Η ασφάλιση κάθε εργαζόμενου μισθωτού ή αυτοαπασχολούμενου
αποτελεί έκφραση τους κοινωνικού κράτους δικαίου όπως αυτό προκύπτει από το
Σύνταγμα και τις σχετικές διατάξεις των ατομικών δικαιωμάτων. (1)
Άρα λοιπόν η εργασία τελεί υπό
την προστασία του κράτους και εκφράζεται ισότιμα προς κάθε πολίτη. Εδώ βλέπουμε
ότι το Σύνταγμα αναφέρεται σε εργαζομένους και τελούντες απασχόληση εργασιακή
και όλο αυτό το πλέγμα βρίσκεται υπό την κρατική μέριμνα.
Οι ασκούμενοι δικηγόροι δεν θεωρούνται (κώδικας δικηγόρων)
ως τελούντες εργασία ή εργασιακή απασχόληση, αλλά άσκηση-μαθητεία επαγγέλματος.
Ουσιαστικά όμως αν εξεταστεί το πραγματικό του θεσμού αυτού παρατηρείται ότι η
δραστηριότητα του ασκούμενου αποτελεί πέραν της διαδικασίας της μελέτης
διαδικασιών και κειμένων (δικόγραφα, νομολογία, παρακολούθηση δικονομίας στα
δικαστήρια) αναφορικά με την πραγμάτωση της νομικής επιστήμης στο πλαίσιο του
δικηγορικού λειτουργήματος, υφίσταται κυρίως και η αποκρυστάλλωση της έννοιας
της εργασίας (2).
Ο ασκούμενος δικηγόρος τελεί πράξεις όπως η μεταφορά
δικογράφων από και προς το γραφείο του δικηγόρου και στα δικαστήρια και σε
άλλες υπηρεσίες και φορείς, συμμετέχει στην σύνταξή τους, φροντίζει να έρχεται
σε επαφή με τους πελάτες του δικηγόρου, ανοίγει και κλείνει το γραφείο. ...






















