Γράφει ο Δευκαλίων
Συνεχίζεται ο χαμός στα συντεταγμένα όργανα της Ε.Ε. σχετικά με την τελική διαμόρφωση και αποσαφήνιση της πρότασης για τον χειρισμό της Ελληνικής Δημοσιονομικής Κρίσης. Άλλοι απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την επαναδιαπραγμάτευση, άλλοι την θεωρούν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την λύση του προβλήματος. Άλλοι ονομάζουν την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, άλλοι την ονομάζουν αναδιάρθρωση και άλλοι ακολουθούν νέες ονομασίες που ακόμα δεν είναι δηλωτικές του περιεχομένου τους.
Όλοι όμως, εμπειρογνώμονες αναλυτές κλπ συμφωνούν σε κάτι πάρα πολύ σαφές: πρέπει με κάποιο τρόπο να περιοριστεί το ύψος του χρέους, για να γίνει δυνατή η μείωση των τοκοχρεολυσίων. Η εξοικονόμηση πόρων από την μείωση των δόσεων των τοκοχρεολυσίων να πάει σε αναπτυξιακούς σκοπούς και δραστηριότητες. Έτσι θα δημιουργηθεί πλούτος που είτε θα ξεπληρώσει το εναπομείναν χρέος, είτε θα διατεθεί για να λειτουργήσει το εναπομείναν από την νεοφιλελεύθερη επέλαση κοινωνικό κράτος. Απλά είναι τα πράγματα.
Δυστυχώς αυτή η θέση προσκρούει σε αυτούς που μέχρι σήμερα είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι από την κρίση. Σε αυτούς που πήραν δανεικά τα κρατικά δισεκατομμύρια για να μην χρεοκοπήσουν. Οι τραπεζίτες που πήραν δανεικά τα κρατικά δισεκατομμύρια για να καλύψουν τις ζημιές που είχαν οι ίδιοι, λόγω της διαχείρισης τους προκαλέσει στις τράπεζες τους και σήμερα επιστρέφουν όποτε και όπως θέλουν κι αρνούνται να δεχθούν την μείωση των κρατικών δανείων.
Προσέξτε το πραγματικά παράξενο και κωμικοτραγικό:
Χρωστάνε τα κράτη στις τράπεζες…
Χρωστάνε οι τράπεζες στα κράτη…
Οι τράπεζες επιστρέφουν ότι χρωστάνε με άνετα χρονοδιαγράμματα και χαλαρά προγράμματα δόσεων, αλλά τα κράτη πρέπει να...



























