Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου έλαβε χώρα την 21η Απριλίου του 1967 από ομάδα αξιωματικών υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, με τη συμμετοχή του ταξίαρχου τεθωρακισμένων Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου. . .
Παρασκευή 21 Απριλίου 2023
Δευτέρα 13 Μαρτίου 2023
Μανώλης Γλέζος, 'Κρίση Χρέους και Ουτοπία' | Συνέντευξη στον Λεωνίδα Οικονομάκη και τον Jerome Roos - [Αυτή είναι η πρώτη φορά που ολόκληρη η συνέντευξη κυκλοφορεί δημόσια]
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020
Σελίδες απ’ την Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ: «Τον λατρεύαμε, ειλικρινά τον λατρεύαμε τον Κόκκαλη…»
Από το εξαιρετικό βιβλίο της Κατίνας Τέντα – Λατίφη «Πέτρος Σ. Κόκκαλης – Βιωματική βιογραφία» (έκδοση Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2011), μεταφέρουμε μερικά αποσπάσματα.
“(…) Μετά την απαγόρευση εκ μέρους του Υπουργού Παιδείας να χειρουργεί στη Β’ Χειρουργική του Αρεταίειου, ο Κόκκαλης, μην έχοντας καμιά άλλη δυνατότητα, κατέφυγε πάλι, όπως και επί Λογοθετόπουλου τον καιρό της Κατοχής, στην ιδιωτική κλινική Άγιοι Ανάργυροι του γιατρού Προύντζου. Τον ακολούθησαν εκεί οι στενοί του συνεργάτες Υφαντής, Λαζαρίδης, Σκαρτσώνης, Ξενάκης και ο μόνιμος υποβοηθός του Σταμάτης Κρητικάς.
Παρ’ όλα τα χάλια της τα χρόνια εκείνα -να σκεφτεί κανείς ότι η κουζίνα του 2ου ορόφου μετατράπηκε σε χειρουργείο-, στην κλινική Άγιοι Ανάργυροι γινόταν ένα είδος προσκυνήματος από ανθρώπους όλων των τάξεων που έρχονταν εκεί απ’ όλη την Ελλάδα. Στον όροφο του Κόκκαλη, σε θαλάμους με έξι κρεβάτια, νοσηλεύονταν και οι μαχητές του ΕΛΑΣ που είχαν προβλήματα από σοβαρούς τραυματισμούς. Αυτοί ήθελαν όλοι τον Κόκκαλη γιατί εκτός του ότι ήταν ο καλύτερος χειρουργός, ήταν και της εμπιστοσύνης τους επειδή υπήρχε μεγάλη τρομοκρατία και πολύ μίσος.
Πολλές είναι οι μαρτυρίες εκείνων που νοσηλεύθηκαν απ’ τον Κόκκαλη την περίοδο της δίωξής του. Δίνονται τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, που αναδεικνύουν τη μαγική ικανότητα του μεγάλου χειρουργού, την πρωτοποριακή δεξιοτεχνία του και το βάθος της φροντίδας του για τον άνθρωπο.
Ο Φοίβος Τσέκερης, φοιτητής του Πολυτεχνείου και διμοιρίτης στον Λόχο των Σπουδαστών Λόρδος Μπάιρον, είχε τραυματιστεί κατά τα Δεκεμβριανά στα δυο του πόδια. Μετά από περιπλάνησή του σε διάφορα νοσοκομεία κατέληξε στο Αρεταίειο, στον Κόκκαλη.
Ήταν διάσημος. Όταν επρόκειτο για εξαιρετικά δύσκολες περιπτώσεις έλεγαν οι άλλοι καθηγητές, όπως ο Μακκάς κ.ά., ότι αυτή την εγχείρηση μπορεί να την κάνει μόνο ο Κόκκαλης ή στο εξωτερικό. Την επομένη από την εισαγωγή μου στο Αρεταίειο οι γιατροί υπό την επίβλεψη του Κόκκαλη αφαίρεσαν τον πρόχειρο γύψο και μου έβαλαν έναν κανονικό που έπιανε όλο το πόδι και την λεκάνη μέχρι τον αφαλό. Αν αυτό, μου είπαν, είχε γίνει πριν από μερικούς μήνες τώρα εγώ θα περπατούσα.
Και να που ξαφνικά ξημέρωσε η μαύρη μέρα. Ήταν ένα πρωί που ο Κόκκαλης και οι γιατροί του εξαφανίστηκαν απότομα. Τους έδιωξαν με βάναυσο τρόπο και εμφανίστηκαν άλλοι τελείως άγνωστοι σ’ εμάς, με επικεφαλής τον Τουλ, βαυαρικής καταγωγής. Με κυβερνητική απόφαση, του Κόκκαλη του αφαιρέθηκε η έδρα του καθηγητή του Πανεπιστημίου και συγχρόνως εκδιώχθηκε από το Αρεταίειο. Θα πρέπει να τους απαγορεύτηκε και η είσοδος στο νοσοκομείο γιατί ούτε ο Κόκκαλης ούτε οι γιατροί του ήρθαν να μας αποχαιρετίσουν… Ο Τουλ κατά την επίσκεψή του επειδή είδε που είχα τον Ριζοσπάστη εκνευρίστηκε. Είπε στους γιατρούς να μου βγάλουν τον γύψο και να μου δώσουν εξιτήριο. Εγώ διαμαρτυρήθηκα: «Η εντολή του Κόκκαλη, του είπα, είναι να μην βγει ο γύψος έως ότου κολλήσει το κόκκαλο καλά». «Τώρα εγώ κάνω κουμάντο εδώ, όχι ο Κόκκαλης, φώναξε οργισμένα.»
Δυστυχώς για τον Τσέκερη η νοσοκόμα που του αφαίρεσε τον γύψο τού έσπασε το πόδι εκεί που είχε το τραύμα. Τότε η οικογένεια του ειδοποίησε τον Κόκκαλη στην κλινική Άγιοι Ανάργυροι και τη νύχτα τον πήρε στα κρυφά απ’ το Αρεταίειο με φορείο.
Η εγχείρηση που μου έκανε τώρα ο Κόκκαλης μετά το σπάσιμο ήταν πολύ δύσκολη. Εφάρμοσε μια μέθοδο εντελώς καινούργια, δεν είχε ξαναγίνει στην Ελλάδα. Πήρε κρέας από τους μυς που ήταν κοντά στο τραύμα, το έκανε φιλέτο και με αυτό τύλιξε τα δυο αποχωρισμένα κομμάτια του μηριαίου οστού έτσι που να τροφοδοτούνται με πολύ αίμα και αυτό θα διευκόλυνε τη συγκόλληση των δύο αποχωρισμένων τμημάτων του.
Η εγχείρηση διήρκησε σχεδόν τέσσερεις ώρες και τελείωσε με απόλυτη επιτυχία όπως είπαν οι γιατροί και το πόδι τέθηκε για ακόμα μια φορά στον γύψο και ήταν όπως ήλπιζα η τελευταία. Ποιος να το ’ξερε ότι ήταν και η τελευταία εγχείρηση που έκανε ο Κόκκαλης στην Αθήνα γιατί μετά αρρώστησε απ’ την καρδιά του.
Το άλλο πρωί η αδερφή μου πήγε στον καθηγητή Κόκκαλη και δειλά δειλά τον ρώτησε τι χρηματικό ποσό τού οφείλουμε για την επέμβαση που μου έκανε.
-Αν έπαιρνα έστω και μια δραχμή από τραυματία θα ήμουνα αχάριστος, της είπε.
-Μα ασχοληθήκατε περίπου τέσσερεις ώρες για να τον χειρουργήσετε.
-Εγώ δεσποινίς μου, της απάντησε, διέθεσα τέσσερεις ώρες από τη ζωή μου όμως αυτά τα παιδιά διαθέσανε τα νιάτα τους, τις σπουδές τους και τη ζωή τους την ίδια. Για μένα η μεγαλύτερη αμοιβή είναι η χαρά που αισθάνομαι όταν μπορώ να τα βοηθήσω.
Σελίδες απ’ την Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ: «Τον λατρεύαμε, ειλικρινά τον λατρεύαμε τον Κόκκαλη…»
Ο Τσέκερης αναφέρει και άλλο ένα περιστατικό.
Θυμούμαι τον τραυματία από τη Λακωνία, Βασίλης Σταματέας λεγόταν. Αυτή η περίπτωση ήταν ειδική, περίεργο τραύμα. Είχε περάσει η σφαίρα από το μάτι του, το έβγαλε, είχε τρυπήσει τον ουρανίσκο και είχε βγει από τον σιαγόνα κάτω. Τα είχε όλα σμπαραλιάσει. Με τρύπιο ουρανίσκο ούτε να φάει μπορούσε, ούτε να μιλήσει, έβγαζε έναν ήχο απόκοσμο. Ο Κόκκαλης έβγαλε από τον λαιμό του έναν μηνίσκο και τον έκανε σαν λουκάνικο και τον κολλούσε πότε στον ουρανίσκο και μετά από δύο μήνες, με άλλη εγχείρηση, τον πήγε στον σιαγόνα, δηλ. κολλούσε με αυτό το ένα σημείο και μετά το άλλο, το περπάταγε, ένα πράγμα αλλιώτικο. Πώς να το πω, το ένα μέρος του «λουκάνικου» να είναι στο μάγουλο και το άλλο στον ουρανίσκο. Απίστευτο πράγμα. Μετά όταν έθρεψαν οι τρύπες, τον καθάρισε και ο άνθρωπος απέκτησε ουρανίσκο. Κανένας άλλος δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Ήταν και πολύ ανθρώπινος, τον λατρεύαμε, ειλικρινά τον λατρεύαμε τον Κόκκαλη.
Όταν μετά από εννιά μήνες ο Τσέκερης έγινε καλά και βγήκε στην οδό Σταδίου συνάντησε τυχαία έναν Έλληνα διερμηνέα των Γερμανών από τον καιρό της Κατοχής. Τότε οι Γερμανοί είχαν συλλάβει τον Τσέκερη και τον βασάνιζαν άγρια στην Κομαντατούρ. Ο διερμηνέας αυτός όχι μόνο τους βοηθούσε, αλλά τον χτυπούσε και ο ίδιος. Τώρα τον είδε αξιωματικό του ελληνικού στρατού, υπολοχαγό, να περνάει δίπλα του με το ίδιο αγέρωχο και θρασύ ύφος χτυπώντας δυνατά τα πόδια του και κλοτσώντας.
Τότε θυμήθηκα τα λόγια του Κόκκαλη μετά την Απελευθέρωση, «ο αγώνας τώρα αρχίζει και θα είναι πολύ σκληρότερος απ’ ό,τι ήταν έως σήμερα», λόγια που δεν μπορούσαμε τότε να τα εξηγήσουμε. Ήμουν με πατερίτσες. Κάθισα σε κάτι σκαλοπάτια, μιας τράπεζας νομίζω, και μ’ έπιασαν τα κλάματα. Πού τα βρήκε αυτός αυτά τα γαλόνια; Πώς έγινε αξιωματικός του Εθνικού μας στρατού ο βασανιστής, ο συνεργάτης των κατακτητών; Έβαλα το κεφάλι μου στα χέρια κι έκλαψα, έκλαψα από βαθιά γιατί τότε κατάλαβα πως πάλι θα έχουμε άλλο αίμα και βάσανα.
Ο Πέτρος Κόκκαλης χειρουργεί (ΓΛΔ)
Σε ηχογραφημένη μαρτυρία του ο Μανώλης Γλέζος αφηγείται πώς έφτασε τότε κι αυτός στον «μάγο επιστήμονα Κόκκαλη»:
Τον Πέτρο Κόκκαλη τον είχα ακουστά, δεν τον είχα γνωρίσει από κοντά. Η γνωριμία ξεκίνησε από ένα θέμα δικό μου, προσωπικό, ασθένειας μου.
Εγώ το 1946-1947 ήμουνα δημοσιογράφος στον Ριζοσπάστη όταν άρχισα να έχω αιμοπτύσεις. Πήγαμε και έκανα ακτινογραφία και η ακτινογραφία έδειξε ότι πέρα από την κατάσταση της φυματίωσης των πνευμόνων υπήρχε και μία κύστη εχινοκόκκου στον κάτω λοβό του δεξιού πνεύμονα και γεννήθηκε στον γιατρό το ερώτημα τι πρέπει να γίνει με αυτήν.
Με πήραν λοιπόν τότε και με πήγαν να με δει ο καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης όπου και είχα την πρώτη επαφή μαζί του. Ο Κόκκαλης είδε τις ακτινογραφίες, με εξέτασε και με τ’ ακουστικά και μου λέει το εξής: «Μην φοβάσαι! Αυτός ο εχινόκοκκος, αυτή η κύστη του θα αποβληθεί από το σώμα σου γιατί είναι σε τέτοιο σημείο των βρόγχων που κάποια στιγμή θα τον πετάξει έξω ο οργανισμός σου, το πνευμόνι σου, θα γίνει αυτό που λένε στην ιατρική γλώσσα “vomit”. Θα γίνει αυτό με αιμάτωμα του πνεύμονα. Μην στεναχωριέσαι!».
Αυτή ήταν και η γνωριμία μας. 0 Κόκκαλης είχε απόλυτα δίκαιο γιατί μετά, μάλιστα ήμουν στην παρανομία όταν άρχισα να βήχω και να κάνω αιμοπτύσεις, τον απέβαλα.
Πέρα όμως από γιατρός «θαυματοποιός», για μας που ήμαστε τότε νέοι αποτελούσε ένα ίνδαλμα γιατί συμμετείχε στους αγώνες.
Μια άλλη χαρακτηριστική μαρτυρία για τον Κόκκαλη δίνεται στο βιβλίο Ο καπετάν Ζαχαριάς, ΕΛΑΝ-Αντίκυρα απ’ τον ίδιο τον καπετάν Ζαχαριά, διοικητή του ΕΛΑΝ Κορινθιακού:
Μετά τη Βάρκιζα βρέθηκα στην Αθήνα στο σπίτι του Γιώργου Γκιζερλή, που έμενε με την άρρωστη τη μάνα του. Σηκώθηκα ένα πρωινό, αν και ήμουν παράνομος, και πάω στο σπίτι του Κόκκαλη που έμενε στο Κολωνάκι. Χτύπησα την πόρτα. Άνοιξε ο ίδιος, ήταν μισοξυρισμένος.
-Ρε καλώς τον καπετάνιο! Πώς πρωί-πρωί;
-Ήρθα να σε δω.
-Κάτσε να ψήσω καφέ να τα πούμε.
-Άσε με να ψήσω εγώ.
-Δεν ήπιες;
-Όχι δεν ήπια.
Άκου με, του λέω, έχω μια μάνα και υποφέρει από την μήτρα. Την έστειλα στον Ευθυμίου και έχει καρκίνο στην μήτρα. Δεν ξέρω πώς το ’μάθε και δεν πάει σε κανέναν άλλο γιατρό εκτός από εσένα. Μου ζητάει «Κόκκαλη, Κόκκαλη, Κόκκαλη». Γέλασε ο Κόκκαλης.
-Ε! και τι τρέχει;
-Λεφτά δεν υπάρχουνε. Σάλιο!
Γέλασε.
-Εσύ δεν έχεις λεφτά;
-Πού να τα βρω; του λέω.
-Έλα ρε, που δεν έχεις λεφτά. Δεν έχεις λεφτά να πάρεις δυο τόπια βαμβάκι;
-Ε, για δυο τόπια βαμβάκι έχω.
-Θα πας, μου λέει, στην κλινική που χειρουργούν τα παιδιά -μου είπε που είναι-, οι οποίοι σε ξέρουν και τους ξέρεις και θα τους πεις ποια μέρα θα μου φέρεις την γυναίκα.
Τον χαιρέτησα και του είπα ότι δεν είναι μάνα μου αλλά η γυναίκα που μένω στο σπίτι της και με περιποιείται αν και παράνομος.
-Τόσο το καλύτερο.
Χαιρέτησα και έφυγα. Πήγα στα παιδιά. Μόλις με είδανε τρελαθήκανε. Τους λέω το και το.
-Να αδειάσουμε μια θέση και να φέρεις την γυναίκα που θέλεις.
Ήταν Τρίτη νομίζω και μου λένε, την Πέμπτη να την φέρεις. Πραγματικά πήγα την Πέμπτη και την πήρα μαζί με τον γιο της και μια εξαδέφη της. Την βάλαμε στο κρεβάτι και την επόμενη την χειρούργησε. Εκείνη την ημέρα είχε ένα στομάχι και την Γκιζερλή. Η κυρία ήταν 60 χρόνων. Ύστερα από 3:30 ώρες βγήκε ένας κίτρινος Κόκκαλης. Δεν υπήρχαν τότε τα μέσα που υπάρχουν σήμερα. Μας φώναξε στο γραφείο του και μας λέει:
-Ακούστε, απευθύνεται στον γιο της, εγώ έκανα καλά την δουλειά μου, την καθάρισα όσο μπορούσα, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ύστερα από κανα μήνα θα κάνει τις ακτινοβολίες της. Αν δεν έχουμε μετάσταση η μάνα σου θα ζήσει πέντε χρόνια και θα πεθάνει χωρίς να την πάρετε χαμπάρι.
Τον ευχαριστήσαμε και η μάνα Γκιζερλή πήγε στο σπίτι ευχαριστημένη. […]
Ύστερα από 7-8 χρόνια βρέθηκα στο σπίτι του Γκιζερλή […] Άνοιξε η γυναίκα του Γιώργη που με γνώριζε. Σε λίγο ήρθε ο Γιώργος, αγκαλιές φιλιά και μου λέει:
-Ρε καπετάνιε να δεις κάτι το μυστήριο. Έζησε ακριβώς πέντε χρόνια και δύο ημέρες. Όταν η νύφη της της πήγε τον καφέ το πρωί στο δωμάτιό της την βρήκε πεθαμένη.
Αυτά για την ιστορία.
Πέτρος Κόκκαλης
Αλλά δεν επρόκειτο μόνο για τους ανθρώπους της Αριστεράς και γενικά τον κόσμο της ανέχειας. Σ’ αυτόν πήγαιναν όλοι πέρα από τάξεις και παρατάξεις. Ο Σταμάτης Κρητικάς αναφέρει:
Επισκέφτηκε τον Κόκκαλη μία κυρία από τη Μάνη, για να κάνει πλαστική εγχείρηση στη μύτη. «Ξέρω», του είπε, «ότι είστε αριστερός, αλλά εγώ θα σας δώσω χρυσές λίρες να με προσέξετε». 0 Κόκκαλης έγινε έξαλλος και με οργή την απέπεμψε μαζί με τον αδερφό της, που τη συνόδευε. Την επομένη επανήλθε η κυρία με γράμμα απ’ τον ίδιο τον πρωθυπουργό Τσαλδάρη, ο οποίος παρακαλούσε θερμά τον Κόκκαλη να την συγχωρήσει για την απρέπειά της και να τη χειρουργήσει. Ο Κόκκαλης τη χειρούργησε. Τότε [συνεχίζει ο Κρητικάς] βλέποντας τον Κόκκαλη να θαυματουργεί, αποφάσισα κι εγώ να ειδικευτώ στην Πλαστική Χειρουργική. Αλλά για σκεφτείτε, ο πρωθυπουργός της χώρας, ο Τσαλδάρης, παρακαλούσε τον καθηγητή Κόκκαλη να χειρουργήσει τη γνωστή του, ενώ η κυβέρνησή του τον είχε εκδιώξει απ’ την υπηρεσία του.
Σ’ αυτήν την ιδιωτική κλινική ο Κόκκαλης πραγματοποίησε με επιτυχία τον Γενάρη του 1946 την αφαίρεση ενός τεράστιου γαγγλιονευρώματος του οπισθίου μεσοθωρακίου. Η επέμβαση αυτή ανακοινώθηκε από την Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία τον επόμενο χρόνο στην Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης. Τον ίδιο μήνα η Ιατρική Εταιρεία τον εξέλεξε Πρόεδρό της.(…)”
«Σελίδες απ’ την Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ». Η στήλη παρουσιάζει πτυχές από γνωστά και λιγότερο γνωστά γεγονότα, φιλοξενεί αναμνήσεις αγωνιστών και καταγράφει μικρές και μεγάλες στιγμές, που χαράχτηκαν με αγώνες και αίμα στις χρυσές σελίδες της Εθνικής μας Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Σελίδες απ’ την Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ: Δείτε τις όλες εδώ.
http://www.katiousa.gr/tag/selides-ap-tin-ethniki-antistasi-kai-ton-dse/
Τετάρτη 20 Μαΐου 2020
Γερμανικός Έλεγχος της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας - 75η επέτειος της 9ης Μάη 1945 - Διαδικτυακή συζήτηση του ΕΣΔΟΓΕ
Το πικρό απόφθεγμα ότι η πρώτη απώλεια σ΄ ένα πόλεμο είναι η αλήθεια, φαίνεται ότι ισχύει και για τους εορτασμούς μνήμης αυτού του πολέμου. Παράλληλα με τους εορτασμούς για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζει να ξεδιπλώνεται μία ιδιότυπη ιστορία παραχαράξεων και αποσιωπήσεων, οι οποίες ουσιαστικά αμαυρώνουν αυτούς τους εορτασμούς, που εξελίσσεται, εμπλουτίζεται και τροποποιείται ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες που επικρατούν.
Αυτό είναι εμφανές από τον πρώτο εορτασμό του τέλους του πολέμου. Τα 75.000.000 θυμάτων, τα χαίοντα ερείπια ολόκληρων πόλεων, η μεθοδευμένη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης, δεν εμποδίζει αυτή τη διαδικασία παραχάραξης και αποσιώπησης να εξελιχθεί.
Από τα πρώτα και μόνιμα θύματα αυτού του πολέμου είναι ο αντιφασιστικός χαρακτήρας του. Ενδεικτικό του μεγέθους της παραχάραξης είναι ότι ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος ανακάλυψε επισήμως τα 30.000.000 νεκρών του ρωσικού λαού όταν αποφασίστηκε να τερματιστεί ο Ψυχρός Πόλεμος.
Όπως έχει επιγραμματικά επισημάνει ο Νίκος Σβορώνος, σε ορισμένες τουλάχιστον στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο ρόλος του ξένου παράγοντα προσλαμβάνει χαρακτήρα σχεδόν θεσμικό. Η περίπτωση της Ελλάδας από τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι χαρακτηριστική. Η επέμβαση του ξένου παράγοντα σε αγαστή συνεργασία με τους ντόπιους συνεργάτες του, μεθόδευσαν, πέραν όλων των άλλων, και την παραχάραξη των γεγονότων, που μας ενδιαφέρουν.
Σε πρώτο πλάνο στη δεκαετία του 1940, αρχίζοντας από την Εθνική Αντίσταση, επειδή ενέχει τον κίνδυνο ανατροπής της κοινωνικής ιεραρχίας και σε δεύτερο πλάνο, μετά το τέλος του εμφύλιου, στο θέμα των γερμανικών οφειλών. Τυπικός φορέας, αυτών των επικίνδυνων για τους κρατούντες αντιλήψεων, ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Τόσο για τον τρόπο και το χρόνο που εντάχθηκε στην Αντίσταση όσο και για τις πρωτοβουλίες που έπαιρνε μία των οποίων ήταν και οι γερμανικές οφειλές.
Στο πλαίσιο αυτό έπρεπε και πρέπει να εθιστούμε, και επιπλέον, να αποδεχθούμε οικειοθελώς, τον ρόλο του επιτηρούμενου ιθαγενή.
Η έννοια και η προσφυγή στην επιτήρηση, ήταν ανέκαθεν το καταφύγιο κάθε αστικής κυβέρνησης που αδυνατούσε να διαχειριστεί τα αδιέξοδα της, με κορυφαίο παράδειγμα την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Η αλλαγή του επιτηρητή δεν έχει μεγάλη επίδραση στον επιτηρούμενο. Οι αλαζόνες Αγγλο-αμερικάνοι στρατηγοί έχουν αντικατασταθεί από τεχνοκράτες εκ Βρυξελλών, τους οποίους ακολουθούν, όπως θα αναπτύξουμε, καθηγητές γερμανικών πανεπιστημίων.
Αυτή την πεποίθηση της επιτήρησης, που έχει εδραιωθεί στο χώρο των δανειστών, μέσω των μνημονίων, στο επίπεδο της οικονομίας, επιδιώκει τώρα η Γερμανία με κάθε επικοινωνιακό μέσο, να την επιβάλλει και στο επίπεδο της παιδείας και της εκπαίδευσης. Η αγαθοεργός εικόνα που προβάλλει αυτή η σύγχρονη σταυροφορία παιδείας και εκπαίδευσης και οι υψιπετείς διακηρύξεις της, που δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα, δύσκολα πλέον αποκρύπτουν, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους τους στόχους τους. Την επιδιωκόμενη λεηλασία φρονημάτων και τη μακροχρόνια δημιουργία της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης, για θέματα όπου η μνήμη παραμένει ακόμα ζωντανή και απαιτείται ικανοποίηση. Γι’ αυτό και η επίμονη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών επί τόσες δεκαετίες διατηρεί στο προσκήνιο την εικόνα μίας Γερμανίας που η ίδια θέλει να εξαλείψει. Μίας Γερμανίας που όχι μόνο επιδίδεται σε σειρά ολοκαυτωμάτων, σκληρών αντιποίνων, και καταστροφών των υποδομών, αλλά και αρνείται επιλεκτικά να τηρήσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο θέμα αυτό. ...
Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018
Το όνομά του ήταν άνθρωπος - Αποχαιρετισμός στον Rolf Pohle, 1942 - 2004
Να καταθέσουμε τα όπλα πριν ακόμα απ' τη μεγάλη μάχη.
Σήμερα εμείς οδηγούμαστε μαζικά στο θάνατο από πείνα στον Τρίτο Κόσμο.
Σήμερα βομβαρδίζονται ανελέητα οι "εστίες αντίστασής" μας και εξολοθρεύονται - στο Λίβανο.
Σήμερα χτυπιόμαστε, συλλαμβανόμαστε, τουφεκιζόμαστε στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, στα ανθρωποκυνηγητά - στην Αργεντινή, στη Νότια Αφρική, στην Τουρκία.
Έτσι όπως ο σύντροφος Μαρτινέζ πριν δυο μέρες στην Ισπανία.
Έτσι όπως στις 25 του Μάη στην Ελλάδα.
Σήμερα η "Νέα Δημοκρατία" στην Αθήνα δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο:
Απαγόρευση του δικαιώματος των συγκεντρώσεων, Αστυνομία, Στρατός, Κατάσταση Ανάγκης.
Οι κρατούντες φοβούνται. Και με το δίκιο τους.Γιατί: Εμείς απελευθερωνόμαστε στη σύγκρουση με τον κοινό εχθρό.
Εμείς απελευθερωνόμαστε στον αγώνα για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.
Εμείς ξέρουμε ότι παντού κάθε στιγμή και σε κάθε τόπο μπορούμε ν' αγωνιστούμε, πρέπει ν' αγωνιστούμε, θα αγωνιστούμε.
Η Επανάσταση δεν Ξεψυχάει, δεν Εξολοθρεύεται, δεν Βομβαρδίζεται, δεν Τουφεκίζεται, δεν Συλλαμβάνεται, δεν Απαγορεύεται, δεν Δολοφονείται, δεν Εκδίδεται”.
Πέθανε, μετά από μακροχρόνια ασθένεια, το απόγευμα του Σαββάτου 7 Φλεβάρη 2004, στην Αθήνα, σε ηλικία 62 ετών, ο αγωνιστής Ρολφ Πόλε. Η γερμανική εφημερίδα Μπιλντ τον είχε χαρακτηρίσει ως τον "πιο επικίνδυνο Γερμανό τρομοκράτη" (23/7/1976) κι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Αντώνης Δροσογιάννης, τον είχε ονομάσει "πρύτανη της τρομοκρατίας" (1985).
Η αλληλεγγύη του προς τους διωκόμενους αγωνιστές της επαναστατικής αριστεράς τον έφερε και πάλι στη φυλακή Στράουμπινγκ το 1971, με την κατηγορία της "απόπειρας αγοράς οπλισμού". Η δίκη του (Σεπτέμβρης 1973 - Μάρτης 1974) κατέληξε σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου και καταδικάστηκε για "συμμετοχή στη RAF" σε φυλάκιση 6 χρόνων και πέντε μηνών.
Στη δίκη του, απάγγειλε τους στίχους του τραγουδιού "Το όνομά μου είναι Άνθρωπος" του ροκ συγκροτήματος "Ton, Steine, Scherben":
Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018
Γλέζος για Σκοπιανό: Βγάλτε από το νου σας τη λέξη Μακεδονία
Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη Δίκη της Siemens κλπ στις Παρεμβάσεις (BLUE SKY, 8/3/17)
«Δικαιοσύνη για όλους» ονομάζεται ο νομικός φορέας, ο οποίος συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία της «Πλεύσης Ελευθερίας» και θα διερευνήσει τέσσερις μεγάλες υποθέσεις: τις γερμανικές αποζημιώσεις, την υπόθεση της Siemens, το ελληνικό χρέος και τα μνημόνια, και την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ. Τα παραπάνω ανακοίνωσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε εκδήλωση που ....
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016
3o MNHMONIO &TTIP - Ποια η Σχέση και ποια τα Μεγάλα ερωτηματικά
Μια σημαντική εξέλιξη υπήρξε σήμερα στο Στρασβούργο.
Η ηγεσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναγκάστηκε να μεθοδεύσει την αναβολή της ψηφοφορίας και της συζήτησης που ήταν προγραμματισμένες για την διαβόητη TTIP, τη Διατλαντική Συμφωνία Επενδύσεων και Εμπορίου, που εδώ και δύο χρόνια η Αριστερά και άλλες πολιτικές δυνάμεις, φορείς και κινήματα πολιτών καταγγέλλουν ως «Δούρειο Ίππο» καταστρατήγησης των εργατικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Το πρώτο ελπιδοφόρο ρήγμα στην TTIP
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, διαβλέποντας τον κίνδυνο να μην εξασφαλιστεί πλειοψηφία υπέρ της έκθεσης που θα έδινε το πράσινο φως για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ – ΕΕ, μεθόδευσε αναβολή της ψηφοφορίας με πρόσχημα το μεγάλο πλήθος τροπολογιών επί της έκθεσης για την TTIP. Επικαλούμενος ...
Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016
Πόσα τσεπώνουν οι Ευρωβουλευτές; Διάβασε, αλλά πάρε πρώτα ηρεμιστικά μην έχουμε ντράβαλα...
The plenary vote next week will kick off three weeks of what threaten to be heated “conciliation” talks with the Council. The aim is to reach a deal between the two institutions in time for next year's budget to be voted by Parliament and signed off in December.
Οι σκέψεις θα πρέπει να ξεκινούν από τα εξής δεδομένα:
Τα χρόνια των παχέων και «χρυσών» αγελάδων έχουν περάσει ανεπ
Από τη νέα κοινοβουλευτική περίοδο οι μισθοί των εκπροσώπων των είκοσι επτά λαών της Ευρώπης στις Βρυξέλλες θα μειωθούν από 5.000 έως και 7.000 ευρώ, ενώ θα καταργηθούν αρκετές από τις παροχές που είχαν μέχρι σήμερα.
Από φέτος εξισώνονται οι μισθοί των ευρωβουλευτών όλων των εθνικοτήτων, όμως την ίδια στιγμή τίθενται νέα όρια στις δαπάνες τους αλλά και στις αμοιβές συνεργατών τους με στόχο τη διαφάνεια και την εξοικονόμηση πόρων στις Βρυξέλλες.
Κάποτε οι ευρωβουλευτές αμείβονταν με βάση το μισθό που έπαιρναν οι συνάδελφοί τους στα εθνικά Κοινοβούλια της χώρας του καθενός.
Αυτός ο τρόπος όμως είχε πρωτοφανείς αυξομειώσεις.
Για παράδειγμα, ο Γάλλος ελάμβανε περίπου 13.000 ευρώ και ο Ούγγρος 800!Αυτό παύει να ισχύει από τη νέα περίοδο, καθώς αποφασίστηκε ο μισθός να είναι ενιαίος για όλους και να κυμαίνεται κοντά στο μέσο όρο των αμοιβών που δίνονταν μέχρι σήμερα: δηλαδή περίπου 7.000 ευρώ.
Και μπορεί Γάλλοι, Ιταλοί, Άγγλοι, Γερμανοί να στενοχωρήθηκαν, αλλά οι Βούλγαροι, οι Πολωνοί, οι Τσέχοι, οι Ρουμάνοι, οι Ούγγροι πανηγυρίζουν.
Έλληνες ευρωβουλευτές 2014-2019...
Τρίτη 31 Μαΐου 2016
Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Σαν σήμερα πριν 75 χρόνια ο Μανώλης Γλέζος κ ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη σβάστικα απ´την Ακρόπολη. Καιρός_ν'ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους»
Το δικό της μήνυμα θέλησε να στείλει η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, με αφορμή τη συμπλήρωση 75 χρόνων από τη μέρα που ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν την Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, λέγοντας μάλιστα ότι «καιρός είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους».
==========================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"
Πέμπτη 28 Απριλίου 2016
Τι Τσολάκογλου τι GAP, τι Σαμαράς, τι Τσίπρας;(Ο πρώτος με τα όπλα στο κρόταφο, οι επόμενοι με θέσεις, αξιώματα και ίντριγκες με το ξένο τοκογλυφικό κεφάλαιο και το συγχρωτισμό με τους ντόπιους νταβατζήδες)
Μετά τα πρόσφατα μνημόνια και ειδικά το ΙΙΙ των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε αυτά τα γεγονότα και να αφήσουμε τα ιστορικά στοιχεία να μας δείξουν την δική τους εκδοχή.

Η Αλήθεια, όπως η γνώση και οι αξίες, είναι έννοιες σχετικές, όπως επισημαίνουμε στον υπότιτλο του παρόντος ιστολογίου, όπως επίσης αναγράφεται : "...Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε η σιωπή δεν είναι «χρυσός»· είναι «λίβανος και σμύρνα». Διότι η σιωπή μπορεί να ερμηνευθεί σαν αποδοχή ή συναίνεση: «ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur κατά το ρωμαϊκό δίκαιο. Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω... ή ανεχόμενος τα όσα γίνονται. Υπάρχουν στη ζωή, την ατομική και την κοινωνική, στιγμές που πρέπει κανείς να πει το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι»..." (Αριστόβουλος Μάνεσης), διότι "Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει..." - (Θουκυδίδης (460-398 π.Χ.).
Τα παραπάνω, όπως και άλλα πολλά, που έχουμε τα έχουμε υιοθετήσει ως στερεότυπα, τα διαβάζεις κάθε φορά που μας επισκέπτεσαι , τίμιε αναγνώστη μας. όπως και οι αδιαμφισβήτητες αρχαίες πνευματικές δραστηριότητες και φωτεινές μορφές του Πιτθέα θεμελιωτή της δικαιοσύνης και πρωτοπόρου της ρητορικής τέχνης με το περίφημο: «Μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσεις» (Δηλαδή μη δικάσεις αν δεν ακούσεις και τις δύο πλευρές) που έχει καθιερωθεί, αν και δεν τηρείται πάντα, στις δικαστικές αίθουσες διεθνώς. Τη ρήση αυτή χρησιμοποιούν πάρα πολλοί στις συζητήσεις τους, χωρίς βέβαια, στην πλειονότητά τους, να γνωρίζουν την προέλευσή της.Η ρήση αυτή προέρχεται από τον αρχαίο Τροιζήνιο βασιλιά Πιτθέα, πατέρα της Αίθρας και παππού του Θησέα, ο οποίος εθεωρείτο αδέκαστος δικαστής.
Η σημασία της είναι πάρα πολύ μεγάλη, διότι σε κείνα τα χρόνια (1240 π.Χ.) επικρατούσε το δίκαιο του ισχυρότερου, όπως δυστυχώς και σήμερα και ακόμη και την ιστορία να την γράφουν οι νικητές και να την πατρονάρουν και τα ΜΜΕ κατά το δοκούν και κατά παραγγελία των αφεντικών.
Ο Πιτθέας λοιπόν δεν δίκαζε μόνος του. Δίκαζε με ...
Τρίτη 26 Απριλίου 2016
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Αυτό είναι το "στρατηγείο" της Πλεύσης Ελευθερίας
Στη Νεάπολη Εξαρχείων και συγκεκριμένα στη συμβολή των οδών Ιπποκράτους και Βατάτζη, πάνω ακριβώς από το εστιατόριο «Κονσερβοκούτι», βρίσκονται τα γραφεία του κόμματος της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Εδώ και αρκετές εβδομάδες το συγκεκριμένο νεοκλασικό κτίριο λειτουργούσε ως πολιτικό στρατηγείο της πρώην προέδρου της Βουλής για την προετοιμασία του κόμματος «Πλεύση Ελευθερίας».
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι άνθρωποι που είχαν απόλυτη γνώση των κινήσεών της όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Πλην της οικογένειάς της, του πατέρα της, Ν. Κωνσταντόπουλου, της μητέρας της, Λ. Αλεξίου, και του συζύγου της, τέσσερα πρόσωπα ήταν αυτά που συμμετείχαν στις εμπιστευτικές συζητήσεις για τον σχεδιασμό της νέας πολιτικής κίνησης. Πρόκειται για τους πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθά, Ρ. Μακρή, Α. Κυρίτση και τη δημοσιογράφο Τ. Κοντράρου.
Τα προαναφερθέντα πρόσωπα μαζί με τον πρώην αναπληρωτή γραμματέα του Τομέα Οργανωτικού του ΣΥΡΙΖΑ, Κ. Μαρματάκη, συγκροτούν την κεντρική ομάδα συντονισμού των δράσεων της «Πλεύσης Ελευθερίας», η οποία συνεχώς θα διευρύνεται με τη συμμετοχή νέων προσώπων από τον χώρο της Αριστεράς. Πληροφορίες αναφέρουν ότι αναμένεται νέο κύμα προσχωρήσεων στο κόμμα της Ζ. Κωνσταντοπούλου τόσο από τη Λαϊκή Ενότητα όσο και από άλλες πολιτικές κινήσεις.
Μεταξύ των πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που στις τελευταίες εκλογές πολιτεύτηκαν με τη Λαϊκή Ενότητα και συντάσσονται με τη Ζ. Κωνσταντοπούλου είναι:
Παρασκευή 15 Απριλίου 2016
Σαν σήμερα έφυγε ο Βίκ (Vittorio Arrigoni)... Zει στις καρδιές των Ελεύθερων!
Σαν σήμερα δολοφόνησαν τον Βικ στη Γάζα... Εμείς δεν τον ξεχνάμε! - ZEI!
Aπό το "PRESS-GR"Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2016
Ο Μανώλης Γλέζος στο Korinthostv: Ζητώ συγνώμη από τον ελληνικό λαό γιατί εμπιστεύτηκα τον Τσίπρα
Ζήτησε για πολλοστή φορά όπως είπε, συγνώμη, επειδή εμπιστεύθηκε τον Τσίπρα.
«Ζητώ για πολλοστή φορά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, γιατί εμπιστεύτηκα τον Τσίπρα που βλέπει μόνο την εξουσία», δήλωσε ο κ. Γλέζος.
Δείτε το βίντεο:
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015
Με πύρινο καταγγελτικό λόγο ο Μανώλης Γλέζος κατά Τσίπρα και κυβέρνησης λέγοντας ότι δεν κυβερνάει η αριστερά αλλά το Μέγαρο Μαξίμου

Σκληρή γλώσσα κατά της κυβέρνησης Τσίπρα χρησιμοποίησε ο Μανώλης Γλέζος λέγοντας ότι δεν κυβερνάει η αριστερά αλλά το Μέγαρο Μαξίμου σε τηλεοπτική συνέντευξή του.
Ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ακόμα ότι τη κυβέρνηση δεν την ψήφισε ο λαός γιατί απογοητεύτηκε και απείχε. Για το εαυτό του παραδέχεται ότι ήταν μεγάλο λάθος που έδωσε εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση Τσίπρα και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτός που δημιουργήθηκε με την συμβολή του.
Παράλληλα, στη συνέντευξη στον δημοσιογράφο Τάσο Τρύφωνος που θα μεταδοθεί την ερχόμενη Πέμπτη στο ΡΙΚ στην εκπομπή ΤΕΤ Α ΤΕΤ, αναφέρει ότι ο ίδιος συνεχίζει τον αγώνα μέχρι να βρει τις αιτίες που οδήγησαν στο σημερινό αποτέλεσμα και να τις ανατρέψει.
.Ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι ο ίδιος συνεχίζει τον αγώνα μέχρι να βρει τις αιτίες που οδήγησαν στο σημερινό αποτέλεσμα και να τις ανατρέψει.
Υποστηρίζει ακόμα ότι τη κυβέρνηση δεν την ψήφισε ο λαός γιατί απογοητεύτηκε και απείχε. Για το εαυτό του παραδέχεται ότι ήταν μεγάλο λάθος που έδωσε εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση Τσίπρα και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτός που δημιουργήθηκε με την συμβολή του.
==========================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"
Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015
Πιτσιρίκος net: ¨Όλη η αλήθεια για το Eurogroup
Χαμός γίνεται με τις διαρροές και τις φήμες από το χτεσινό Eurogroup αλλά η αλήθεια είναι πως χτες η ελληνική αποστολή παρουσίασε στις Ευρωπαίες εταίρες τα νέα χαρτονομίσματα της Ελλάδας, και οι Ευρωπαίοι ζήλεψαν και θέλουν να τα χρησιμοποιούν κι αυτοί. Το χαρτονόμισμα της νέας ελληνικής δραχμής -που αξίζει όσο 30 ευρώ- έχει πάνω τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος είχε πει «Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει ένας μαλάκας, μια πουτάνα και ένας ρουφιάνος. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή.». (*)
Ο Νίκος Καζαντζάκης επιλέχτηκε για το χαρτονόμισμα των δυο δραχμών, εξαιτίας της εμβληματικής φράσης του «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι άφραγκος» (**)
Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ο ιδανικός για το χαρτονόμισμα των πέντε δραχμών, ώστε να θυμίζει στους Γερμαναράδες πως θα πρέπει επιτέλους κάποτε να πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις. ...
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015
Τασούλα Βερβενιώτη: Είμαστε η μοναδική χώρα που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση της
Πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας, γιορτάζοντας την απελευθέρωσή της. Ήταν 12 Οκτωβρίου του 1944 και η γερμανική κατοχή είχε τελειώσει. «Βρήκαμε τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους σε τόσο πυκνή διάταξη που το αμάξι μας προχωρούσε σπρώχνοντας με δυσκολία», θυμόταν ένας Γερμανός αξιωματούχος που εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα εκείνη. Ήδη, από νωρίς το βράδυ, μικρά γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς το Βορρά. Στις 06:30 το πρωί άρχισε η αποχώρηση του κυρίως σώματος και δύο περίπου ώρες αργότερα, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου σε μία βιαστική τελετή, ο στρατηγός Φέλμι κατέθεσε στεφάνι. ...
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2015
Η Μεγάλη Συγκέντρωση της "Λαϊκής Ενότητας" - Ομόνοια 15-9-2015 : Ζωή_Κωνσταντοπούλου: " ο λαός μας έχει ανεξίτηλα γραμμένη στην ιστορία του την αντίσταση. Ο λαός καλείται για άλλη μια φορά με αποφασιστικότητα να γράψει ιστορία, να αντισταθεί και να δώσει μαθήματα αξιοπρέπειας,,,"
Οι χαιρετισμοί από τους Π. Λαφαζάνη και Μ. Γλέζο και η ομίλια της Ζ. Κωνσταντοπούλου δίνουν ισχυρή ώθηση στη μεγάλη προσπάθεια της Λαϊκής Ενότητας, μέχρι τις κρίσιμες εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, οι οποίες διεξάγονται σε ένα κλίμα έντονης τεχνητής πόλωσης ανάμεσα στους δύο συνεταίρους στην ψήφιση των μνημονίων και αυτοανακηρυγμένους μονομάχους Τσίπρα και Μεϊμαράκη.
Περισσότερα από 2.000 άτομα βρέθηκαν στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας, όπου τα στελέχη της εξαπέλυσαν μύδρους κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του Αλέξη Τσίπρα και των πρώην συντρόφων τους, πριν τη διάσπαση.
Η κεντρική ομιλήτρια, Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέβηκε στο βήμα και αμέσως ρώτησε τους πολίτες εάν θα πρέπει τελικά να πληρώσουν το χρέος για να της απαντήσουν δυναμικά από κάτω ΟΧΙ. Τότε η Ζωή Κωνσταντοπούλου σατυρίζοντας τον εαυτό τους και γελώντας τους είπε: "Τι είπατε;", την γνωστή φράση από τον τηλεοπτικό της καυγά με τη Σία Κοσιώνη.
Όσο εκείνη ρωτούσε "τι είπατε" ο κόσμος από κάτω φώναζε ΟΧΙ.
Η κ. Κωνσταντοπούλου άσκησε την πιο σκληρή κριτική της προς τον Αλέξη Τσίπρα λέγοντας πως παραβίασε τη λαϊκή εντολή, ενώ του έκανε και κριτική για τα ψηφοδέλτια λέγοντας πως βαφτίζει τους δοτούς ως εκλεγμένους για να τους περιβάλλει με τη βουλευτική ασυλία. Έδειξε μάλιστα και τον κ. Φλαμπουράρη λέγοντας πως τους έβαλε επικεφαλής στα ψηφοδέλτια χωρίς να είναι εκλεγμένοι από τον λαό.
Δεν έμεινε όμως εκεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Συνέχισε την άγρια επίθεσή της κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς ως διαπλεκόμενο τον κ. Φλαμπουράρη και λέγοντας πως παρακολουθεί τα ματς μαζί με τον κ. Μελισσανίδη. Κατηγόρησε επίσης τον κ. Παππά λέγοντας πως έκανε τα χατίρια της μιντιακής διαπλοκής, ενώ από τα πυρά της δεν ξέφυγε ούτε ο κ. Δραγασάκης, τον οποίο κατηγόρησε πως δεν άλλαξε τις διοικήσεις των τραπεζών.
Η ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου έκλεισε με όλα τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας να ανεβαίνουν στο βήμα και να τραγουδούν το Bella Ciao. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου όχι μόνο τραγουδούσε δυνατά, αλλά έδινε και τον ρυθμό στο συγκεντρωμένο πλήθος.
Και οι Podemos στη συγκέντρωση
Στελέχη των Podemos βρέθηκαν στην προεκλογική συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας, κάτι που από μόνο του αποτελεί είδηση. Τα στελέχη των Podemos έδειξαν πως το ισπανικό κόμμα γυρίζει την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.
Όπως είπε στέλεχος των Podemos η αγάπη των πολιτών πλέον είναι με τη Λαική Ενότητα και πως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία στους Έλληνες πολίτες να στηρίξουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές της Κυριακής.
"O σιωπών δοκεί συναινείν"

























