του Γιώργου Κασιμάτη Ομ. Καθηγητή
Ένα από τα ιστορικά χαρακτηριστικά των αυθόρμητων κινημάτων λαϊκής αντίστασης είναι ότι για πολύ καιρό από τη γέννησή τους δε γνωρίζουν την ιδεολογικοπολιτική τους ταυτότητα. Ακόμη λιγότερο μπορούν να γνωρίζουν την ταυτότητα των πολιτικών δυνάμεων που θα γεννηθούν από την εξέγερση και μετά. Αυτό δεν είναι καθόλου παθολογικό φαινόμενο. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ο λαός απλά εξεγείρεται και αντιστέκεται, όταν βλέπει να επιβουλεύονται και να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την υπόστασή του. Η πολιτική κοινωνία και ο άνθρωπος ως φύσει κοινωνικοπολιτική προσωπικότητα (Αριστοτέλης) εξεγείρονται και αντιστέκονται συλλογικά εναντίον των δυνάμεων υποδούλωσής τους και κατάλυσης ζωτικής σημασίας αγαθών που τους ανήκουν. Εξεγείρεται, επίσης, όταν το πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν προστατεύει πια τα δικαιώματα και τα ζωτικά τους συμφέροντα, αλλά και τα βλάπτει ή τα θέτει σε κίνδυνο, η δε πολιτική ηγεσία δεν εκπροσωπεί πια το λαό, αλλά συμπλέει με το ξεπερασμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Αυτά όλα αποτελούν την έννοια του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας. ...

















