Γράφει η Στεφανία Λυγερού,
Πώς καταλήγω να μην είμαι ο εαυτός μου;
Πες ότι σαν άνθρωπος είμαι συνεπής και φιλότιμη, και ζώντας έτσι οι άλλοι με εκμεταλλεύονται. Έχω δύο δρόμους ως επιλογή:
Ή θα συνεχίσω να είμαι ό,τι είμαι, τιμώντας τον εαυτό μου, αλλά την ίδια ώρα θα μου βγάζουν το γάλα που θήλασα οι λοιποί γ@μώντ@ς με. Ή θα γίνω σαν αυτούς…… «για να τους δείξω εγώ ποιον πέρασαν για κορόιδο»! (Ναι, σιγά το πλήγμα που τους έφερες που έγινες ίδιος κάφρος! Μην σου πω ότι τους έκανες και καλό, μιας και τους επιβεβαίωσες ότι δεν αξίζει τον κόπο να είναι κανείς καλός!!)
Πολύ ωραία τα λες κυρία μου, προτιμότερο είναι δηλαδή να ζήσω μια ζωή σαν κορόιδο;
Να μην βρίσκω ησυχία ποτέ και πουθενά, να ζήσω μία ζωή μαχόμενος, αναζητώντας ένα τέλειο το οποίο δεν υπάρχει, να αφήνομαι βορά σε κάθε ηλίθιο να μού καταφέρει πλήγματα κλπ, κλπ.
Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι δύο ρότες στη ζωή…
.jpg)

























