φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους
Η "παλλαϊκή" άμυνα κάποτε, η "παλλαϊκή" αντίσταση μιαν άλλη φορά ή η γενικευμένη πάλη του λαού απέναντι σε κάτι "ενοχλητικό", είτε αυτό ήταν κατοχή, είτε δικτατορία ή αντιλαϊκή πολιτική, ήταν και είναι πολιτικός μύθος.
Κάποιοι λίγοι έπαιρναν το δρόμο προς τα βουνά ή τους δρόμους και η αλήθεια τους, η πίστη και η αξιοπιστία τους άνοιγε κλειστές ψυχές κι έφτιαχνε μαζικές ελπίδες. Συσσώρευε δύναμη μεγάλου κινήματος.
Τέσσερις μιας "Φιλικής Εταιρείας", ένας "δηλωσίας" για το ΚΚΕ, με μια μικρή παρέα, λίγοι φοιτητές ήταν η θρυαλίδα, η αφετηρία μεγάλων δημοκρατικών και εθνικών στιγμών σε αυτό τον τόπο. Μα, πιότερο δυνατό από τους αριθμούς ήταν η πίστη, η αποφασιστικότητα, η καθαρότητα της ματιάς και της ψυχής, που παρέσυρε και θέριεψε όνειρα και προσδοκίες. Κι ήταν αυτά που έγιναν δύναμη, κίνημα, μέτωπο, ενότητα - θεριό που σάρωσε.
Σήμερα; Σήμερα έχουμε κατοχή. Όπως κι αν το πεις κατοχή είναι.
Ποια παρέα, ποιοι άνθρωποι, ποια φιλική εταιρεία, ποιο κίνημα, ποιο μέτωπο; Ο κοινός παρανομαστής μιας νίκης κατά του εχθρού είναι η ενότητα. Και παρ' όλο που σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορίας μας αυτή ήταν πάντα λαβωμένη, υπήρχε, άντεχε, πάλευε και νικούσε.
Σήμερα; Την ώρα που η κατοχή θέλει ενότητα, κίνημα και μέτωπο, με δύναμη που να μπορεί να νικήσει τον πολύ εύκολο, ολιγάριθμο και αδύναμο εχθρό, τις καταχρεωμένες τράπεζες, οι προβεβλημένοι φτιάχνουν το "καινούργιο" με παλιά υλικά. Με μοναδικό σκοπό να διατηρηθεί η κατοχή.
Αντί για εθνικό, λαϊκό, απελευθερωτικό, δημοκρατικό μέτωπο, φτιάχνουν "κόμματα"! Ο καθένας χωριστά. ...
























