοινωνικής αυτοματαίωσης

του Δημήτρη Καραμήτσα

"Δεν μας νικά μόνο η συντήρηση. Μας νικά η ηττημένη συνείδηση των ανθρώπων που υποτίθεται ότι θέλουν την αλλαγή."

Υπάρχει μια στάση που πλέον δεν μπορεί να βαφτίζεται ούτε ρεαλισμός ούτε πολιτική ωριμότητα ούτε απογοήτευση. Είναι παραίτηση. Είναι φόβος. Είναι ηττημένη συνείδηση. Είναι έλλειψη σθένους και εγκεφαλικής κατεύθυνσης, επιλογής, πρόθεσης, έλλειψη τάσης και πορείας.

Και το χειρότερο είναι ότι δεν αφορά μόνο τους συντηρητικούς, τους βολεμένους, τους διαχειριστές και ευνοούμενους της παρακμής που οι ίδιοι προκάλεσαν, τους ανθρώπους που ιστορικά φοβούνται κάθε αλλαγή επειδή κάθε αλλαγή απειλεί τη μικρή τους ασφάλεια. Αυτοί είναι, κατά κάποιον τρόπο, αναμενόμενοι.

Το πρόβλημα είναι πλέον στους δικούς μας.

Σε εκείνους που μιλούν για αλλαγή, αλλά δεν παράγουν προτάσεις.

Σε εκείνους που καταγγέλλουν το σύστημα, αλλά δεν φτιάχνουν εργαλεία υπέρβασής του.

Σε εκείνους που οργίζονται, αλλά δεν οργανώνουν.

Σε εκείνους που ξέρουν να αποδομούν τα πάντα, αλλά δεν χτίζουν τίποτα.

Σε εκείνους που πεινούν, αλλά ούτε σπέρνουν, ούτε οργώνουν.

Σε εκείνους που περιμένουν πάντα κάποιον άλλον να πει, να πράξει, να εκτεθεί, να πληρώσει το κόστος.

Πού είστε;

Τι έχετε πάθει;

Τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας;

Μια κατεστραμμένη χώρα όπου όλοι θα ξέρουν να ειρωνεύονται και κανείς δεν θα ξέρει να προτείνει;

Μια κοινωνία που θα έχει εξαιρετική ικανότητα να διακρίνει το λάθος, αλλά καμία δύναμη να σκεφτεί και να παράξει το σωστό;

Έναν λαό εκπαιδευμένο να γκρινιάζει, να υποψιάζεται, να καταγγέλλει, να αποσύρεται και τελικά να ηττάται;

Δεν αρκεί πια η κριτική.

Η κριτική χωρίς πρόταση έχει γίνει καταφύγιο.

Έχει γίνει άλλοθι.

Έχει γίνει ασφαλές κρησφύγετο ανθρώπων που δεν θέλουν να ρισκάρουν ούτε σκέψη, ούτε πράξη.

Διότι η πρόταση εκθέτει. Η πρόταση δεσμεύει. Η πρόταση μπορεί να κριθεί, να απορριφθεί, να πολεμηθεί, να γελοιοποιηθεί. Γι’ αυτό πολλοί προτιμούν την κριτική. Η κριτική σε αφήνει καθαρό. Η πρόταση σε βάζει μέσα στη μάχη.

Αλλά χώρα δεν σώζεται με καθαρούς θεατές.

Χώρα σώζεται με ανθρώπους που σκέφτονται, προτείνουν, συγκρούονται, οργανώνουν, επιμένουν.

Η πρόταση αλλάζει τον κόσμο, η πρόταση είναι ο φορέας της αλλαγής και της υπέρβασης, η πρόταση είναι ο δρόμος της πορείας.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται αυτό που πλέον αποκαλώ Φιλοκτήτειο σύνδρομο κοινωνικής αυτοματαίωσης. Είναι η κατάσταση κατά την οποία μια κοινωνία εγκαταλείπει ή απαξιώνει την αναγκαία λύση και τους φορείς της, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι οι φορείς της αλλαγής εσωτερικεύουν την ήττα, αποσύρονται στην ασφάλεια της κριτικής και παραιτούνται από το καθήκον της πρότασης, της οργάνωσης και της πράξης, απενεργοποιώντας κάθε προοπτική.

Όπως οι Έλληνες εγκατέλειψαν τον Φιλοκτήτη στη Λήμνο, επειδή η πληγή του ήταν ενοχλητική, παρότι κρατούσε το αναγκαίο για τη νίκη τόξο του Ηρακλή, έτσι και η κοινωνία μας εγκαταλείπει συχνά τους φορείς της λύσης. Δεν αντέχει την πληγή τους, την ενόχληση που προκαλούν, το κόστος που φέρουν, την αλήθεια που κουβαλούν. Θέλει το τόξο, αλλά όχι τον τοξότη. Θέλει τη σωτηρία, αλλά όχι την δράση της αναγκαίας αλλαγής.

Όμως το σύνδρομο δεν σταματά εκεί. . .

Το έγκλημα της Γάζας, οι δράστες και οι συνένοχοι φασιστοναζήδες ανθρωποπίθηκοι.

Άρθρα του Δημήτρη Καραμήτσα,

Η χυδαία γενοκτονία στην Γάζα αποτελεί το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα της ανθρωπότητας. Είναι η πιο μαύρη ιστορία της ανθρωπότητας στην εποχή της πληροφορίας και θα μείνει στην ιστορία, όσο υπάρχει ανθρωπότητα. 

Το χυδαίο έγκλημα των δεξιών φασιστοναζήδων του κράτους Χ, που στηρίζονται από τους όμοιούς τους με οποιονδήποτε μανδύα σε όλο τον πλανήτη και την πλειοψηφία των κατοίκων του δήθεν κράτους τους, που είναι και οι ίδιοι δολοφόνοι (και σχεδόν όλοι έποικοι σε ξένη γη), δεν διαπράττεται στα κρυφά όπως η μαζική εξόντωση αναρχικών, κομμουνιστών, ομοφυλόφιλων, τσιγγάνων και εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών και των συμμάχων - ομοϊδεατών τους.

Το χυδαίο έγκλημα που διαπράττεται με βάση την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα και διάκριση, λαμβάνει χώρα με πλήρη και σχεδόν ταυτόχρονη ενημέρωση του συνόλου της "ανθρωπότητας". Ενας απόλυτα εξοπλισμένος στρατός εναντίον αμάχων. Ενα "κράτος" που δολοφονεί όποιον θέλει, όπου θέλει και επιτίθεται σε όποιο κράτος θέλει χωρίς καμία κύρωση.

Η διεθνής συμμορία κρατών του φασιστοναζισμού τους στηρίζει απόλυτα και είναι συμμέτοχη και συνένοχη ως άμεση συνεργός και ηθική αυτουργός. 

Τα ανωτέρω αποδεικνύουν ότι οι συντηρητικοί φασιστοναζήδες πίθηκοι παραμένουν οι ίδιοι και απαράλλακτοι στον ρου της ιστορίας. Επιθυμούν να μην εξελίσσονται ως όντα και να πιστεύουν σταθερά στις ίδιες "αξίες" που σηματοδοτούνται και προέρχονται από την παρουσία τους στα ... δέντρα.

Είστε το ίδιο πρωτόγονοι, το ίδιο πρωτόγονοι και το ίδιο κανίβαλοι, το ίδιο ατομικά πεινασμένοι και αιμοβόροι όσο ήταν οι πρωτάνθρωποι πρόγονοί σας. Δεν χρειάζεται καμία φιλοσοφία και καμία επιστήμη για να ανακαλύψει το πως ζούσαν και τι πίστευαν και έκαναν οι πρωτάνθρωποι.

Εχει εσάς ως ζωντανό αντικείμενο μελέτης και δεν διαφέρει καθόλου η πρωτόγονη χυδαιότητά σας, από αυτή κάθε πρωτόγονου χυδαίου ανθρωποπίθηκου. Η ιστορία πείθει περαιτέρω για το ποια είναι η σε ευθεία γραμμή η καταγωγή σας και η καταγωγή όσων χυδαίων έχετε στο μυαλό σας ως αντιλήψεις. Δεν αλλάξατε ποτέ και δεν θέλετε να αλλάξετε. 

Εάν η ανθρωπότητα μαστίζεται από αυτοκαταστροφική ψυχασθένεια εσείς είστε οι φορείς της. Κάθε τι χυδαίο και στρεβλό στην ιστορία και στην σύγχρονη πραγματικότητα φέρει τα ίδια χαρακτηριστικά και αίτια και είναι δικό σας έργο. . . .

του Δημήτρη Καραμήτσα, ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Σε άλλες εποχές και σε άλλες κοινωνίες, όπου οι σκεπτόμενοι αξιοπρεπείς

άνθρωποι θα αποτελούσαν την δημοκρατική πλειοψηφία, το μαζικό και σύνθετο έγκλημα των Τεμπών 

θα οδηγούσε ακόμα και σε θεσμικές αλλαγές προκειμένου να αποτραπούν τέτοια τραγικά εγκληματικά γεγονότα.

Τα όσα επακολούθησαν της τέλεσης του εγκλήματος, θα είχαν

 προκαλέσει με βεβαιότητα ευρύτερες θεσμικές αλλαγές, ώστε να

 αποτρέπεται η δυνατότητα παρέκκλισης και υπόγειας παρακρατικής

 δράσης σε πολιτειακούς παράγοντες σε δικαστικούς και δημόσιους

 λειτουργούς, σε εταιρείες και πρόσωπα με οικονομικά

συμφέροντα, σε κάθε σκοτεινή δράση που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε

οργανωμένο έγκλημα και εγκληματική οργάνωση και, μάλιστα, αδίστακτη και πλήρως

διαπλεκόμενη με φορείς όλων των μορφών εξουσίας.

Τέτοια συμβάντα θα είχαν τουλάχιστον προκαλέσει τον προβληματισμό για την

αναγκαιότητα θεσμικών αλλαγών στην λειτουργία της κοινωνίας και της πολιτείας.

Ομως στον τόπο μας και στις κοινωνίες μας κυρίαρχη κοινωνικά είναι η ομάδα

των νεο-οθωμανών ανθρωποπιθήκων, η “τάξη” των συντηρητικών συστημικών, που

υπηρετείται από την κατοχή του κράτους και, αντίστοιχα, υπηρετεί στο ουσιαστικό και

κοινωνικό επίπεδο αυτή του την ταυτότητα και φαύλη λειτουργία.

Απόδειξη: Μετά το έγκλημα των Τεμπών τα τραίνα εξακολούθησαν να

λειτουργούν με τους ίδιους όρους εγκληματικής ανασφάλειας. 

Οι κυβερνώντες παραμένουν στην θέση τους, παρότι έσπευσαν από την επόμενη ημέρα να μιλήσουν

με βεβαιότητα για ατύχημα και να αποδώσουν ευθύνη σε έναν αποθηκάριο που με

ρουσφέτι και χωρίς τα τυπικά προσόντα έγινε σταθμάρχης και μάλιστα σε έναν από

τους μεγαλύτερους σιδηροδρομικούς σταθμούς και κόμβους της χώρας. 

Κάποιοι φορείς της δημόσιας εξουσίας πραγματοποίησαν ανενόχλητοι ουσιώδεις μεταβολές

στον τόπο του εγκλήματος, άλλοι ανενόχλητοι δεν έκαναν τοξικολογικές εξετάσεις κατά

τις νεκροψίες, άλλοι αρνήθηκαν την εκταφή θυμάτων, άλλοι ανενόχλητοι αλλοίωσαν ή

και εξαφάνισαν στοιχεία και πειστήρια και άλλοι προπαγάνδισαν και προπαγανδίζουν

αηδιαστικές απόψεις. Σταματώ την απαρίθμηση γιατί με καταλαμβάνει αηδία και

νοιώθω και εγώ θύμα που δεν έχει οξυγόνο.

Για ουσιώδεις όμως πραγματικές και θεσμικές αλλαγές, που θα αποτρέπουν

ακόμα και την σκέψη τέτοιων δράσεων κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν σκέφτεται.

Διανοούμενοι σοβαροί και αξιοπρεπείς είτε δεν υπάρχουν στην χώρα είτε είναι

φιμωμένοι.

Και όλοι εμείς οφείλουμε ως πρόταγμα να αγωνιζόμαστε με τους γονείς και

συγγενείς των θυμάτων να πείσουμε και, πλέον, να πιέσουμε τους ταγούς και

παράγοντες της εξουσίας να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη για το έγκλημα. . . .

Μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους οι δεξιο-συντηρητικοί ανθρωποπίθηκοι ετοιμάζονται να προκαλέσουν και τον τρίτο...

Του Δημήτρη Καραμήτσα

Μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους οι δεξιο-συντηρητικοί ανθρωποπίθηκοι ετοιμάζονται να προκαλέσουν και τον τρίτο και τελικό.

Δεν είναι καθόλου περίπλοκο για τον στοιχειώδη γνώστη της ιστορίας να αναλύσει και στην συνέχεια να συμπεράνει ως προς τις θεμελιώδεις βάσεις και αίτια κάποιων σημαντικών ιστορικών γεγονότων και ταυτόχρονα ως προς τις τάσεις και τα χαρακτηριστικά συγκριμένων πολιτικών σχηματισμών και αντιλήψεων, ιδίως από την “μακροχρονική” ιστορική ανάλυση. 

Ένα ουσιώδες και κρίσιμο ιστορικό συμπέρασμα είναι ότι η δεξιά, η ευρωπαϊκή δεξιά, (αλλά και η παγκόσμια), υπό οποιαδήποτε μορφή, θεώρηση και παραλλαγή της, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για τους δύο μεγάλους παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα.  

Και οι δύο φονικότατοι και αισχροί παγκόσμιοι πόλεμοι στην Ευρώπη, προκαλούνται και εξελίσσονται αποκλειστικά από την ευρωπαϊκή δεξιά, η οποία, συνακόλουθα, φέρει και την αποκλειστική ευθύνη για αυτούς. . . .

2024 Rock Collection Fresh Rock Revival Movement Era +2023 [Από τον Δημήτρη Καραμήτσα]

Αναπαραγωγή όλων

2024 ROCK COLLECTION FRESH ROCK REVIVAL MOVEMENT ERA (+2023)

από το χρήστη Dimitris Karamitsas

Λίστα αναπαραγωγής•3.494 βίντεο•4.074 προβολές

Μια μουσική κίνηση αληθινής ροκ είναι καθ' οδόν. Ακούστε τους.REAL ROCK.

Αναπαραγωγή όλων

https://www.youtube.com/playlist?list=PLjdTL0m3528osSBJWSf9VFmqurRyi9d4b

Ηταν Σάββατο πρωΐ στα τέλη Ιουλίου του 2024, με χρονικό φόντο τις τελευταίες συναυλίες του μουσικού φεστιβάλ RELEASE ATHENS.

Ανακουφισμένος πλέον, επειδή είχαν αποκρουστεί νομικά οι κινήσεις κάποιων που ήθελαν να καταστρέψουν και να ματαιώσουν το φεστιβάλ, κάθισα στο μπαλκόνι με τον καφέ στο χέρι και έβαλα να ακούσω μουσική από το Youtube.

Είχα αρκετούς μήνες να το κάνω, αλλά τώρα ήταν τέλη Ιούλη και τα πράγματα ήταν πλέον πιο χαλαρά εργασιακά.

Ξαφνικά και απρόσμενα, διαπίστωσα ότι υπάρχει φρέσκο "υλικό" να ακούσω.

Επεσα πάνω στους Erotic Secrets of Pompei, μουσικούς απόγονους του Captain Beefheart και της Magic Band, στο Kakistocracy των θαυμάσιων Maruja και άρχισα να αποθηκεύω και να ψάχνω.

Ενας κόσμος που με εκατοντάδες πρόσφατα κομμάτια που ανήκουν στον χώρο του Rock και στις πολλές εκφάνσεις του άρχισε να ανοίγεται μπροστά μου με πράγματα που είχαν προκύψει κυρίως τους τελευταίους μήνες.

Απέκλεισα τα indie κομμάτια γιατί δεν τα θεωρώ Rock, αλλά Pop. Αφησα απέξω το πολύ throat signing του Metal με την αντίληψη του ακραία επιτηδευμένου και συνέχισα την έρευνα.

Τελικά πήρα την απόφαση να κάνω δημόσια την λίστα που ήταν ήδη πολύ μεγάλη (περίπου 100 τραγούδια).

Ομως η έρευνα και οι κυκλοφορίες συνεχίζονταν και δεν μπορούσα να αφήσω απέξω πράγματα που με συγκινούσαν.

Η λίστα "άνοιξε", μπήκαν μέσα και "γερόλυκοι" με νέες κυκλοφορίες, που τους είχα αποκλείσει τελικά.

Μπήκε και μέταλλο (που μπορώ να αντέξω τελικά), προέκυψαν ξανά οι μουσικές "συγγένειες".

Μία πολύ θετική έκπληξή μου ήταν οι γυναίκες στα γκρουπ, μουσικοί και . . .

ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ – ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ : ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ;

Του Δημήτρη Καραμήτσα, Δικηγόρου 

Αυτή η ανείπωτη τραγωδία με τα τραίνα στα Τέμπη έχει γεμίσει με δάκρυα θλίψης και πόνου κάθε άνθρωπο που συναισθάνεται, που αντιλαμβάνεται, που γνωρίζει, που μπορεί να σκέπτεται ελεύθερα ακόμα. 

Αυτή η ανείπωτη τραγωδία με τα τραίνα στα Τέμπη έχει γεμίσει, κάθε άνθρωπο που προσεγγίζει τα πράγματα με σοβαρότητα και σε βάθος, με οργή για την δεξιά, κάθε χρώματος και κάθε κόμματος, τους “θεσμούς”, τους κλεπτοκράτες και όλους εσάς που τους υποστηρίζετε. 

Η τραγωδία των Τεμπών είναι η ίδια η τραγωδία της Ελλάδας και δυστυχώς δεν υπάρχουν μεγάλοι τραγικοί ποιητές για την δραματοποιήσουν στο φιλοσοφικό και πολιτικό βάθος που της αρμόζει και που μόνο αυτοί θα το κατάφερναν. 

Η τραγωδία των Τεμπών είναι η ίδια η τραγωδία του τόπου, τουλάχιστον τα τελευταία 50 (και πλέον χρόνια). 

Δεν είχα γνώση από τον σταθμάρχη παππού μου, που άφησε τη Νομική για να εργαστεί στα τραίνα. Δεν τον πρόλαβα. Είχα όμως αρκετές γνώσεις λάβει από τον πατέρα μου, από την διέλευση του σιδηροδρόμου μπροστά από το πατρογονικό μας κτήμα στο Αίγιο, από τα ατυχήματα και τους νεκρούς, πεζούς και εποχούμενους, από την δική μου προσωπική εμπειρία ως χρήστης του μέσου πολλές φορές και, στην συνέχεια, από την προσωπική γνώση για όσα συνέβαιναν.

 Οι ελληνικοί (κρατικοί) σιδηρόδρομοι, ανήκοντας στο κράτος του δεξιού καθεστώτος, έμειναν για πολλές δεκαετίες χωρίς καμία εξέλιξη, χωρίς εκσυγχρονισμό, με τον “μουτζούρη” του μαζούτ και την “οτομοτρίς” και αυτό ήταν μία σκόπιμη επιλογή των κυβερνήσεων και των προνομιακών πελατών τους, των ανταγωνιστών των τραίνων:  των χερσαίων οδικών μεταφορών, που φυσικά στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν και δεν μπορούσαν να είναι “κομμουνιστές” κάτοχοι καθεστωτικών δημόσιων αδειών. 

Αυτοί οι δεξιοί “αδειούχοι ιδιοκτήτες” και “νοικοκυραίοι” πίεζαν πάντοτε, ώστε τα τραίνα και ο ΟΣΕ (με οποιοδήποτε προηγούμενο όνομα) να μένει πίσω από τις εξελίξεις, να παραμένει στην δεκαετία του ‘50. 

Κάποια στιγμή στην δεκαετία του ‘80 η διαπίστωση της υστέρησης ώθησε στις αποφάσεις για ουσιαστικό εκσυγχρονισμό και εξέλιξη. 

Αυτή διακόπηκε κατά τα έτη της κυβέρνησης Μητσοτάκη με σαφή και ωμή παρέμβαση των “νοικοκυραίων”. 

Υπενθυμίζω την κατάργηση των λεωφορειακών γραμμών του ΟΣΕ και την ιδιωτικοποίηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις. 

Μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεκίνησε η προσπάθεια εκσυγχρονισμού των σιδηροδρόμων. 

Η ΕΡΓΟΣΕ, αρμόδια για τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των έργων ιδρύθηκε το 1996, επί κυβέρνησης του, δεξιού στην πραγματικότητα, “εκσυγχρονιστή” αστού Σημίτη. 

Από κάπου εκεί έπρεπε και θα πρέπει να ξεκινήσει ο σοβαρός έλεγχος, πολιτικός και δικαστικός, αλλά δυστυχώς οι σοβαροί άνθρωποι σπανίζουν εξαιρετικά στην χώρα.

Τα χρόνια εκείνα, που τα δισεκατομμύρια έρεαν για “έργα”, εργαζόμουν ως. . .

Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος θα πρέπει να μην ζει με τον φόβο της επιβίωσης... [του Δημήτρη Καραμήτσα]

"Λαϊκό Κίνημα" - Άρθρα του Δημήτρη Καραμήτσα

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Α. ΑΛΗΘΕΙΑ ή ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ;
Στον αντίποδα της αλήθειας, της επιστήμης, της γνώσης βρίσκεται ο ιδεαλισμός. Είναι το αντίθετο και αντώνυμό της.

Ιδεαλισμός (εκ της πλατωνικής “ιδέας”, που έχει την βάση της στον Τιμαίο τον Λοκρό – προφανώς και στους “πυθαγόρειους”) είναι η πανάρχαια αντίληψη και πρακτική ότι τα πράγματα είναι έτσι επειδή έτσι πιστεύουμε εμείς πως είναι, χωρίς να μπορούμε να προσδιορίσουμε το “γιατί”, το “αίτιο” και την φύση του.

Η “θεωρία των ιδεών” είναι η απώτατη και ανώτερη ποιοτικά έκφραση του ολοκληρωτισμού και της αυθαιρεσίας. Η αλήθεια δεν ανάγεται σε κάτι αποδείξιμο και πραγματικό αλλά σε μία άγνωστη “ιδέα”, την οποία δεν μπορούμε όλοι να αντιληφθούμε (παρά μόνο οι “άριστοι”). 

Αυτοί δε που μπορούν να την αντιληφθούν, δεν μπορούν να την ορίσουν, να την αναλύσουν, παρά μόνο να την περιγράψουν και να την ερμηνεύσουν (σ.σ. “κατά το δοκούν” πάντα).

Συνεπώς κατά την “ιδέα” και τους θιασώτες της, τα πάντα εξηγούνται με αναγωγή στο πλάσμα της ιδέας, που είναι πάντα τέλειο, ίσταται εκτός του κοινώς αισθητού και οφείλει να καθοδηγεί τα γήινα μέσω της πίστης και της υπακοής σε όσους έχουν το “χάρισμα” της αντίληψής της ... .

Το φιλοσοφικό μαθηματικό ολοκλήρωμα της ιδέας δεν βάλλεται, αυτοπροστατεύεται πάντα από το αξίωμα που του προσδίδουν οι “άριστοι” αντιλήπτορες και ερμηνευτές του.

Β. Λίγη ιστορία...

ΝΕΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΡΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΣΥΡΙΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΑΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΩΝ ΕΔΑΦΩΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ

του Δημήτρη Καραμήτσα

Α. Οθωμανοί – Τούρκοι: Σύντομη ανάλυση της μεθοδολογίας τους

            Οι μνήμες των λαών της περιοχής από την Οθωμανική αυτοκρατορία, που κάποτε ήταν η μεγαλύτερη χερσαία αυτοκρατορία του πλανήτη, (εξ ου και τα “σύνορα της καρδιάς” του νεο-σουλτάνου) είναι ακραία αρνητικές.

            Το σύστημα εξάπλωσης και διακυβέρνησης της αυτοκρατορίας και της νεο-Τουρκίας βασίζεται στο δόγμα της βίας, με το πρωτόγονο σχήμα ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας.

            Για τον λόγο αυτό, παρά τη μακραίωνη ιστορική της παρουσία, η Οθωμανική αυτοκρατορία λειτουργούσε με εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις με αποτέλεσμα να διατηρηθούν οι εθνικές συνειδήσεις των κατεχόμενων λαών.

            Συλλαμβάνοντας τα ανωτέρω, ο Μουσταφά Κεμάλ, “διδάσκαλος” του Χίτλερ (κατά τον ίδιο) προχώρησε σε πράξεις ωμής βίας και καταπίεσης προκειμένου να ονομάσει Τούρκους και να τουρκοποιήσει τους ιστορικούς λαούς της Μικράς Ασίας, καθώς η πληθυσμιακή εθνική συγκρότηση του περιορισμένου στην Μικρά Ασία νεοτουρκικού κράτους (λιγότερο από 1/3 οι έχοντες τουρκική εθνική συνείδηση), δεν του επέτρεπε να αισιοδοξεί για την διατηρησιμότητά του. Το δόγμα “ένα κράτος, ένας λαός, ένας ηγέτης” είναι δικό του δημιούργημα και όχι του Αδόλφου Χίτλερ και για αυτό τον λόγο αποκλήθηκε “Ατατουρκ” (πατέρας των Τούρκων).

Στην προσπάθειά του αυτή, απέτυχε με τους Κούρδους, που αποτέλεσαν τον ουσιαστικό σύμμαχό του στις ακραίες στρατιωτικές και δολοφονικές ενέργειες κατά των λαών/εθνών της Μικράς Ασίας, που κρίθηκε από τους νεότουρκους ότι πρέπει να πάψουν να υφίστανται στο νέο κράτος. Αυτό που ο Κεμάλ είχε υποσχεθεί στους Κούρδους ηγέτες ήταν η ανεξαρτησία των κουρδικών περιοχών της Ανατολικής Τουρκίας, ώστε να αποτελέσουν νέο ανεξάρτητο κράτος (κατ’ άλλους ιστορικούς υποσχέθηκε απλώς την πλήρη διοικητική αυτονομία τους σε ομόσπονδο κράτος). Αυτό που επακολούθησε ήταν μια κλασσική τουρκική “μπαμπεσιά”, όπως ορίζει την έννοια η τουρκική γλώσσα. Πιστοί στο δόγμα του μονοεθνικού κράτους, ο Μ. Κεμάλ και οι επίγονοί του, απαγόρευσαν οποιαδήποτε αναφορά στην ύπαρξη άλλου έθνους στην τουρκική επικράτεια και το επιβάλλουν επί σχεδόν ένα αιώνα με τα πιο ακραία μέσα βίας και καταστολής.

            Συνεπώς, όταν κάνουμε λόγο για την Τουρκία, θα είναι χρήσιμο να αναλύουμε τις μεθόδους της και τις πρακτικές/στρατηγικές που χρησιμοποιεί. Οι Τούρκοι, γνωρίζουν καλά ότι το κατεξοχήν και γενεαλογικά τουρκικό έθνος αποτελεί στην πραγματικότητα (και αποτελούσε πάντα) μία μειονότητα στην περιοχή που καταλαμβάνει το τουρκικό κράτος. Ακόμα και οι αρκετοί ηγέτες τους, ακούγοντας τις ιστορίες για τους προγόνους τους αντιλαμβάνονται, ότι δεν είναι εθνικά Τούρκοι, αλλά απόγονοι εξισλαμισθέντων της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας με διαφορετική εθνική προέλευση.

            Αυτή είναι και η βασική αγωνία του τουρκικού καθεστώτος: η ανακάλυψη της εθνικής  ασυνέχειας, ασυνέπειας, μειονεξίας της ιστορικής πορείας και καταγωγής εκ μέρους των Τούρκων πολιτών ή, καλύτερα, υπηκόων. Αυτό το στοιχείο του φυσικά και ιστορικά επίπλαστου, που όμως αποτελεί το ουσιώδες θεμέλιο του σύγχρονου τουρκικού κράτους, αποτελεί ταυτόχρονα και την ουσιώδη διαλυτική του ασυνέπεια. Οσο οι τουρκικές ηγεσίες στηρίζουν τον ιστορικό μύθο του Μ. Κεμάλ (αναγκαίος για τους σκοπούς του στην εποχή του) επιβαρρύνουν τις συνθήκες διάλυσης του τουρκικού κράτους και τις συνέπειές της. ...

ΠΟΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΟΥΜΕ ? (του Δημ. Καραμήτσα)

του Δημήτρη Καραμήτσα

Η διαπίστωση του σκοπού ενός μηχανισμού (εάν οι προθέσεις και σκοποί της δημιουργίας του είναι άγνωστες ή αμφισβητούνται) μπορεί να προκύψει από το αποτέλεσμα-προϊόν που παράγει.

Ο κανόνας αυτός ισχύει σε κάθε ανθρώπινο δημιούργημα.

Οι εξαιρέσεις μπορεί να είναι κυρίως της κατηγορίας : ατέλειες, άγνοια, “κακοτεχνίες”, βλακεία κλπ. των κατασκευαστών και χειριστών, εσφαλμένο υλικό και παραγωγική μέθοδος κλπ..

Σε ένα μηχανισμό που λειτουργεί και δοκιμάζεται 190 και πλέον χρόνια, τα ανωτέρω δεν υφίστανται και σε κάθε περίπτωση δεν συγχωρούνται.

Ναι, για το νεοελληνικό κράτος κάνω λόγο ...

Τα αποτελέσματα της ύπαρξης και λειτουργίας του κράτους ως πολιτειακός μηχανισμός θεσμών καθίστανται εμφανή από την ποιότητα των ανθρώπων που παράγει μέσα από την λειτουργία του, αφού ο κεντρικός και κύριος στόχος ενός κράτους κατά συγκρότηση και λειτουργία είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό και η ζωή τους.

Διατυμπανίζει το ελληνικό κράτος και οι θεσμοί του, ότι στόχος του είναι η δημιουργία ανθρώπων ελεύθερων και ίσων, με γνώση, μόρφωση, παιδεία, δικαιώματα, αξιοπρέπεια κλπ. κλπ. κλπ. ... .

Επειδή κάθε κράτος στον πλανήτη δηλώνει τα ίδια ή παρόμοια πράγματα και στόχους, η επιτυχία ή η αποτυχία κρίνεται από το αποτέλεσμα, που δεν έχει μόνο επιστημονική προσέγγιση, αλλά ακόμα και βιωματική-εμπειρική.

Η αποτυχία είναι δεδομένη και εύκολα διαπιστώσιμη σε κάθε βήμα που κάνει κάποιος στην χώρα ετούτη.

Οι πραγματικές προθέσεις των δημιουργών και λειτουργών του νεο-ελληνικού κράτους κρίνονται και εξευρίσκονται από το ...

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ? [ Επειδή κάποιοι υπερασπίζονται ένα πολίτευμα που οι ίδιοι αποκαλούν “Δημοκρατία” ... ]

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ?

Επειδή κάποιοι υπερασπίζονται ένα πολίτευμα που οι ίδιοι αποκαλούν “Δημοκρατία” ...

του Δημήτρη Καραμήτσα

Οι πολιτειολογικοί ορισμοί και τυπικές διακρίσεις είναι τόσο αρχαίες και σαφείς που δεν χωρούν αμφισβητήσεις. Ανήκουν, βέβαια, στον λαό που εφηύρε το τελευταίο ιστορικά πολίτευμα και ίσως το τελειότερο: την Δημοκρατία – Λαοκρατία. Από τον δημοκράτη Ηρόδοτο στον επιστήμονα Αριστοτέλη ... .
Η διάκριση των πολιτευμάτων είναι σαφής και αναφέρεται κυρίως στο πλήθος των ανθρώπων που ασκούν τις πολιτειακές εξουσίες: Μοναρχία – Ολιγαρχία/Αριστοκρατία – Δημοκρατία (με τις επιμέρους αριστοτελικές διακρίσεις και όσες μπορεί να προσθέσει κάποιος στο διάβα της ιστορίας και με την σύγχρονη επικυριαρχία του καπιταλισμού).
Αφήνοντας παράμερα τις εκτιμήσεις των μελετητών του Αριστοτέλη περί του “καλύτερου πολιτεύματος” (γιατί για εμάς ο αρχαίος φιλόσοφος δεν λαμβάνει σαφή θέση, αλλά, ως συνήθως, μελετά και ορίζει), ένα είναι βέβαιο: ότι χωρίς πολλή σκέψη τόσο ο Αριστοτέλης, όσο και οποιοσδήποτε φιλόσοφος, πολιτειολόγος, μελετητής ακόμα και απλός πολίτης με αντίληψη και σκέψη, το σημερινό πολίτευμα θα το ονόμαζε και θα το όριζε ως Ολιγαρχικό, τόσο θεσμικά, όσο και λειτουργικά.
Διότι το πολίτευμα, που είναι ο κοινωνικός μηχανισμός ορισμού και άσκησης των εξουσιών, καθορίζεται στην ανωτέρω κυρίαρχη και ουσιώδη διάκριση με βάση τον αριθμό των προσώπων που ορίζουν και ασκούν τις εξουσίες και στην περίπτωση της “κοινοβουλευτικής δημοκρατίας” αυτοί που ορίζουν τις εξουσίες και τις ασκούν είναι λίγοι.
Η άσκηση από το σύνολο ή μέρος των πολιτών διαφόρων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, παρότι πολλές φορές είναι πρακτικά συνδεδεμένη με τον τύπο του πολιτεύματος, βρίσκεται στην πραγματικότητα εκτός του πυρήνα του θεσμικού πολιτειακού μηχανισμού. Θα μπορούσε, επί ...

Δημήτρης Καραμήτσας: Η χώρα μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται μια ολική επαναφορά, την υπέρβαση ενός μηδενισμού κάθε τίτλου και εξουσίας

Dimitris Karamitsas

Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται όλη αυτή η φαυλοκρατία και η σαπίλα, εάν εξακολουθήσει να υφίσταται και να εξουσιάζει, διακυβεύεται ακόμα και η ύπαρξη αυτής της χώρας.
Η χώρα μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται μια ολική επαναφορά, την υπέρβαση ενός μηδενισμού κάθε τίτλου και εξουσίας, χρειάζεται ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα όπου θα έχει μηδενιστεί κάθε έννοια συστήματος και εξουσίας. Χρειάζεται νέες βάσεις και θεμέλια και όχι αναπαλαιώσεις και ψέματα περί καθάρσεως των σάπιων υλικών του συστήματός της. Το σύστημα που χτίστηκε από την γένεση του νεοελληνικού κράτους ήταν από την βάση σαθρό και σάπιο, από τους ξένους βασιλείς και τους ξενόδουλους πολιτικούς μέχρι τους τσιφλικάδες, τις ελίτ, τους βιομηχάνους και τους «επιχειρηματίες».
Για να ανασάνει αυτή η χώρα, για να ανατείλει ξανά ο ήλιος, για να ξαναδούμε τον άλλο στα μάτια και να χαμογελάσουμε, οφείλουμε μιας και δια παντός να ξεθεμελιώσουμε το σάπιο αυτό σύστημα που έχει καταλάβει την χώρα μας από άκρη σε άκρη και την μετέτρεψε σε βούρκο σιχασιάς.
Πιστεύει άραγε ενδόμυχα κανείς από τους Ελληνες ότι το σύστημα αυτό δεν είναι σάπιο και σαθρό; Πιστεύει κανείς πως μπορούμε να οικοδομήσουμε το παραμικρό πάνω σε αυτή την σαπίλα ;
Ό,τι και να χτίσουμε, όσα και να «επενδύσουμε» πάνω στους θεσμούς αυτής της αθλιότητας θα τα καταπιεί η βρωμιά του βούρκου τους.
Για να ξανανασάνουμε σύντροφοι και αδελφοί Ελληνες, για να χτίσουμε μια πραγματική Ελλάδα και να την αφήσουμε στα παιδιά μας περήφανοι για όσα πράξαμε, οφείλουμε να δεθούμε χέρι – χέρι για να γκρεμίσουμε το ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Να αρχίσουμε να χτίζουμε την δική μας Ελλάδα, την Ελλάδα του ήλιου, της βαθειάς καθαρής ανάσας, την Ελλάδα της φιλικής ματιάς, την Ελλάδα της ελευθερίας.
Χρειαζόμαστε μια ειρηνική επανάσταση, μια επανάσταση συντριπτικής ομοθυμίας για να τελειώσουμε ολοκληρωτικά με το φαύλο σύστημα και να χτίσουμε την Ελλάδα της ισότητας, την Ελλάδα των ίσων ευκαιριών, των ίσων ανθρώπων, την Ελλάδα που νοιάζεται για τον πόνο του άλλου, την Ελλάδα που δημιουργεί για όλους τους Ελληνες.
Η φιλοσοφία, ο τρόπος, οι αρχές, οι πρακτικές υπάρχουν, στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι μέσα μας: γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, γνωρίζουμε τι λείπει και τι φταίει.
Μέσα σε μισή ώρα μπορώ να σας κάνω να το συνειδητοποιήσετε.
Στην πραγματικότητα η οργάνωση της νέας Ελλάδας είναι απότοκο της ίδιου του ανθρώπου και της φύσης. Είναι η Ελλάδα των ίσων ελεύθερων ανθρώπων.
Το πως θα ζήσουμε μια πραγματική ζωή, το πώς θα την χαρούμε πραγματικά, ως άνθρωποι και όχι ως αμίλητα γκρίζα γρανάζια ενός συστήματος που μας αναλώνει και μας μαστιγώνει με φόβους, ανησυχίες, κινδύνους και στενοχώριες, με ζόφους, βαρυγκώμιες, προβλήματα και κακοκεφιά, σας το έχω γράψει και αναλύσει.
Μένει απλά μια μαγιά ανθρώπων να το πάρει απόφαση και να αρχίσει να προετοιμάζει το κοινό μέλλον, το μόνο μέλλον αυτής της χώρας. Ας μην αφήσουμε την σεμνότητά μας να μας κάνει διστακτικούς, τώρα είναι η κρίσιμη ώρα, τώρα τα μεταβάλλουν όλα με την βία και τώρα ή ποτέ είναι η ώρα της δράσης μας.
(3/6/2010)

Υ.Γ. Τώρα πρέπει να πέσει και τραγούδι από το Youtube : "Εγώ καλά σου τα λεγα ... "

https://www.facebook.com/dimitris.karamitsas.1/videos/10210282520129059/

=====================
 "O σιωπών δοκεί συναινείν"