Ο Sameh A. Habeeb είναι Παλαιστίνιος δημοσιογράφος είκοσι τριών ετών που βρίσκεται στη Λωρίδα της γάζας. Είναι ενεργός δημοσιογράφος για χρόνια και φέρνει προς των έξω κόσμο τα βάσανα του λαού του.
Η Janet Zimmerman Παλαιστίνια δημοσιογράφος είκοσι ενός ετών και ένας αμερικανικός πολίτης, αποφασισμένοι και οι τρις να βοηθήσουν αφότου είχαν δει τα φρικτά εγκλήματα που διέπραξαν στη Γάζα οι Ισραηλινοί.
Διέσχισαν πολλά μίλια για να αξιολογήσουν την κατάσταση με τα μάτια τους, το μυαλό τους, και την καρδιά τους.
Μια ιστορία που τράβηξε την προσοχή τους διαδραματίστηκε στην ανατολική Λωρίδα της γάζας. Είναι ένας απολογισμός της προσωπικής καταστροφής του Khaled Abd Rabo.
Αρχίσαμε το ταξίδι μας και μπορούσαμε να φθάσουμε στην πόλη Abd Rabo. Το έδαφος ήταν γεμάτο από τις τρύπες που οι Ισραηλίτες έκαναν στους δρόμους με τις βόμβες τους, και τις πυρκαγιές τους.
Το έδαφος ήταν επίσης πληγωμένο. Μια άλλοτε καταπράσινη και ήρεμη γειτονιά ήταν τώρα κόλαση πάνω στη γη. Τα μάτια μας γέμισαν με μόνο την ερήμωση, και οι μάζες των ανθρώπων κάλυψαν τη θέση όπως τις μύγες. Το αυτοκίνητό μας σταμάτησε και περπατήσαμε στον από κάτω δρόμο στο σπίτι του Khaled. Είδαμε τον Khaled, να κάθεται στα ερείπια ενός σπιτιού.
«Αυτό το σπίτι που χρησιμοποιούσαμε και είχε τέσσερα πατώματα, και έναν συμπαθητικό κήπο. Μας έφερνε την ειρήνη και ηρεμία», άρχισε να μας λέει. «Ο ισραηλινός στρατός ήρθε σε αυτό το σπίτι πολλές φορές πριν, αλλά ο τελευταίος ήταν το Μάρτιο του 2008».
Εξηγεί πώς... εισέβαλαν στο σπίτι του και ερεύνησαν αυτόν και την οικογένειά του.
«Δεν βρήκαν τίποτα. Είμαι αστυνομικός στην κυβέρνηση Ramallah. Δεν έχω καμία σχέση με την Hamas. Θυμάμαι ότι ήταν 12:50pm την τέταρτη ημέρα της στρατιωτικής επίγειας εισβολής όταν πήρε ο στρατός τον έλεγχο της περιοχής. Ένα πραγματικό πεδίο μάχης, και χιλιάδες άνθρωποι ήταν παγιδευμένοι. Κανένας δεν θα μπορούσε να φύγει λόγω της μεγάλης πυρκαγιάς από τους Ισραηλίτες, και των στρατιωτών που έφταναν. Υπήρχαν είκοσι πέντε από μας στο σπίτι, και όλοι έπρεπε να φύγουμε», είπε καθώς η φωνή του έτρεμε και άρχισε να φωνάζει. «Οι στρατιώτες έτρωγαν τσιπ και σοκολάτα, και χαμογελούσαν όταν σκότωναν τις κόρες μου. Η μητέρα μου, η σύζυγός μου, και τρεις κόρες μου όλες κρατούσαν τις άσπρες σημαίες όταν προσπάθησαν να αφήσουν το σπίτι. Είδανε δύο από τους στρατιώτες, και τους είπαμε πώς θέλουμε να φύγουμε. Περιμέναμε και περιμέναμε την 
απάντησή τους αλλά μας δεν δόθηκε καμία απάντηση. Μετά, ένας τρίτος στρατιώτης εμφανίζετε και ανοίγει πυρ στα παιδιά με μανία. Η Souad ήταν μόνο επτά ετών, η Summer ήταν τριών, και Amal ήταν μόνο δύο ετών. Η μητέρα μου πυροβολήθηκε επίσης, και έβλεπα όλα αυτά που αγάπησα να σωριάζονται στο έδαφος. Ούρλιαζα για να σταματήσουν! Έτρεξα στο σπίτι για να καλέσω ασθενοφόρα, καθέναν που θα μπορούσε να βοηθήσει.»
«Για μια ώρα αιμορραγούσαν σφαδάζοντας στο δρόμο, δύο από τις κόρες μου σκοτώθηκαν παρά την αποκαλούμενη εκεχειρία. Καμία βοήθεια δεν ήταν σε θέση να έρθει σε μας εγκαίρως. Ένα από τα ασθενοφόρα προσπάθησε, αλλά οι ισραηλινοί στρατιώτες το σταμάτησαν και ανάγκασαν τους νοσοκόμους να βγουν έξω και τους πήραν τα ρούχα. Βομβάρδισαν έπειτα το ασθενοφόρο που θάφτηκε στα ερείπια. Οι νοσοκόμοι τράπηκαν σε φυγή γυμνοί .Άφησα το σπίτι με μερικά από τα μέλη της οικογένειας μου», συνεχίζει ο Khaled. «Φέραμε τη μητέρα μου σε ένα παχνί, και ανάπνεε ακόμα παρά την ανοιχτή πληγή στο κεφάλι της. Οι στρατιώτες έβαζαν φωτιά και κατέστρεφαν τα πάντα γύρω τους ανεξέλεγκτα. Πολλά από τα σπίτια κατεδαφίστηκαν από τα τανκς. Καθώς διασχίσαμε έναν από τους δρόμους, υπήρξε ένα άτομο που προσπάθησε να μας βοηθήσει αλλά οι στρατιώτες τον σκότωσαν μαζί με το άλογο του».
«Όταν φθάσαμε τελικά στην πόλη Jabaliya, είδαμε ότι είχαν φέρει όλους τους τραυματισμένους πολίτες εδώ. Συγκλονιστήκαμε από αυτό που είδαμε και πέσαμε στο έδαφος, και για μια ώρα παραμείναμε εκεί ανίκανοι να μάθουμε τι έχει γίνει με τους ανθρώπων μας. Ρωτούσαμε γιατί σκότωναν τα παιδιά μας» , κάποιος μας απάντησε «είμαι σίγουρος ότι ήταν πιωμένοι, ή τους δόθηκαν διαταγές να σκοτώσουν τον καθένα συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών. Πολλοί ισραηλινοί ραβίνοι έδιναν διαταγές να μην αφεθεί κανένας ζωντανός».
«Δεν ξέρω γιατί οι κόρες μου σκοτώθηκαν. Δεν διέπραξαν ποτέ οποιαδήποτε εγκλήματα, ήταν παιδιά! Δεν πυροδότησαν τους πυραύλους που έπεσαν στο Ισραήλ. Είμαστε πολύ ειρηνικοί άνθρωποι, δεν έχουμε καμία σχέση με την τρομοκρατία και όλα αυτά. Ξέρω εάν πάω στο δικαστήριο για αυτό που έχει συμβεί ότι ο ισραηλινός στρατός θα έβρισκε χιλιάδες προφάσεις για να αποδείξει ότι οι στρατιώτες του είναι αθώοι. Το έχουν ξανακάνει αυτό με πολλές άλλες περιπτώσεις πριν». Συνεχίζει
«Δεν ήταν ένας πόλεμος μεταξύ δύο στρατών. Προφανώς, ήταν ένας πόλεμος μεταξύ των πολιτών και του τέταρτου μεγαλύτερου στρατού στον κόσμο του Ισραήλ. Αλλά δεν το λένε πόλεμο. Το λένε εκκαθάριση» .
Μια εκκαθάριση όπου οι δεκάδες χιλιάδων Παλαιστινίων σκοτώθηκαν. Τα κτίρια μπορεί και να επισκευαστούν και το έδαφος να ξαναπρασινίσει πάλι, αλλά ο Khaled δεν θα ανακουφιστεί ποτέ.
Δεν θα ακούσει ποτέ το γέλιο της Saoud και της Amal πάλι, αλλά θα ακούει τις κραυγές πόνου της Summer που είναι παραπληγική και το μόνο πράγμα που λειτουργεί είναι το μυαλό της. Ένα μυαλό που θα λέει για πάντα τον εφιάλτη αυτό που συνέβη στη ζωή της. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της πρώτης συνέντευξής της στο νοσοκομείο, με κάθε λεπτομέρεια, διηγήθηκε την ιστορία σε Al-Jazeera.
"O σιωπών δοκεί συναινείν"
