Στα απομνημονεύματα του,[1] ο Τσολάκογλου γράφει: «Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν' αφήσω να συνεχισθη ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατου ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως... "Τολμήσας" δεν υπελόγισα ευθύνας... Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»
Η δια-κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου κατάφερε το εξής απίθανο: Η κριτική να έχει χάσει το νόημά της!!!
Τι να πεις και τι να γράψεις, ο άνθρωπος έχει χάσει τη μπάλα.
Γνωρίζω ότι αυτό είναι σκληρό για έναν άνθρωπο που προεκλογικά είχε τη στήριξη όλων μας, όπως και ο προκάτοχός του το 2004 (εκτός του σκληρού ΠΑΣΟΚ). Έχουμε γράψει αρκετά αλλά ο λαός μας βρίσκεται σε πολιτική σύγχυση, είναι ένα νέο "πολιτικό ερωτικό σύνδρομο" που αφορά τις δύο άνυδρες πολιτικές επιλογές, Καραμανλή - Παπανδρέου.
Είναι κάτι παραπάνω από μία ερωτική απογοήτευση, που έχει μετατρέψει τον μεν Κωστάκη από τον ιδανικό πολιτικό άνδρα σε ένα παχύδερμο αδιαφορίας και εμπαιγμού του ελληνικού λαού και τον δε Γιωργάκη σε δολοπλόκο με την υπόγεια διαδρομή του παπατζή ψεύτη, του χωρίς φειδώ ξεπουλήματος της πατρίδας μας, που ακόμη και ο περιβόητος Τσολάκογλου ωχριά και φαντάζει να έχει διαπράξει ένα απλό πταίσμα συναίνεσης υπό καθεστώς κατοχής όπλων.
Είναι κάτι παραπάνω από μία ερωτική απογοήτευση, που έχει μετατρέψει τον μεν Κωστάκη από τον ιδανικό πολιτικό άνδρα σε ένα παχύδερμο αδιαφορίας και εμπαιγμού του ελληνικού λαού και τον δε Γιωργάκη σε δολοπλόκο με την υπόγεια διαδρομή του παπατζή ψεύτη, του χωρίς φειδώ ξεπουλήματος της πατρίδας μας, που ακόμη και ο περιβόητος Τσολάκογλου ωχριά και φαντάζει να έχει διαπράξει ένα απλό πταίσμα συναίνεσης υπό καθεστώς κατοχής όπλων.
Ο πρώτος αφέθηκε σε έναν εσωτερικό αυτόματο πιλότο και στα εγχώρια λαμόγια, ο δε δεύτερος έκανε το ακριβώς αντίθετο, θεώρησε ότι μία ξένη κατοχή με τρόικα και μεταγραφές από εξωτερικό θα είναι η "κάποια λύσις".
Κοινή η ανικανότητα και των δύο, αν και χρησιμοποίησαν αντιδιαμετρικές μεθόδους, χωρίς ουσιαστικές πολιτικές με κέντρο τον άνθρωπο και το καλό της κοινωνίας. Βασίστηκαν ο μεν πρώτος σε φίλους, που αποδείχθηκαν άφιλοι λυκόφιλοι, ο δε άλλος πούλησε ένα ολόκληρο κίνημα και ένα έμπειρο στελεχιακό δυναμικό, με κοινωνικούς αγώνες και έντιμη πολιτική ιστορία και κράτησε δύο υπέρβαρα πολιτικά βαρίδια, κρατώντας πολιτικάντηκες ισορροπίες ανοχής, ενώ κατά άλλα έφτιαξε μία νέα ομάδα με ξένους παίχτες... κάτι σαν μια "κυβέρνηση ΠΑΕ".
Κράτησε λέει το Υπουργείο Εξωτερικών και τοποθέτησε κάποιον Δρούτσα, αναπληρωματικό παίχτη στη ΠΑΕ. Αυτός ο άνθρωπος είναι για μόνιμος στον πάγκο!!!
Παρακολουθήστε τον παρακάτω διάλογο (περί: "Στην πραγματικότητα η θάλασσα του Αιγαίου είναι το κοινό μας σπίτι") τη στιγμή που υπάρχει το θέμα με τις ανοησίες Πάγκαλου (σχετική ερώτηση "το ζήτημα του καθορισμού της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας " ΕΔΩ)
Νάσος
ΥΣ: Το παρακάτω δημοσίευμα από το ana-mpa είναι από μόνο του μία ωραία κριτική, αναφέροντας μόνον τους διαλόγους , τι παραπάνω να προσθέσουμε εμείς στο άδειασμα πολιτικής και τις λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιεί ένας παμπόνηρος διπλωμάτης τούρκος υπουργός εξωτερικών σε έναν απροπόνητο παίχτη του πάγκου;














































