Του Νίκου Κοτζιά
Κάθε πολιτική εμπεριέχει επιλογές, προτεραιότητες, κοινωνικές ή μη ευαισθησίες.
Επί παραδείγματι, η κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου
είναι ευαίσθητη για τα δικαιώματα των ξένων δανειστών, όχι, όμως, για
εκείνα των ελλήνων πολιτών.
Δίνει προτεραιότητα στη διασφάλιση των
συμφερόντων των τραπεζιτών και καταργεί το νομοθετικό πλαίσιο προστασίας
των μισθωτών.
Δείχνει σκληρή απέναντι στους αδύναμους της κοινωνίας και
ευαίσθητη απέναντι στους ισχυρούς.
Οι επιλογές αυτές σφραγίζουν τον
κοινωνικά άδικο χαρακτήρα της πολιτικής της και υπογραμμίζουν τις
πολλαπλές διασυνδέσεις της κυβέρνησης με τους κατέχοντες και έχοντες.
Προκειμένου ο κόσμος να μην κατανοήσει το με ποιόν πάει και ποιόν αφήνει
η κυβέρνηση, τα μέλη της ρίχνουν στάχτη στα μάτια των πολιτών με
δακρύβρεχτες ομιλίες και κείμενα που δεν έχουν καμιά σχέση με την
πραγματικότητα, ενώ εκείνοι που ετοιμάζονται να ανατρέψουν τον
Παπανδρέου από τα μέσα αν και υπουργοί παριστάνουν τις ανεύθυνες
παρθένες ως προς την οικονομική πολιτική που ποικιλότροπα υποστήριξαν
μέχρι και σήμερα.
Η κυβέρνηση ανήγγελλε και άλλο κόψιμο των μισθών και
των συντάξεων των ελλήνων πολιτών. Επίσης, το κόψιμο του εφ’ άπαξ των
δημοσίων υπαλλήλων.
Η κυβέρνηση δεν θεωρεί ότι έχει οποιοδήποτε
υποχρέωση να εξηγήσει αυτές τις επιλογές της.
Και όμως εδώ υπάρχει ένα
συγκεκριμένο πρόβλημα: οι μισθωτοί έχουν προπληρώσει τις επικουρικές
συντάξεις που έχουν να λαμβάνουν, όπως και το εφάπαξ.
Αυτό σημαίνει ότι ο
Πρωθυπουργός ενώ καθημερινά δίνει εγγυήσεις στους ξένους τοκογλύφους,
καμώνεται ως να μην γνωρίζει το γεγονός ότι κλέβει χρήματα που έχουν
επενδύσει και προπληρώσει οι μισθωτοί.
Απέναντί στους τελευταίους είναι
σκληρός.
Δεν κάνει, όμως, το ίδιο ως προς τους ξένους δανειστές της
χώρας.
Με δάκρυα στα μάτια τους διαβεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν ούτε ένα
σεντς. ...