του Νίκου Κοτζιά,
Η ελληνική κρίση δημιουργεί εσωτερικά προβλήματα στην ΕΕ. Όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι διαφορετικές χώρες και πολιτικές δυνάμεις δεν συμπίπτουν ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης.
Το ίδιο ισχύει για ευρωπαϊκούς θεσμούς όπως είναι η Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Επί παραδείγματι η Γερμανία επιζητεί την όσο το δυνατό πιο έγκαιρη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, διότι είναι δυσλειτουργικό και θέτει σε συνεχή δοκιμασία την συνοχή του συνασπισμού που την κυβερνά. Αντίθετα η ΕΚΤ δεν επιθυμεί μια «πρόωρη αναδιάρθρωση» διότι αυτό θα έχει συνέπειες στην ίδια και σε σειρά τραπεζών.
Οι διαφορετικές στρατηγικές στο εσωτερικό της Ευρώπης, οι αντιθέσεις ανάμεσά τους, έχουν ως αποτέλεσμα ότι μεγάλο μέρος των απαραίτητων αποφάσεων ως προς την Ελλάδα, όχι μόνο να είναι αντιφατικές και συχνά ακραίες, αλλά να λαμβάνονται κατά κανόνα με μεγάλη καθυστέρηση.
Η αναβολή λήψης αποφάσεων, ακόμα και στη βάση της κυρίαρχης λογικής του όλου συστήματος έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία.
Με άλλα λόγια, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι κάποιες αποφάσεις έχουν ψήγματα ορθότητας, αυτά αναιρούνται από την μη έγκαιρη και συνεκτική εφαρμογή τους. Ακόμα περισσότερο τα εγγενή λάθη που χαρακτηρίζουν τις περισσότερες αποφάσεις, καθώς και ο κοινωνικά μονόπλευρος χαρακτήρας τους, διογκώνονται εξαιτίας των χρονικών υστερήσεων.Απέναντι στις προαναφερθείσες δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων στην ΕΕ, μπορούν να ακολουθηθούν διαφορετικές στρατηγικές. Επί παραδείγματι, μια στρατηγική που ακολουθείται συχνά από την κυβέρνηση, είναι εκείνη της παθητικότητας.
Της αναμονής λήψης αποφάσεων από τα «αφεντικά – δανειστές». ...



















