Πολλαπλά κύματα μειώσεων μισθών, παροχών και συντάξεων στην Ελλάδα με το επιχείρημα των σχεδιαστών του προγράμματος «βοήθειας» -στην πραγματικότητα δανεισμού και όχι βοήθειας- ότι η Ελλάδα καθώς ανήκει σε μια Νομισματική Ενωση χρειάζεται μια εσωτερική υποτίμηση ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά της και το ισοζύγιο πληρωμών μέσω του μειωμένου κόστους παραγωγής.
Ας δεχτούμε ότι το παραπάνω έχει κάποια λογική. Ομως, ποιος «υπεύθυνος» των κυβερνήσεων που πέρασαν έως και τη σημερινή, μετά τα μνημόνια μπορεί να μας δώσει απαντήσεις στα παρακάτω;
1. Γιατί έχουμε τόσο τεράστια εμμονή στη μείωση των μισθών -και μόνο;
2. Πόσο θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας εφόσον ακόμα και δωρεάν να δουλεύουμε όλοι το εργασιακό κόστος αντιπροσωπεύει στη χειρότερη περίπτωση το 8%-10% της τελικής τιμής του προϊόντος;
3. Δεν είναι παράδοξο που οι ίδιοι οι εργοδότες δεν το έθεσαν ποτέ ως προτεραιότητά τους;
4. Γιατί η Γερμανία, η Γαλλία, η Σουηδία, η Αμερική, ο Καναδάς έχουν τόσο σημαντική βιομηχανική παραγωγή ενώ έχουν ακριβά ημερομίσθια (τριπλάσιους μισθούς από εμάς);
5. Γιατί η Βουλγαρία με μισθούς το ένα πέμπτο των πριν από την κρίση ελληνικών και αντίστοιχα η Αλβανία, τα Σκόπια και άλλοι γείτονες δεν έχουν γεμίσει με ξένες επενδύσεις και βιομηχανική παραγωγή εφόσον το εργατικό κόστος είναι τόσο σημαντικό;
6. Γιατί στο πλαίσιο της «εσωτερικής υποτίμησης» δεν μειώνονται και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, που δεν αντιπροσωπεύουν μικρότερο ποσοστό στα κόστη των επιχειρήσεων από αυτό των μισθών και επί πλέον επιβαρύνουν τα μειωμένα εισοδήματα των καταναλωτών, άρα και την ιδιωτική κατανάλωση;
7.