![]() |
| Ο καβαλάρης τ' ουρανού |
Από Κατερίνα Μάτσου
Το 1949 η Κοζάνη είχε λίγους λιγότερους από 20.000 κατοίκους και ετοιμαζόταν με ενθουσιασμό και πείσμα για τη διαδρομή της στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος είχε πια τελειώσει κι ο Εμφύλιος θα τελείωνε κι αυτός σύντομα -το μέλλον θα αναλάμβανε αργότερα να κλείσει και των δύο τις πληγές- κι οι Κοζανίτες έχουν μάθει να ‘χουν υπομονή. Κάποιες φορές αιώνια. Αλλιώς, δε θ’ άντεχαν τον κλειστό ορίζοντα των βουνών τριγύρω. Η πόλη άρχισε κι αυτή ν’ αλλάζει χρώμα μαζί με την πανελλήνια και παγκόσμια ιστορία, που άρχισε ξαφνικά να κυλά και να γράφεται γρηγορότερα. Σε νέα, άγνωστα μονοπάτια.Σ’ αυτή την Κοζάνη του τέλους της δεκαετίας του ’40, σ’ έναν κόσμο που άλλαζε διαρκώς, γεννήθηκε ο Νικόλας Άσιμος. Το μεγαλύτερο από τα τρία αγόρια της οικογένειας, άριστος μαθητής σε όλες τις σχολικές βαθμίδες, αθλητής με διακρίσεις, παιδί με σκέψη και πείσμα. Με σκέψη και πείσμα, που έτρεχε τελικά γρηγορότερα από την ταραγμένη εποχή του. Φοιτητής γοητεύτηκε από τον παραλογισμό της, ακολούθησε την επανάσταση της. Κι άφησε νωρίς στην άκρη τον προσχεδιασμένο από αρχής της ζωής του δρόμο προς το μέλλον για να ανακηρυχθεί βασιλιάς στο περιθώριο. Όλα αυτά μετά θάνατον…






















