Γράφει ο Δρ Αναστάσιος ΚουτσούκοςΗ κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς», πρέπει να επανέλθει στο «σοβαρή αναξιοπρεπή συμπεριφορά», για το καλό όλων!
Να σταματήσει αυτή η τραγελαφική κατάσταση και ας διατάξει ο Υπουργός κ. Κ. Αρβανιτόπουλος και ο κ. Σ. Κεδίκογλου, που είναι σοβαροί άνθρωποι την αυτόματη επαναφορά των καθηγητών σε υπηρεσία, έως την εκδίκαση της υπόθεσης.
To σχολείο από χώρος αγάπης, μάθησης και δημιουργικότητας, μετατρέπεται σε πεδίο ψευδο-ποινικών δικαστηρίων, όπου ο κάθε μαθητής, γονέας, καθηγητής αρχίζει «να υποσκάπτει τον άλλον», μέχρι τελικής αλληλοεξόντωσης κάτι που ξεπερνά οποιαδήποτε παιδαγωγική…
Δεν μπορεί ο Περιφερειάρχης ή ο Υπουργός να υπογράφει «αμελλητί» αυτοδίκαιη αργία για «αναξιοπρεπή συμπεριφορά», που αποφάσισε ένας τυχαίος Γυμνασιάρχης, ενώ θα πρέπει να έχει το δικαίωμα «επανεξέτασης της υπόθεσης από άλλον διοικητικά ανώτερο Προϊστάμενο.
Τελικά ζημιώνεται το Δημόσιο αφού βγάζει με το παραμικρό σε αργία υπαλλήλους επί εξάμηνο, οι οποίοι τελικά δικαιώνονται και το Δημόσιο έχασε έναν υπάλληλο για έξι μήνες και στο τέλος τον πλήρωσε κιόλας!
Στη Θεσσαλία, για παράδειγμα, η συντριπτική πλειονότητα των πράξεων με τις οποίες τέθηκαν σε αργία, οδηγήθηκαν σε άρση τους αφού στις περισσότερες αποφάσεις είτε προέβη το συμβούλιο σε αθώωση είτε επέβαλε ποινές που ανέρχονται σε περικοπή αποδοχών λίγων ημερών.
Η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς» είναι έωλη και εν γένει εντάσσονται όλοι σε αυτήν γιατί π.χ. κάποια στιγμή έξυσαν την μύτη τους!
Με βάση τον νέο νόμο 4093/2012 επιβάλλεται αυτοδίκαιη αργία για οποιοδήποτε δημόσιο υπάλληλο από τη στιγμή που παραπέμπεται στο πειθαρχικό συμβούλιο και μόνο, με οποιαδήποτε κατηγορία, πραγματική ή φανταστική!.
Είναι κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου τεκμηρίου της αθωότητας, γιατί η υπόθεση δεν έχει εκδικασθεί οριστικά και ο Λυκειάρχης για παράδειγμα δεν έχει όλα τα νομικά εφόδια για δίκαιη αμερόληπτη κρίση. Η αργία στιγματίζει τον εργαζόμενο και θίγει την προσωπική του αξιοπρέπεια. Μετατρέπεται στην ουσία προσωπική ή πολιτική δίωξη και απαγόρευση κάθε νόμιμης κρίσης ή διαμαρτυρίας. Σίγουρα, δημιουργείται έτσι ένα κλίμα φόβου, που δεσμεύει κάθε δημόσιο υπάλληλο, καθώς αφορά στην καθημερινότητά του και στην προσωπική του ζωή. ...
