Η πνευματική ελίτ, έπαψε από καιρό να διαδραματίζει ρόλο πνευματικής καθοδήγησης. Η παραγωγή αντιληπτού στις ψυχές ελληνικού πολιτισμού -εποικοδόμημα της παράγωγης ιδεών- ανακόπηκε σταδιακά μετά την πτώση της χούντας. Από ένα σημείο και μετά ο άνθρωπος του πνεύματος παύει να θεωρεί την δουλειά του παρέμβαση στο γίγνεσθαι και πλέον στρέφεται προς την ιδιωτεία. Για να βιοποριστεί ωφελεί είναι “εμπορικός” και “διασκεδαστής”.Μοιραία αντιγράφει τους έξω, επαναλαμβάνεται και οπωσδήποτε σταματά να σκάβει και να μοχθεί στην σφαίρα των ιδεών του ελληνικού πολιτισμού, κάτι που βεβαίως δεν συμβαίνει μόνο εδώ. Το νήμα της συνέχειας σπάει και μαζί του τα υλικά που δομούν τον πολιτισμό μας απογυμνώνονται από τις ιδέες τους, για να καταλήξουν να απεικονίζουν την πρωτόγονη έννοια της εμπορικής αξίας που γίνεται πρωταρχική .
Ο πνευματικός άνθρωπος θα καταλήξει στο τέλος της δεκαετίας του 2010 τόσο αδύναμος να δει εμπρός, όσο ο μέσος άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Θα μπορεί να εκφράζει μόνο κοινότυπα συμπεράσματα ή να λειτουργεί ως παπαγαλάκι της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η αξία του στο σήμερα είναι ότι έχει το βήμα και το μικρόφωνο ώστε να πει κοινοτοπίες και αυτά που ξέρουμε όλοι ή να παπαγαλίσει αυτό που μας έχουν πει οι “αρμόδιοι”.
Οι ελάχιστες εξαιρέσεις ανθρώπων που παράγουν σκέψη δεν συνιστούν συγκροτημένη καθοδηγούσα πνευματική τάξη, είναι αδύναμοι να παρέμβουν ή δρουν εκτός Ελλάδος και σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζουν την χώρα όχι ως διαφορετική αλλά ως καθυστερημένη. Είναι γεγονός ότι το σπασμένο νήμα του ελληνικού πολιτισμού δειχνει κοντύτερο από τα ξένα νήματα.
Το γεγονός αυτό- η πνευματική γύμνια- εξηγεί την εθνική ενοχικότητα για μια χρεοκοπία εξαιτίας των τραπεζών. Εξηγεί και τον φοβικό τρόπο διαχείρισης της εξηγεί νομίζω ακόμη περισσότερα. ...
































