Το 2007 μετά την εσωκομματική μάχη, το ΠΑΣΟΚ διέθετε σαφή πολιτική γραμμή.
Διατύπωνε ένα πρόγραμμα συμμαχίας ανάμεσα στους ταλαντούχους και δυναμικούς πολίτες και σε όσους το σύστημα είχε περιθωριοποιήσει. Με σαφήνεια κατονόμαζε ως αντιπάλους, την διαπλοκή, τα λαμόγια και τους αεριτζήδες.
Το πραγματικό «παράδοξο» της ζωής είναι ότι στο βαθμό που η γραμμή αυτή προετοίμαζε την σαφή εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, στον ίδιο βαθμό εγκαταλειπόταν. Πολλοί ενόψει της διαγραφόμενης εκλογικής νίκης, ήθελαν να έχουν ελεύθερα τα χέριά τους για άλλου είδους επιλογές.
Στο ΠΑΣΟΚ του πρώτου εξαμήνου του 2009 δεν είχε αλλάξει μόνο η πολιτική κατεύθυνση και σε ένα βαθμό το προσωπικό, αλλά δυνάμωσε η κυριαρχία της επικοινωνίας των λογιστικών αριθμών σε βάρος του πολιτικού περιεχομένου και η εγκατάλειψη κάθε αντι-νεοφιλελεύθερης λογικής.
Το ΠΑΣΟΚ λίγο αργότερα, στην κυβερνητική εξουσία πλέον, έγινε ένας μηχανισμός των πρακτικών της ΝΔ.
Υιοθέτησε 3 συνταγές με τις οποίες η τελευταία οδήγησε τη χώρα σε κρίση:
Α) Προτεραιότητα της αγοράς έναντι της πολιτικής.
Β) Προτεραιότητα των εξωτερικών επιταγών επί των εσωτερικών αναγκών.
Γ) Προτεραιότητα των απαιτήσεων των κατεχόντων και εχόντων σε βάρος των πλέον αδύναμων, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων.
Από την άλλη, μετά το 2009, η ΝΔ ανακάλυψε ότι θα πρέπει να πουλήσει την μελλοντική της ψυχή μέσα από την κάθαρση του παρελθόντος. Έτσι, γλύτωσε την όποια τιμή της είχε απομείνει, μη ψηφίζοντας το μνημόνιο. ...
